Terreur.

Voor veel mensen is terreur alleen maar een ander woord voor geweld in die gevallen, waar zij het gebruik ervan veroordelen. Toch zijn er goede redenen waarom het westen na de aanslagen in New York, Londen, Madrid en Parijs, wel tegen terreur maar niet tegen het gebruik van geweld in het algemeen wilden optreden.

Er zijn tientallen definities van terreur en vanwege de politieke consequenties wordt men het daar niet vlug meer over eens, maar de volgende is een redelijk simpele waar veel mensen zich in zullen kunnen vinden:

Terreur is het gebruik van geweld tegen onschuldige personen of affectieve goederen met de bedoeling daardoor ook aan anderen dan de rechtstreeks betrokkenen leed toe te brengen.

Terreur is daarnaast vaak een uiting van woede en een poging tot intimidatie. Het kan zowel doelloos als een vorm van afpersing zijn. Degene die de terreur pleegt is meestal woedend en als er iemand is die hem gestuurd heeft dan perst die meestal af, maar ook weer niet altijd.

Geweld kan, waar recht ontbreekt, het laatste middel zijn om legitieme belangen te verdedigen. Maar gebruik van geweld wordt tegenwoordig alleen geoorloofd geacht als het proportioneel is. Dat het gebruik van geweld alleen als ultimum remedium geoorloofd is, is eigenlijk al impliciet in de eis van proportionaliteit. Bij grootschalig geweld worden, ook wanneer men dat probeert te vermijden of te beperken, altijd onschuldigen getroffen. Die onschuldige en bijkomende slachtoffers bestempelen niet ieder grootschalig geweld tot terreur, maar bepalen wel mee de proportionaliteit.

Terreur is nooit proportioneel en omdat het  tegen onschuldigen gericht is, is het altijd ongeoorloofd. Hoe legitiem de belangen die zijn geschonden, hoe onmogelijk het kan zijn om recht te verkrijgen, terreur is nooit een geoorloofd middel. Terreur is niet te tolereren, omdat het de veiligheid van iedereen in gevaar brengt en aan geen regels gebonden is. Proportioneel geweld is berekenbaar, terreur is dat niet.

Het is wel waar dat een nauwkeurige grens tussen terreur en ander gebruik van geweld niet altijd gemakkelijk te trekken is, vooral als de collateral damage duidelijk te groot is. Maar grensproblemen zijn in de praktijk veel minder moeilijk dan in theorie. In de meeste gevallen is duidelijk of er grenzen zijn overschreden en men met terreur te maken heeft.

De aanslagen van de aanhangers van wijlen Bin Laden, van de IRA, van de ETA, van Hamas en andere vergelijkbare organisaties in het Midden Oosten gericht tegen militaire en politieke doelen zijn vormen van geweld. Zijn zij gericht tegen onschuldigen of goederen waaraan mensen gehecht zijn, zoals kerken en moskeeën, dan vormen zij terreur. De strijd van Amerika en zijn bondgenoten in Irak en Afghanistan was geen terreur, maar proportioneel geweld. Ook als dat geweld door sommigen als niet proportioneel wordt beoordeeld is het daarmee nog geen terreur geworden. De Amerikanen doen hun best om onschuldige slachtoffers te vermijden, al geldt dat niet voor alle Amerikanen en in alle gevallen.

Dat er in Afghanistan ook onschuldige slachtoffers zijn gevallen heeft de Taliban niet afgehouden van voortzetting van de strijd, integendeel, hoe meer onschuldigen er vielen hoe beter vanuit hun standpunt. Terreur tegen de Afghaanse bevolking voor zover die de Taliban zou steunen is om die reden ook niet effectief. Terreur tegen Afghanen uit woede om hetgeen op 11 September 2001 gebeurde ligt niet in de lijn van het Amerikaanse beleid en zou tegenover de Amerikaanse bevolking niet te verantwoorden zijn geweest.

Wat wel voor veel mensen moeilijk van terreur te onderscheiden blijkt te zijn, is het optreden van Israël tegen de Palestijnen. Daarbij vallen relatief veel doden en er is groot verlies van eigendommen. Men kan zich moeilijk onttrekken aan de indruk dat de massaliteit van de gebruikte middelen bedoeld is om de Palestijnen schrik aan te jagen. Toch proberen ook de Israëli’s zich te beperken tot aanvallen op degenen die zij verantwoordelijk houden voor aanslagen en vernielen zij in hoofdzaak de gebouwen van waaruit op hen is geschoten. Dat hun gebruik van geweld vrij algemeen als disproportioneel wordt ervaren is een andere zaak. Intimidatie van de burgerbevolking is nooit een geoorloofd doel bij het gebruik van geweld. Het optreden van de Israëli’s valt in die gevallen waar intimidatie het doel is niet goed te keuren maar over de hele linie komen zij er bij een vergelijking met de Palestijnen toch een stuk beter af. Terreur is in de ogen van Palestijnen en degenen die hen steunen een geoorloofd middel, voor de Israëli’s is het dat niet. Mensen als de Nederlandse ex-premier Van Agt moeten als medeplichtigen van de organisaties, die de Palestijnen door dik en dun steunen, worden veroordeeld.,. Het is evident dat het Palestijnse volk als zodanig de terreur steunt en wie de Palestijnen steunt impliceert daarmee goedkeuring van terreur.

De Palestijnse autoriteiten hebben in de ogen van de Israëli’s de verantwoordelijkheid om terreur en andere vormen van geweld tegen Israëlische burgers te voorkomen. Zou de Autoriteit op de Westoever blijvend niet aan die minimumeis van een erkend gezag kunnen voldoen en daar ziet het nu naar uit, nu zij Hamas niet onder controle weet te houden, dan is het voor Israël niet mogelijk een onafhankelijk Palestina in haar achtertuin te dulden. Van niemand kan gevraagd worden blijvend onder de dreiging van terreur te blijven leven.

De veel gehoorde stelling dat terreur vanzelf verdwijnt als de oorzaken worden weggenomen is nooit meer dan  een drogreden geweest. Terreur ontstaat in gestoorde breinen en in gestoorde samenlevingen. Genezing daarvan ligt buiten de macht van buitenstaanders. Bovendien, wat voor redelijke mensen het wegnemen van oorzaken zou betekenen hoeft dat nog niet voor gestoorden te zijn. Terroristen bepalen zelf wat hun rechten zijn en door wie zij vinden dat die geschonden worden.

Het is de plicht van de beschaafde wereld om slachtoffers van terreur ter zijde te staan. Wie proberen om de wereld van terreur te verlossen verdienen steun. Medelijden met slachtoffers van geweld kan nooit een reden zijn om niet met de meest effectieve geoorloofde middelen op te treden tegen terreur.

 

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .