Joden

De Joden zijn het eerste volk waarvan bekend is dat het is blijven voortbestaan, nadat het zijn eigen territoir was kwijt geraakt. Meer dan twee duizend jaar geleden zijn zij her en der te midden van andere etnische entiteiten terechtgekomen. Behalve de Joden kennen we hier in West Europa de Roma en Sinti als volkeren zonder land. Maar hun geschiedenis is jonger[1] en zij hebben anders dan de Joden nooit als gesetteld onderdeel van andere samenlevingen gefunctioneerd. Zij blijven op zich zelf leven als nomaden in de steppe van de moderne samenleving en voor zover ze dat niet meer doen assimileren ze snel en verdwijnen uit het zicht. Ook de Libanezen, de Grieken, de Armeniërs, de Indiërs en de Chinezen wonen al sinds mensenheugenis voor een deel in de verstrooiing zonder daar hun eigen identiteit te verliezen, maar waar er een moederland blijft is dat toch iets anders en is het vooral veel minder bijzonder. In zekere zin kan men wel zeggen dat het Joodse volk zoals wij het kennen in de diaspora is ontstaan. Kern van hun Joodse etnische identiteit is hun godsdienst[2]. Die is in de zesde eeuw v.C. in Babylon ontstaan, in haar specifieke vorm van de eredienst rond de Torah en van de leefregel die daaraan wordt ontleend.

Toen de Babylonische Joden vijftig jaar na hun wegvoering door Nebuchadnezar van  de Perzische koning Cyrus het recht kregen terug te keren naar hun land van oorsprong waren ze vervreemd van de autochtone bevolking die ze daar aantroffen, de Samaritanen, die zij niet (meer) erkenden als van het zelfde geloof en dezelfde etniciteit. Ze erkenden wel de Joodse nederzettingen die buiten Palestina in de Diaspora bestonden, voor zover ze die rond de nieuwe godsdienst konden verenigen. Een van de thema’s van deze religie was de terugkeer naar het heilige land. Niet de terugkeer uit Babylon, waar zij op hoopten toen zij hun Torah en godsdienst vastlegden, maar de mythische terugkeer uit Egypte onder leiding van Mozes, die zij als de stichter van hun religie beschouwden.

Toen de Joden in 70 n.C. door de Romeinen opnieuw uit Palestina werden verbannen was het leven in de diaspora daarom voor hen geen vreemde ervaring meer. Ook vóór de Babylonische gevangenschap  hadden al Joden buiten Jeruzalem en Palestina gewoond. Omdat handel en scheepvaart tot hun hoofdactiviteiten behoorden was het contact tussen de diverse centra van de diaspora steeds intact gebleven. Hun leven bleef gericht op Jeruzalem, zoals later de Islam op de stad Mekka, maar door de eeuwen was terugkeer voor de meeste van hen een onbereikbaar ideaal. Jeruzalem werd pas negentien eeuwen later weer een Joodse stad, toen de Zionisten met westerse steun de terugkeer mogelijk hadden gemaakt en zij als onderdeel van de honderdjarige oorlog die de Arabieren tegen hen voeren een einde maakten aan een langdurige Arabische bezetting van de stad.

Joden zijn altijd een identificeerbare groep gebleven, in omvang toenemend en afnemend al naargelang de omstandigheden. Afnemend door vervolging en assimilatie en toenemend door hun welvaart en gedisciplineerde leefwijze. Zij houden zich tegenwoordig staande te midden van driehonderd miljoen vijandige Arabieren en anderhalf miljard vijandige moslims, omdat ze hun zaken beter voor elkaar hebben. Het zijn betere militairen en betere organisatoren. Ze krijgen de wapens die ze nodig hebben en zelf niet kunnen maken van Amerika. De angst die veel Europeanen hebben voor het geweld en het terrorisme hebben bij ons de bodem uitgehaald onder de steun die Israël gewend was ook hier te krijgen, maar ook zonder dat redden ze het wel. Ze hebben altijd de Arabieren nog en wie die als vijanden heeft kan het ook wel zonder vrienden stellen.

 

[1] Zij hebben concentratiegebieden, zoals nu nog in Kosovo en Roemenië en vroeger ook in Spanje; een eigen land of territoir hebben ze (misschien) ooit in India gehad waaruit ze afkomstig lijken te zijn, maar ze leiden nu een nomadisch bestaan binnen vreemde civilisaties en hebben zich voor zover bekend nergens ooit definitief gevestigd.

[2] Volgens Toynbee in A Study of History is iedere etnische identiteit of civilization te herleiden tot een godsdienst. Ik zou menen dat een gemeenschappelijke taal ook de kern kan zijn, zoals bijvoorbeeld bij de Basken maar dat religie vaak die functie heeft lijkt historisch juist.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .