Haat.

Terroristische aanslagen komen voort uit haat. Zonder de emotionele steun van het haatgevoel komt iemand niet tot moord en zelfmoord tenzij hij geestelijk volkomen gestoord en buiten zinnen is. In dat geval is het vrijwel uit te sluiten dat zo’n aanslag lukt. Daar komt teveel voorbereiding en koele berekening aan te pas. Waar komen die gevoelens vandaan? Wat heeft Amerika gedaan of wat heeft het Westen, waarvan je New York als de hoofdstad kunt beschouwen, gedaan om deze gevoelens op te wekken bij zoveel moslims?

Als de gemiddelde geïnterviewde Nederlandse Arabier of moslim representatief is, dan gaat het om drie samenhangende maar te onderscheiden zaken, waarvan er een algemeen is en twee specifiek:

De westerse beschaving stelt de islam in de schaduw, er is hier een algemeen gebrek aan respect voor een beschaving die oudere rechten heeft dan de westerse.

Amerika brengt Irak aan de rand van de hongersnood omdat het resoluties van de Veiligheidsraad negeert, terwijl als Israël hetzelfde doet gebeurt er niets. Dat is meten met twee maten.

Israël bezet onrechtmatig Arabisch gebied, het doodt ongestraft Arabieren en kan dat doen dankzij westerse wapens en westerse – lees Amerikaanse – politieke steun. Dit zijn de drie redenen die men hoort.

Het gaat er niet om of de hier genoemde opvattingen juist zijn. Het gaat er om of bij de grote meerderheid van de moslim bevolking de overtuiging leeft dat ze juist zijn en dat bovendien islamitische staten te zwak zijn om er zelf wat aan te doen. Het gevoel van onmacht, tegenover vermeend geleden onrecht en gekrenkte trots, brengt de gevoelens van haat te weeg en de roep om wraak, waaraan de aanslagplegers in Amerika, Frankrijk en andere landen gevolg hebben gegeven.

Dit wil niet zeggen dat alle islamieten zo denken, of dat de aanhangers van dat geloof in Amerika verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor de gevolgen van de aanslag. Gelukkig ziet de Amerikaanse overheid en ziet ook het merendeel van de Amerikaanse bevolking dat in. Tegenacties blijven beperkt, maar zorgwekkend.

Het is belangrijk te constateren dat de publieke opinie in de moslim landen deze opvatting is toegedaan, ook in die landen waar de regeringen zich in andere zin uiten en zelfs hulp en steun toezeggen aan Amerika. Ook buiten de landen van de Dar al-Islam, bij ons in West Europa, waar uitsluitend via satellietzenders en imams in de moskeeën de Levantijnse publieke opinie wordt gepreekt, is er sprake van een haat- en wraakcultuur onder de islamieten. Dit baart onze overheid zorgen, ook al vormen de moslims maar een relatief klein percentage van de bevolking. In de grote steden is het percentage groter en het groeit nog steeds.

Onder de Nederlanders van moslim komaf is er een aantal dat aan het humanistische gedachtegoed de voorkeur geeft boven het anti-humanisme van de fundamentalistische islam. In andere Europese landen, zoals Frankrijk, is dat ook het geval. Gedeeltelijk gaat het om mensen die in Europa zijn opgegroeid en geassimileerd, gedeeltelijk om intellectuelen die vanwege hun ideeën naar het Westen zijn uitgeweken en ten dele ook om mensen die van nature met wijsheid en een vriendelijke natuur zijn gezegend. Zij maken van de hun geboden vrijheid in het westen gebruik  om hun geloof op een mensvriendelijke manier te interpreteren. Gemakkelijk hebben zij het geen van allen, voor zover ze in de islamitische getto’s in een van onze grote steden wonen. Zij verdienen onze steun, want van hen zal het afhangen of de islam zich aan de moderne cultuur kan aanpassen en of haar volgelingen een blijvende plaats in een moderne samenleving kunnen krijgen.

De Islam heeft een roemrijk verleden. Het geloof is ontstaan in de zevende eeuw van onze jaartelling. Haar beschaving werd geënt op de toen bestaande Byzantijns-Hellenistische beschaving in de Levant. De combinatie die ontstond van Arabische, Perzische en Hellenistische elementen was in het begin een groot succes. Kunsten en wetenschappen floreerden de eerste eeuwen  op een manier zoals ze het sinds de klassieke tijd van de Griekse beschaving niet meer hadden gedaan. Ook de latere mengvormen van islam, judaïsme en christendom in Spanje en Sicilië waren hoogtepunten van de middeleeuwse cultuur. Toen de Arabische beschaving aan de ene kant door de Mongolen en Turken en de andere kant door het oprukkende christendom werd teruggedrongen en op zich zelf werd teruggeworpen, ontstond een fundamentalisme in het geloof dat geen ruimte liet voor de wereldlijke cultuur van de vroege Umayyaden en Abbasiden. In de veertiende eeuw was het afgelopen met de islam als creatieve beschaving en Ibn Khaldoen, de grote historicus uit de Maghreb is eigenlijk de laatste Arabische geleerde van mondiale betekenis.

Het zou schitterend zijn als door een impuls van buitenaf nieuw leven zou ontstaan in de islam. Dat dit zal gebeuren in het hartland van de Dar al-Islam is niet waarschijnlijk. Daarvoor is men daar te zeer uit op verdediging van wat men als bedreigd ervaart: middeleeuws gedachtegoed. Hier in het Westen, waar vrijheid van godsdienst en van meningsuiting bestaat zijn er echter mogelijkheden om tot vernieuwing te komen, die de Islam weer toekomst zou kunnen geven.

 

 

 

 

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .