Liever Dijsselbloem dan Rutte.

Jeroen Dijsselbloem heeft de gewoonte om te zeggen wat hij denkt en dat is nogal uitzonderlijk voor een  politicus. Meestal denkt die eerst diep na over wat het effect zou kunnen zijn van wat hij zal gaan zeggen en houdt dan vervolgens zijn mond. Het kan immers altijd verkeerd uitpakken. Of hij zegt iets waar je alle kanten mee uit kunt.

Dat is een van de redenen waarom mensen een hekel hebben aan  de politiek. Je kunt niet vertrouwen wat ze zeggen. Neem nu die Rutte, die tijdens een verkiezingscampagne de PvdA voor rotte vis uitmaakte en na de verkiezingen zijn broeder Samsom in de armen sloot. Hij wijst er dan op dat iets anders eigenlijk niet goed mogelijk was. Je gaat de verkiezingen in om die te winnen en als ze achter de rug zijn moet je in het landsbelang een coalitie sluiten in Nederland, zo is het nu eenmaal.

Dat zal wel, denkt het publiek, maar als je dat al voor de verkiezingen weet dan kun je ook tijdens de campagne daar rekening mee houden. Wat Mark Rutte deed was de kluit belazeren en het publiek heeft hem sindsdien nooit meer helemaal vertrouwd. Het grootste deel van de mensen, die op Rutte stemden, deed dat omdat ze de PvdA niet in de regering wilden en omgekeerd stemden de mensen op Samsom en niet op de SP omdat de kans dan groter was dat ze de VVD uit de regering konden houden of in elk geval dat Rutte niet opnieuw minister president zou worden.

Op politici kun je niet aan en dat is een bedreiging van de democratie van binnenuit.

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie, politiek | Een reactie plaatsen

Zoek maar iemand anders.

Economie vind ik geen wetenschap, maar dat vind ik van mijn eigen vak, de juristerij, ook niet. Mijn liefhebberijen, zoals geschiedenis en filosofie, zijn evenmin wetenschappen. Ik doe gewoon niet aan wetenschap, maar ik heb wel bewondering voor mensen die gedisciplineerd hun ideeën aan de feiten kunnen toetsen. Wetenschappers moeten er mee kunnen leven dat in 80% van de gevallen de nieuwe ideeën waar ze mee komen niet blijken te kloppen en dat alles wat ze denken en doen steeds opnieuw moet worden bijgesteld.

Mensen die het meer van invallen moeten hebben, zoals ik, of van het formuleren van wat andere mensen bedacht hebben en wat zij hebben gelezen, die hebben het gemakkelijk. Wij bekritiseren maar een eind weg en zolang we daar andere mensen mee kunnen overtuigen kunnen we daar een boterham mee verdienen of, als we eenmaal gepensioneerd zijn kunnen we ons zelf daarmee amuseren. Vooral dat laatste is freewheelen. Je doet het voor je eigen lol en als  je er ook nog iemand anders mee blijkt te amuseren is dat meegenomen.

Wat me eigenlijk verbaast is dat in de kranten op dezelfde manier gefreewheeld kan worden als wij dat doen op onze blogs. Een blog is tenslotte iets, dat kun je lezen of overslaan. Niemand betaalt er voor en dat doe je voor een krant of tijdschrift wel. Dat verplicht uitgevers, vind ik, tot een zekere controle op de kwaliteit en die blijft nog al eens achterwege.

Vermeulen in de Volkskrant van 2/6/12 noemde dat ‘de columnisten hebben een grote vrijheid’. Dat zal wel. Maar kranten geven die vrijheid en kiezen hun mensen uit, dus er zich helemaal aan onttrekken als daar onzin uitkomt kunnen ze niet, vind ik. De lezer kan het overslaan en zal dat ook vaak doen denk ik, maar dat is voor de krant geen excuus.

Ik sla negen op de tien keer het rubriekje van Arnon Grunberg over dat op de voorpagina staat van de Volkskrant. Dat is niet omdat ik zijn Nederlands slecht vind, of omdat ik vind dat hij geen talent zou hebben. Dat vond ik van Harry Mulisch ook niet. Maar Mulisch vond ik daarnaast wel een zelfingenomen man, die zijn gebrek aan kennis camoufleerde door het épateren van burgers met een soort quasi geleerdheid. Iets dergelijks vind ik van Grunberg. Ik vind hem lui en hij roept maar wat over de meest uiteenlopende onderwerpen zonder er eerst behoorlijk over nagedacht te hebben.

‘Waar je ook geld aan uitgeeft, er is altijd wel iemand die het weggegooid geld vindt’. Dat slaat op Wilders en zijn kort geding om te proberen het Nederlandse ja voor het noodfonds tegen te houden. Hij vindt dat een gebrek aan solidariteit met Grieken en Spanjaarden. Als je met de Zeurolanden niet solidair wilt zijn dan moet iemand uit Sneek dat ook niet zijn met iemand uit Sittard, vindt Grunberg.

Wilders vond voorlopig alleen maar dat het hier een controversieel onderwerp betrof en dat stemming erover moest wachten tot na de verkiezingen. Dat kort geding hoorde kansloos te zijn, omdat de rechter nu eenmaal niet gaat over de besluitvorming in het parlement. Maar rechters respecteren hun eigen grenzen tegenwoordig wel vaker niet en ik kan me voorstellen dat iemand als Moskowicz dan zoiets probeert.

Dat Wilders het noodfonds weggegooid geld vindt is waar, maar dat het geen serieus standpunt zou zijn is niet waar. Veel deskundigen zijn het met hem eens dat het binnen de euro houden van Griekenland – en misschien ook van Spanje – niet gaat lukken. In dat geval is een fonds dat dit wel gaat proberen inderdaad weggegooid geld. Daar kun je verschillend over denken, maar een krant hoort zoiets aan zijn lezers uit te kunnen leggen en er niet zo maar iets over te roepen.

Grunberg verwart het herfinancieren van staatsschulden met het toestaan aan landen als Griekenland om die staatsschuld steeds verder op te laten lopen. Wanneer we dat in Europa op grote schaal toestaan dan betekent dit het faillissement op termijn van veel meer landen dan Griekenland en in elk geval een ernstige aantasting van de concurrentiepositie van dit continent.

Dan vergelijkt hij solidariteit tussen Nederland en Griekenland met solidariteit tussen Sneek en Sittard. Dat is nu precies de politieke vraag die op het moment in Europa aan de orde is. Willen we door met een verdere federalisering, waardoor we op den duur een VS van Europa krijgen, of willen we de diversiteit en onafhankelijkheid van de regio’s behouden waar Europa groot mee is geworden? Willen we eigen overheden op een zo laag mogelijk niveau, zo dicht mogelijk bij de mensen? Of willen we een megaoverheid in Brussel die tegen de zin van de betrokkenen polders onder water kan zetten op straffe van hoge boetes? Of waar men de wegenbouw stopt omdat een knaagdier, dat overal in Europa voorkomt, opeens lokaal zeldzaam geworden is?

Solidariteit met de mensen in Griekenland en Spanje heeft daar niets te maken. Die worden niet beter van een noodfonds. Die worden er alleen beter van als ze zo snel mogelijk uit een te dure euro stappen, waar hun economie niet tegen bestand is.

Daar kun je allemaal wel anders over denken en veel mensen doen dat ook, maar je kunt er niet zo lichtzinnig over schrijven als Grunberg doet. Hij heeft er geen verstand van en geen zin om zich er in te verdiepen. Dan moet de krant iemand anders inhuren om over dit soort onderwerpen te publiceren, denk ik dan.

 

Geplaatst in europa, Geen categorie | Een reactie plaatsen

Liever Dijsselbloem dan Rutte.

Jeroen Dijsselbloem heeft de gewoonte om te zeggen wat hij denkt en dat is nogal uitzonderlijk voor een  politicus. Meestal denkt die eerst diep na over wat het effect zou kunnen zijn van wat hij zal gaan zeggen en houdt dan vervolgens zijn mond. Het kan immers altijd verkeerd uitpakken. Of hij zegt iets waar je alle kanten mee uit kunt.

Dat is een van de redenen waarom mensen een hekel hebben aan  de politiek. Je kunt niet vertrouwen wat ze zeggen. Neem nu die Rutte, die tijdens een verkiezingscampagne de PvdA voor rotte vis uitmaakte en na de verkiezingen zijn broeder Samsom in de armen sloot. Hij wijst er dan op dat iets anders eigenlijk niet goed mogelijk is. Je gaat de verkiezingen in om die te winnen en als ze achter de rug zijn moet je in het landsbelang een coalitie sluiten in Nederland, zo is het nu eenmaal.

Dat zal wel, denkt het publiek, maar als je dat al voor de verkiezingen weet dan kun je ook tijdens de campagne daar rekening mee houden. Wat Mark Rutte deed was de kluit belazeren en het publiek heeft hem sindsdien nooit meer helemaal vertrouwd. Het grootste deel van de mensen, die op Rutte stemden, deed dat omdat ze de PvdA perse niet in de regering wilden en omgekeerd stemden de mensen op Samsom en niet op de SP omdat de kans dan groter was dat ze de VVD uit de regering konden houden of in elk geval dat Rutte niet opnieuw minister president zou worden.

Op politici kun je niet aan en dat is een bedreiging van de democratie van binnenuit.

 

 

 

Geplaatst in politiek | Een reactie plaatsen

Aanpassen aan het Midden Oosten.

Olmert, een voormalige Israëlisch premier is tot zes jaar gevangenisstraf veroordeeld voor een vorm van corruptie die in het Midden Oosten heel gebruikelijk is. Heb je eindelijk eens een Israëlische politicus die zich aanpast en is het weer niet goed.

Toen de Palestijnse voorman Arafat overleed bleek dat hij grote sommen geld op zijn particuliere rekeningen had staan. Iedereen wist vrij zeker dat hij dat geld voor het goede doel zou besteden, te weten de overwinning van de Palestijnen op de joden in Israël. Maar ik weet ook vrij zeker dat dit voor Olmert ook geldt. Niet die Palestijnse overwinning dan, maar dat hij bereid zou zijn om privé geld te besteden aan de goede zaak. Maar nee, zes jaar de bak in. Ik heb even zitten rekenen hoeveel jaar Janoekovitsj had moeten krijgen om dit proportioneel te houden, of Poetin, maar dat zie je zo, dat is levenslang plus. Dat krijgen die Oost Europese hoogwaardigheidsbekleders niet, maar het doet me toch deugd dat er in het Midden Oosten een land is waar de normen en waarden waar we allemaal zo trots op zijn wel worden gehandhaafd.

Ik denk dat Dries van Agt dat anders ziet. Voor hem en mevrouw Duisenberg kun je niet Palestijns genoeg zijn,  maar in mijn ogen wil dat zeggen corrupt en gewelddadig.

Geplaatst in Geen categorie, Midden Oosten | Een reactie plaatsen

Palestina.

De holocaust geen goede reden om trots te zijn op Israël. Je kunt trots zijn op Israël omdat het zich handhaaft in een zo vijandige omgeving en daarbij een minimum aan geweld gebruikt. Je kunt trots zijn op Israël omdat het een veilige haven is voor joden in de reset van de wereld en een bron van beschaving in het Midden Oosten.

De Shoah was een massamoord en een genocide. De mensen dachten dat het na de moord van de Turken op de Armeniërs niet erger meer kon, maar de nazi’s bewezen van wel. Dat is nog steeds een historische waarschuwing. Het kan altijd erger. De nazi’s waren voorgangers van de  Arabieren, maar dan afkomstig uit de beschaafde wereld, wat het extra gruwelijk maakte. Israël bewaart de joden in het Midden Oosten tegen een tweede Holocaust. Dat is wel iets om trots op te zijn.

Leonie van Nierop  bespreekt het boek van de Israëlische journalist  Ari Shavit in het Handelsblad van 27/12/13. Shavit noteert onder meer in zijn boek dat zijn overgrootvader niet had gezien dat het Britse mandaatgebied door Palestijnen werd bewoond.

Dat klopt inderdaad. Palestijnen waren er niet of nauwelijks  in het begin van de twintigste eeuw. Het mandaatgebied was vrijwel onbewoond en om het begrip Palestijn te gebruiken is in die tijd een anachronisme. Er woonde een handvol Arabieren , dat zich in de twintigste eeuw met grote snelheid vermenigvuldigde door immigratie uit de vruchtbaardere nabuurlanden en door natuurlijke aanwas, in het voetspoor van de welvaart en de werkgelegenheid die door de joden werd gebracht.

Dat al de mensen die nu een uitkering genieten in de vluchtelingen kampen en dat al hun voorouders hardwerkende Palestijnse boeren waren, is een vorm van boerenbedrog.

Ik schreef eerder al dat wat we zich voor onze ogen zien afspelen een modern soort honderdjarige oorlog is. De idee dat hier vrede kan komen via een twee-staten oplossing, voordat een van beide partijen definitief zal zijn verslagen, is een mythe. Dat gaat niet gebeuren. En gegeven de onverbeterlijke vijandschap van de Arabieren is de beste oplossing een verhuizing van alle bewoners van de kampen, plus de bewoners van West Bank en Gaza, naar een plaats een paar duizend kilometer verder op. Hopelijk kunnen ze daar met elkaar in vrede leven en zullen ze tegelijk ook andere mensen het leven niet langer lastig maken.

Shavit vraagt zich af hoe lang Israël nog zal bestaan. Die vraag kan gemakkelijk worden beantwoord. Zolang de Verenigde Staten en andere beschaafde naties haar bestaan garanderen tegenover de anderhalf miljard moslims op de wereld. Dat kunnen we en dat moesten we ook maar doen ook. De joden van Israël hebben een toegevoegde waarde voor de wereld die we bij de moslims niet aantreffen.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De ruzie met Helmut Kohl,

Het is de ruzie geweest met de Duitse bondskanselier Helmut Kohl, die een einde heeft gemaakt aan de politieke carrière van Ruud Lubbers. Lubbers heeft Margaret Thatcher gesteund in haar pogingen om een overhaaste hereniging van Duitsland tegen te houden.

Persoonlijk denk ik dat Thatcher en hij het goed hebben gezien, dat die hereniging niet in het belang van Europa was en waarschijnlijk ook niet in het belang van Duitsland zelf, al kun je daar verschillend over denken.

Het is zeker dat de manier, waarop het met de hereniging gegaan is, Duitsland waanzinnig veel gekost heeft. Dat heeft de economie van het herenigde land tien jaar achterop gezet. Kohl moet waarschijnlijk iets als ‘nu of nooit’ hebben gedacht toen hij die hereniging doordreef.  Dat was dan niet zo goed gezien van hem. Een nauwe samenwerking tussen de twee Duitslanden was er toch wel gekomen en de volledige vernietiging van de Oost-Duitse industrie zou achterwege zijn gebleven als het allemaal wat meer geleidelijk was gegaan.

Dankzij Angela Merkel heeft Europa tot nu toe weinig last ondervonden van de dominantie van het herenigde Duitsland, maar met een minder verstandige bondskanselier had dat ook heel anders kunnen lopen.

Door de Wiedervereinigung is het evenwicht zoek in West Europa en daar kunnen we bij een ons minder welgezinde bondskanselier straks nog behoorlijk last van krijgen.

De politiek stellingname die een einde aan zijn carrière gemaakt heeft en die hem zeker ook het voorzitterschap van de Europese commissie heeft gekost, was toch een van de beste dingen die Lubbers ooit geprobeerd heeft te doen.

 

Geplaatst in Duitsland, Geen categorie | Een reactie plaatsen

Als je de wet niet lezen kunt.

Het katern Vonk van de Volkskrant ging op 11/5/13 over het functioneren van bewindslieden, overheden en media. Dat laatste was denk ik niet helemaal de bedoeling, maar een soort bijvangst.

Maartje Bakker en Jan Hoedeman lieten in hun artikel over falende bewindslieden onbedoeld merken dat hun research niet altijd gedeugd had en dat ze van het functioneren van bewindslieden en het parlement niet alles begrepen. Van de andere kant bleek weer wel dat, hoe het systeem ook in werkelijkheid functioneert, het resultaat niet erg bevredigend is. De media begrijpen het niet en het publiek dus al helemaal niet. Dat irriteert de mensen en het speelt populisten in de kaart.

Het artikel van Maarten Zeegers over zijn Marokkaanse buurman was prima. Het liet zien waarom we buitenlanders zonder opleiding er geen plezier mee doen door ze hier toe te laten op kosten van de gemeenschap. Een van de redenen waarom dit soort mensen hier zo vaak ongelukkig wordt is dat onze samenleving veel en veel te ingewikkeld is geworden voor een buitenstaander om er de weg nog in te vinden. Wie geen kans op werk heeft, niet lezen of schrijven kan, de taal niet goed spreekt en geen vast inkomen heeft komt al snel in een doolhof terecht. Vaker nog door onbetaald gebleven boetes en ongelezen bieven dan door gepleegde misdrijven komt men dan in de gevangenis terecht. Daar kom je dan  in feite nooit meer uit, want die boetes blijven dan onbetaald[1] en vormen steeds opnieuw reden om iemand op te pakken.

Natuurlijk is het een goed idee om bemiddelaars te benoemen om dit soort mensen te helpen, zoals Zeegers zich vrijwillig en onbetaald had opgeworpen om zijn buurman bij te staan. Maar een samenleving die gebaseerd is op steeds weer veranderende regelgeving is op den duur voor niemand meer leefbaar. Als het katern ergens een goede illustratie van is, dan van de stelling dat we van die overmaat aan bureaucratie af moeten en dat we ons lot weer in de handen van onze medemensen moeten leggen in plaats van te vertrouwen op de werkzaamheid van regels.

Maar het artikel van Bakker en Hoedeman is op zich interessant genoeg om eens goed in de achtergronden te duiken. De commotie rond staatssecretaris Weekers was aanleiding om naar soortgelijk gevallen in het verleden te kijken en dat wil ik in een volgend stukje nog eens gaan doen.

[1] Dat is een gevolg van de Lex Mulder. Na een korte hechtenis voor een onbetaalde boete staat iemand weer op straat, maar hij kan na een paar weken voor dezelfde onbetaalde boete weer worden opgepikt en dat kan door gaan tot het einde der dagen. Intussen kan hij in detentie een uitgebreide criminele opleiding krijgen van zijn medegedetineerden. Op zich een goed doordachte en effectieve wet, maar een die in de warboel van straf- en bestuursrecht een onbedoelde uitwerking krijgt. De Lex Mulder is er voor overtredingen en niet voor misdrijven, maar de gevolgen ervan in de praktijk kunnen veel zwaarder zijn dan bij een gepleegd misdrijf.

 

Geplaatst in Geen categorie, overheid, recht, strafrecht | Een reactie plaatsen