Gedogen in Nederland.

Carlijne Vos suggereerde ooit dat B&W van Amsterdam de drug pas niet wilden omdat veel toeristen dan weg zouden blijven. Dat kan zeker op de achtergrond hebben meegespeeld, maar de belangrijkste reden is toch dat de stad de dealers niet terug wil op straat. Het gedoogbeleid maakt de drugshandel in Amsterdam ordelijker dan in andere wereldsteden en we hebben hier ook minder harddrugsverslaafden. Ze meent dat in het buitenland nu helemaal niemand meer iets begrijpt van de manier waarop we hier met het drugsprobleem omgaan en waarschijnlijk heeft ze daarin gelijk.

Gedoogbeleid heeft ons  eerder al de walletjes opgeleverd tot verbazing van iedere buitenlander en nog  eerder het tabak roken in het openbaar. Waarschijnlijk zijn er nog wel meer voorbeelden die voor buitenlanders ooit net zo onbegrijpelijk waren. De algemene regel lijkt hier te zijn dat als er voldoende mensen zijn die iets willen en anderen hebben daar relatief weinig last van, dan mogen ze hun gang gaan, maar binnen grenzen. Dat dit dan betekent dat we om te beginnen de grenzen van de wet wat op moeten rekken, daar zit hier niemand mee. Verdraagzaamheid gaat vrij ver en intuïtief weten mensen die hier zijn opgegroeid wel ongeveer hoe ver. De moeilijkheid is dat wie hier niet is opgegroeid die intuïtie mist. Geweld gebruiken is iets wat er in elk geval niet bij hoort en wat hier ook de overheid pas in uiterste gevallen doet.

Nederland is sinds de tweede helft van de zestiende eeuw een wat apart wereldje geweest en dat is het in veel opzichten nog. Dat is een van de redenen waarom we in meerderheid wel willen samenwerken met de andere landen hier in Europa maar er liever geen eenheidsworst van zien gemaakt. We blijven graag ons zelf en in veel andere Europese landen is dat net zo. Dat maakt dit werelddeel zo aardig, eigenlijk.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .