Het Kunduzakkoord.

Het Kunduzakkoord is de politieke ondergang geworden van Jolande Sap. Sindsdien zat ze ongemakkelijk in haar vel. Ze heeft daarna nog wat meer publieke fouten gemaakt, waaronder de geforceerde verkiezingsstrijd om het fractievoorzitterschap van haar partij. Ook kleinere fouten die haar wel behoorlijk werden aangerekend, zoals de stuntelige stekker die ze uit een stopcontact trok in de Tweede Kamer. Dat bleek achteraf een streek te zijn geweest die Tofik Dibi haar geleverd had.

Het Kunduzakkoord was de politieke afspraak waardoor Nederland op verzoek van Amerika een rol bleef spelen in Afghanistan, al was dat een uitgeklede rol in een project waar eigenlijk niemand meer wat in zag. Terecht blijkt nu, want de islamisten zijn in Kunduz de baas alsof er nooit Nederlanders en later ook nog Britten en Australiërs zijn geweest.

Het grote publiek begreep niet goed wat we daar deden in Afghanistan. In de discussies rond het voorstel kwam in het openbaar ook niet aan de orde dat er maar één reden is geweest voor Kunduz en dat is het onderhouden van de goede relaties met Amerika. In de achterban van Groen Links zitten nogal wat mensen die dat nu juist niet wilden en die alleen al om die reden niet mee hadden willen doen. Jolande Sap had gezegd dat ze alleen onder heel strikte voorwaarden mee wilde doen, die van Kunduz als het ware een groene en linkse missie zouden maken. Tot haar verbazing gaf premier Rutte haar op alle fronten haar zin.

Dat had haar niet horen te verbazen want het enige dat Rutte wilde was een missie, hoe die verder ook werd aangekleed. Sap was, toen haar eisen werden ingewilligd, zo integer om te doen wat ze gezegd had en dat was het begin van het gedonder in haar partij.

Had ze het anders aan kunnen pakken? Waarschijnlijk wel. Ik denk om te beginnen dat haar voorgangster deze kwestie nooit zo op haar bord had mogen deponeren. Natuurlijk was meedoen aan de Kunduzmissie een Nederlands belang en was het besluit om mee te doen daarom een verstandig besluit. Maar gegeven dat Groen Links mee moest doen en de fractie daar kennelijk al onder Halsema mee had ingestemd, had er een programma klaar moeten liggen hoe men hier politiek mee om had horen te gaan. Dat plan is er kennelijk niet geweest.

Dat het bij de achterban slecht zou liggen en vooral bij de voormalige PSP en bij de communisten, had Halsema ook wel kunnen uitrekenen. Onder Halsema en Sap heeft de partij een ruk naar het politieke midden gemaakt, die een flink deel van de achterban in de linkse kou heeft laten staan. Op zoiets moet je je kiezers goed voorbereiden en dat kost tijd en politiek kapitaal.

Die slecht voorbereide koerswijziging was geloof ik de grondfout die Jolande Sap haar politieke kop heeft gekost.

Bas de Gaay Fortman vond indertijd dat Sap terug had moeten komen op haar besluit en dat het partijbestuur toen dat niet gebeurde maar moest opstappen.

Hoe dan ook, op de plaats waar Halsema en Sap de Groenen hebben wilden lag geen politieke ruimte. Waar Groen Links en wij met haar  behoefte aan had is aan een wijziging van de kieswet die automatisch alle kleine partijtjes van het toneel laat verdwijnen. Dan kan al dat kleine grut met goed fatsoen fuseren met DD’66 en met de linkse restanten van het CDA en er een soort Liberal Democrats van maken. De PSP en de communisten hebben dan geen politiek onderdak meer, maar die zitten toch al voor het grootste deel in het bejaardenhuis en hebben dat onderdak niet meer zo nodig.

 

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .