Wycliff en Hus

Wie de moslimwereld begrijpen wil kan het beste beginnen met het bestuderen van onze eigen middeleeuwen en dan de periode tussen 1100 en 1300 a.D.

Bekijk je Perzische kunst uit die tijd[1] dan herken je de middeleeuwse plaatjes uit onze eigen geschiedenisboeken. Lees je over de kruistochten met de moordpartijen op ongelovigen dan zie je een jihad in de praktijk. Wie het in de middeleeuwen in een Europees land voor het zeggen had, deed er weinig toe. De loyaliteit was niet aan een vorstenhuis of aan een geografisch gebied, maar aan de christenheid. De functie van kalief was bij ons gesplitst tussen paus en keizer, maar voor de rest was de westerse christenheid, die in het Oosten Frankistan heette, een kloon van het moslim kalifaat.

Wij hebben die periode sinds de twee zuiverende bewegingen van de renaissance en het vroege [2] protestantisme achter ons gelaten. In de moslimwereld zitten ze er nog volop in. Wij hebben nu zes honderd jaren morele en technische vooruitgang achter ons. Wel met vallen en opstaan en onderbroken door perioden als de godsdienst- en wereldoorlogen, maar per saldo met een meetbare stijging van het welzijn van de mensen.

Hierover bestaan in de Arabische wereld vreemde denkbeelden. Ze denken daar dat ze het westen kennen als ze de films hebben gezien over drugsgebruik en de losse seksuele zeden en ze hebben er geen idee van dat de gemiddelde westerse jongere iedere dag naar school gaat. En dat hij, als zijn opleiding achter de rug is, een baan heeft, voor zijn gezin zorgt en de samenleving in stand houdt, van waaruit ook gezorgd wordt dat men in het Midden Oosten en  in Afrika in leven blijft. Ze denken daar in Irak en Egypte dat de gebraden duiven ons spontaan in de mond gevlogen komen. Dat de auto’s waarin zij rijden en de elektriciteitscentrales waar ze hun energie vandaan krijgen door Allah worden gestuurd en dat als er bij hen een burgeroorlog uitbreekt, dat het dan de schuld van het westen is.

Het onbegrip van de westerse kant is trouwens precies even groot. De Amerikanen denken dat de mensen overal gelijk zijn en het goede willen. Ze vonden het een voor de hand liggende gedachte dat een  samenleving uit zich zelf democratisch en humanistisch zou worden als maar eerst de boeven de macht ontnomen werd, die dat tot dan toe hadden verhinderd.

In Irak was die boef Saddam Hoessein en in Syrië Bashar Al  Assad. Wat Irak betreft was het wel waar, dat Hoessein een boef was, dat heeft hij dubbel en dwars bewezen. Maar nadat zijn eigen mensen hem hadden opgehangen, brak er toch geen vrede uit in het land. En toen de Amerikanen  de meerderheid van Sjiieten aan de macht geholpen hadden begonnen die meteen de Soennieten te onderdrukken. Assad, de president van Syrië, was een eerzame oogarts in Londen, voor hij door zijn familie werd teruggeroepen om president te worden. Anders was zijn jongere broer het geworden en dat is een psychopaat, die zelfs naar Arabische begrippen te gewelddadig is voor woorden.

Amerika en Europa hebben met andere woorden er geen idee van dat wat mensen doen veel meer door hun samenleving wordt bepaald dan door hun genetische aanleg. En dat mensen wel min of meer gelijk kunnen zijn, maar dat dit niet geldt voor hun samenlevingen. Dat het niet helpt om een dictator of een regime te vervangen maar dat je een cultuur moet veranderen wil het vrede worden in een groot gebied als het Midden Oosten.

Duitsland en Japan zijn na de tweede wereldoorlog van koers veranderd, maar U mag zelf op het internet opzoeken hoeveel doden dat heeft gekost. Het Midden Oosten gaat niet veranderen als er niet eerst honderden miljoenen Arabieren en Turken zijn gesneuveld. En als wij daarvan de oorzaak zouden zijn kunnen we onze eigen humanistische cultuur ook meteen bij het oud vuil neerzetten. Die cultuur zou een dergelijke slachtpartij die zo in strijd is met alles waar we voor staan niet overleven.

Als het westen nu ten strijde trekt tegen Isis moeten ze er wel goed op toe zien dat de hoeveelheid geweld die we gebruiken binnen proportie blijft, ongeveer zoals Israël dat in Gaza heeft gedaan. Laten we het uit de hand lopen, dan plukken we straks zelf de wrange vruchten.

 

[1] Afbeeldingen van mensen maken mocht officieel niet van Mohammed en in Arabië deden ze dat dan ook niet. Maar in Perzië gebeurde dat wel en ook volop.

[2] Geert Grote, Wycliff en Hus zijn daarin belangrijker namen dan Luther of Calvijn.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geloof, geschiedenis, Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.