Margaret en de Brexit.

Ik ben op het moment de autobiografie van Margaret Thatcher aan het lezen, het deel dat gaat over haar jaren in Downing Street. Normaal gesproken lees ik een boek in een of twee dagen uit, maar dat gaat me hier niet mee lukken. Het is een vrij minutieus verslag van haar twee regering periodes en soms is dat wel behoorlijk saai. Van de andere kant geeft het een uitstekend overzicht van de relaties van Engeland met Amerika en Europa en inzicht in de zich ontwikkelende verhouding tussen het westen en het Sovjetblok. De Iron Lady werd ze genoemd en dat klopte wel. Ze domineerde de Amerikaanse president Reagan en alle Europese hoogheden uit die tijd. Alleen de Russische machthebber Gorbatsjov leek tegen haar opgewassen en die twee konden prima met elkaar overweg.

In Groot Brittannië heeft ze veel van de rotzooi opgeruimd die de Labour regeringen sinds Attlee daar hadden achtergelaten. Dat lukte haar vooral nadat ze door het winnen van de Falkland oorlog tegen Argentinië een reputatie van onverzettelijkheid had gekregen. Geen Labour politicus was tegen haar opgewassen en de conservatieven volgden haar krachtige leiding zonder morren. Haar voorganger als conservatieve premier Heath misschien wat minder dan de rest, maar ook hij was van geen kanten tegen haar opgewassen.

Thatcher was een groot voorstandster van de Europese samenwerking maar had over de aard van die samenwerking hele andere ideeën dan de Duitsers en de Fransen. Een federaal Europa zag ze niet zitten maar vrije en open markten wel. De verbindingen met Amerika en het Gemene Best lagen haar meer aan het hart dan die met Duitsland en Frankrijk, met name ook in de persoonlijke sfeer. Omgekeerd hielden Mitterrand en Kohl haar buiten hun eigen nauwe samenwerking en tijdens haar twee regeringsperioden ontstond de verwijdering met Europa, die uiteindelijk eindigde door het uittreden van Groot Brittannië uit de EU, de Brexit.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .