Geweld in Gaza.

Ramsey Nasr en een aantal andere hele of halve Palestijnen met een Nederlands paspoort, plaatsten in De Volkskrant van woensdag 9 januari 2009 een ingezonden brief. Zij maakten zich, net als veel andere Nederlanders, ongerust over de situatie in Gaza, waar het aantal doden op dat moment de vijfhonderd had overschreden. Honderdduizenden waren toen wereldwijd de straat op gegaan om tegen de gang van zaken in de vorige Gaza oorlog  te protesteren, wat in orde van grootte duizend maal zoveel was als het aantal slachtoffers. Dat zegt toch wel iets. Vergelijk dat met aantal doden in Syrië toen en nu en met de protesten van dezelfde Nederlandse Arabieren naar aanleiding van die slachtoffers.

Tegelijkertijd met de kinderen in die Gaza oorlog kwamen als gevolg van veel boosaardiger geweld een veel groter aantal kinderen om in Kongo. Een ander veelvoud kwam om in Foerland, een afgelegen deel van de Soedan. In Somalië, waar Hirsi Ali geboren is, stierven in 2009 meer kinderen  dan in Gaza als gevolg van het optreden van dezelfde soort fundamentalisten als in Gaza. Er zijn reeksen plaatsen in Afrika en in Zuid Amerika waar de kindersterfte ook in verhouding tot het aantal inwoners veel groter is dan in Gaza, zelfs in het Gaza  in oorlogstijd.

Gaza heeft in de paar weken van de eerste Gaza oorlog geen afname maar een toename van de bevolking gekend. Dat geldt niet voor al die andere oorlogsgebieden. Daar praten we niet over honderden maar over honderdduizenden en miljoenen doden. En die vallen daar zonder dat hier  mensen op de been komen. Waarom deze disproportionaliteit? Het is niet zo dat de Israëli’s met opzet kinderen of andere onschuldigen om het leven brengen en als er al Israëli’s zijn die dat doen krijg je er ook in Israël menigten voor op straat. De publieke opinie is daar tegen het opzettelijk doden van onschuldigen. In dat opzicht is Israël weinig anders dan Nederland.

De doden zijn een gevolg van een gewapend conflict en dat conflict is begonnen door Hamas. Beide keren door een eerdere wapenstilstand te schenden. Hamas had de beschietingen op Israël hervat, lang voordat dit buurland Gaza binnentrok. Wat in zo’n geval proportioneel geweld is, is van buitenaf moeilijk te beoordelen. En extra moeilijk  aan de hand van steeds weer herhaalde en eenzijdige televisiebeelden.

Ramsey Nasr is een Palestijn en voelt zich daarom nauwer bij de Palestijnen betrokken dan bij de bewoners van het land waar hij zo ten onrechte tot nationale dichter is benoemd of bij de inwoners van  Kongo. In Darfoer zijn het niet de Arabieren die de  slachtoffers zijn, daar zijn Arabieren de daders. In Syrië zijn de Arabieren slachtoffers en daders. Daarom gaat Nasr tegen dat geweld niet de straat op. Het leed in Gaza voelt voor hem kennelijk als eigen leed en dat doet het leed in Kongo niet en in Darfoer al helemaal niet. Hoe hij over Syrië denkt weet ik eigenlijk niet.

Voor de slachtoffers van de Pakistaanse terreur in India zijn geen honderdduizenden de straat op gegaan, zelfs in India niet. Terwijl het toch in al die gevallen om echte onschuldigen ging, kinderen en volwassenen. In Gaza hebben de inwoners, de ouders van die kinderen, zelf om Hamas gevraagd en voor een gewapend optreden van Israël is daarom in zekere zin door de Palestijnen democratisch gestemd. In Gaza ging het trouwens, ondanks die dode kinderen, qua slachtoffers nog steeds in meerderheid om leden van Hamas. Dat Palestijnen zich om hun landgenoten bekommeren is begrijpelijk, maar waarom, in ‘s hemels naam, roepen ze Nederlanders op om hetzelfde te doen? Wat hebben wij met Palestijnen in het midden oosten te maken? We hebben Joodse landgenoten die in Ashdod en Beersheba wonen en die de schuilkelders in moeten wanneer Hamasraketten op hen afgeschoten worden. Het Israëlische hemd is hier, hoop ik, nog steeds nader dan de Palestijnse rok.

Ik wil niet beweren dat wij helemaal geen compassie horen te hebben met de  Palestijnen omdat het geen Nederlanders zijn,  maar niet meer medelijden dan met de andere slachtoffers van moslimfundamentalisten op andere plaatsen in de wereld. Misschien eerder wat minder omdat de Palestijnen hun moordenaars in Gaza zelf gekozen hebben.  De dode kinderen van Gaza en Israël komen voor rekening van Hamas, zoals de doden in India voor rekening kwamen van de Pakistaanse fundamentalisten.

Volgens uiteenlopende schattingen zijn er ooit 367.000 of  950 duizend mensen[1] gevlucht uit het Mandaatgebied Palestina. Dat gebeurde tijdens de oorlog van  de vijf Arabische landen na de verdeling van het land door de VN. Daarvan leven er nu nog anderhalf miljoen in Gaza en ruim  zes miljoen in vluchtelingenkampen in de  buurlanden en op de Westbank. Dat al die vluchtelingen niet al lang in de Arabische buurlanden zijn geïntegreerd blijft moeilijk te begrijpen.

Als een klein land als Nederland in een paar decennia twee miljoen, deels illegale, immigranten kan opnemen,  behoorlijk weet te huisvesten en van een inkomen voorzien, dan moeten de rijke Arabische olielanden dat in zestig jaar toch ook wel kunnen, zou je zeggen, met hun 950.000 Palestijnse vluchtelingen. Aan de hulp van de VN en de westerse landen heeft het niet gelegen. Aan geen volk is per hoofd zo veel geld – ten onrechte – besteed als aan de Palestijnen.

Het lijkt er op dat de ellende waarin  de vluchtelingen leven een wapen is en blijven zal in de handen van de fundamentalisten en dat er in het Midden Oosten dus geen blijvende vrede binnen bereik ligt.

Dat Gaza als mega gevangenkamp niet kan blijven voorbestaan is wel duidelijk. De situatie voor zijn bijna twee miljoen bewoners is uitzichtloos. Daar heeft onze nationale poëet gelijk in. Het is evident dat die gevangenis zo snel mogelijk ontruimd moet worden. Waar deze mensen naar toe moeten, dat is de  vraag en met die vraag zouden de ondertekenaars van de oproep aan de Nederlandse regering zich bezig horen te houden.

Een functionaris van het Vaticaan vergeleek Gaza met een concentratiekamp onder Israëlische bewaking. Dat was een onsmakelijke vergelijking van het Vaticaan en een uiting van gebrekkig  historisch besef. Toch had ook hij gelijk dat het met  Gaza op deze manier  niet verder kan.

Israël heeft in 2005 het gebied ontruimd vooral ook omdat de wereld van mening was dat het de bezetting was, die de ellende daar veroorzaakte. Prompt braken onderlinge gevechten tussen de Palestijnen uit en de meest gewelddadige groepering veroverde de macht. Die voert daar sindsdien een schrikbewind waar veel meer mensen bij om het leven zijn gekomen dan in de twee Gaza oorlogen. De door de Israëli’s settlors achtergelaten  huizen, boerderijen en tuinen zijn niet door Palestijnen in gebruik genomen maar vernietigd en van het  plat gewalste gebied in het Noorden van Gazastrook werd een platform gemaakt voor het afschieten van raketten. Tussen de ontruiming in 2005 en de eerste Gaza oorlog in 2009 werden tussen de vijf en de acht duizend raketten afgeschoten, plaatselijk vervaardigd of door Iran geleverd en via Egypte binnengebracht. Tussen 2009 en 2014 een soortgelijk aantal. Dat die raketten relatief weinig slachtoffers gemaakt hebben is een gevolg van een efficiënt waarschuwingssysteem in het Zuiden van Israël dat de mensen daar vaak een paar maal per dag de schuilkelders in gejaagd heeft.

De Israëlische regering meende dat zij niet de verkiezingen in kon zonder hier wat aan te doen, ondanks de internationale druk om het Hamas geweld maar over zich heen te laten komen. De peilingen gaven haar gelijk. Democratie brengt nu eenmaal mee dat burgers reageren tegen een regering die hen niet beschermen kan tegen buitenlandse agressie. Een regering die zich van het volk niets aantrekt wordt vervangen door een andere die het wel doet.

In grote lijnen wordt dit standpunt internationaal wel begrepen. De woede richt zich bij een deel van de internationale gemeenschap dan ook niet zo zeer tegen het optreden van Israël als zodanig, maar tegen de disproportionaliteit van het geweld. Daarmee doelt men op de beelden van omgekomen kinderen in Gaza en op de selectieve verontwaardiging van journalisten en de plaatselijke vertegenwoordigers van de UN en het Rode Kruis.

Bovendien is het juist dat het aantal burgerslachtoffers in Israël aanzienlijk kleiner is dan bij de Palestijnen. Dat dit alles het geweldgebruik van Israël nog niet noodzakelijk disproportioneel maakt is evident. De vergelijking van het aantal doden is met name een erg onredelijke vergelijking, omdat Hamas als zelfmoordorganisatie nu eenmaal behoefte aan burgerdoden heeft en er als machthebber in Gaza er niets aan gedaan heeft om die te voorkomen.  Katholieken en ex-katholieken als Van Bommel, Van den Broek en Van Agt, spreken vanwege de vermeende disproportionaliteit over oorlogsmisdaden. De Zuid Afrikaan Goldstone deed eerst hetzelfde, maar heeft bij nader onderzoek die beledigende uiting weer ingetrokken. Het gaat hier, wat Nederland betreft, ondermeer om een voormalige minister van Buitenlandse Zaken en ex-premier (Van Agt) en een gewezen Eurocommissaris (Van den Broek). In Goldstone ’s geval ging het om een rechter van internationale reputatie.  Gegeven de emoties die leven bij de Arabische immigranten kan een uitspraak als die van Van Agt of Van de Broek als een effectieve  oproep worden gezien tot haat jegens een bevolkingsgroep, de Joden hier en in Israël. Dat Goldstone zijn uitspraak later weer heeft teruggenomen doet daar niet aan af. Dat kreeg veel minder publiciteit.

Uit de wapenstilstand besprekingen die na de eerdere Gaza oorlog in Egypte werden gevoerd, toen Moebarak daar nog aan de macht was, is duidelijk gebleken dat er weinig zicht op is, dat Israël bereid is om ooit aanslagen zonder reactie over zich heen te laten komen of dat Hamas van haar voornemen wil afzien om het door de joden bewoonde  land te ‘bevrijden’. Er komt daarom  geen vrede en er komen ook daar ook geen twee staten. Niet in Gaza en niet op de West Bank. Wie  aan vrede de voorkeur geeft boven het recht op terugkeer van zes miljoen Palestijnen[2], zal met een oplossing moeten komen die Gaza kan ontdoen van haar huidige overbevolking en tegelijk voor een leefbare plaats voor die mensen zorgt buiten Israël. Voor de West Bank geldt in wezen hetzelfde. Ook daar zal op termijn Hamas of een andere gewelddadige organisatie de macht in handen nemen. De Palestijnen daar laten zitten is op den duur vragen om soortgelijke taferelen als in Gaza in 2014 en in 2009.

De vier buurlanden zijn niet bereid de Palestijnen op te nemen. Daar hebben ze goede redenen voor. Jordanië en Libanon hebben beide een burgeroorlog te danken  aan de aanwezigheid van Palestijnen op hun grondgebied. Het geweld van de Palestijnen is niet exclusief tegen joden gericht. Het richt zich ook tegen de eigen landgenoten en tegen andere Arabieren. Vestiging van de vluchtelingen in Israël, Jordanië, Libanon of Egypte gaat daarom  niet gebeuren. Voorstellen in die richting kan men zich besparen. Ze zullen door de betrokken landen worden afgewezen. Maar er is een andere oplossing.

Palestijnen zijn Arabieren of beschouwen zich als zodanig. Alle Arabieren hebben één oorspronkelijk en gemeenschappelijk vaderland: het Arabisch schiereiland. Saoedie Arabië heeft laten zien dat met voldoende geld en water van de Arabische woestijn net zo goed vruchtbaar gebied is te maken als van de Negev in Israël. Dat zou dus een voor de hand liggende bestemming zijn. Het schiereiland is groter dan West Europa en een gebied van tien keer Gaza zou er niet meer zijn dan een stipje op de kaart. De financiën voor zo’n project zijn nu nog aanwezig. De enorme bedragen die de westerse lidstaten van VN zo ten onrechte spenderen aan Palestijnse ‘vluchtelingenhulp’ worden overbodig en komen ter beschikking. Die fondsen zouden op zich al voldoende zijn waarschijnlijk Maar ook zonder dat is financiering wel te vinden voor een project dat de Israëli’s, de Palestijnen en ons van het Midden Oosten  geweldprobleem af zou helpen.

Maar zoals gezegd, het is niet te verwachten dat er op korte termijn veel steun komt voor een dergelijk plan. Het schopt tegen te veel zere benen. Het ziet af van ‘het recht op terugkeer’ van de Palestijnen en laat het twee-staten plan los, waarin zoveel tijd en moeite is geïnvesteerd, ook door de Verenigde Staten. Het bezegelt de nederlaag van de Arabieren in de zeventigjarige oorlog die zij in de veertiger jaren zijn begonnen. Zij zullen dat voelen als een onduldbare vernedering.  Voor de wereldvrede, voor de burgers van Israël en uiteindelijk ook voor de snelgroeiende bevolking van de Palestijnse gebieden is het wel de beste oplossing, althans de minst kwade.

[1]  volgens respectievelijk de Israëlische en Arabische cijfers .

[2] volgens de schatting van het Centrale bureau voor Statistiek van de Palestijnse Nationale Autoriteit is dat het aantal dat op terugkeer wacht

 

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .