Elsevier.

De buitenlandse moedermaatschappij van Elsevier wilde de naam van het weekblad wijzigen en vervolgens het tijdschrift afstoten. De redactie en de andere employees waren daar mordicus tegen en de vraag die bij hen leefde was of daar juridisch iets aan te doen was.Op het eerste gezicht zou je zeggen van nee, want de aandeelhouder is – behoudens beschermingsconstructies – degene die de uiteindelijk zeggenschap heeft in een vennootschap .

Maar er speelden hier andere belangen dan alleen die van de aandeelhouder en met die belangen hoort een holding rekening te houden voor zij de aandelen verwerft. Meestal doet men dat ook wel en komt zoiets tot uiting in de prijs die voor de aandelen wordt betaald.

Elsevier is een stuk cultureel erfgoed en de naam van het tijdschrift maakt van dat erfgoed deel uit. Het is de naam van een familie van boekhandelaren en drukkers uit de zestiende en zeventiende eeuw[1], vooral beroemd om de nauwkeurige uitgaven van klassieke teksten. In de zeventiende eeuw is Elsevier uitgegroeid tot de belangrijkste uitgeverij van Europa. In 1880 is het heropgericht. Het tegenwoordige Elsevier is dus ook al weer honderd acht en dertig jaar oud en heeft een grote reputatie. Er spelen hier niet alleen vermogensrechtelijke belangen een rol maar ook immateriële. Niet alleen van de aandeelhouders maar ook van de Nederlandse samenleving en van de mensen die als werknemer of op een andere manier nauw met het tijdschrift zijn verbonden.

Ik denk daarom dat een juridische procedure tegen de naamsverandering niet kansloos zou zijn, maar ik zou de  belanghebbenden wel aanraden daar een van de beste advocaten voor uit te zoeken die we op dat terrein hebben.

[1] 1580-1712, voornamelijk in Leiden

 

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .