Regionalisering van Europa.

Cyprus kwam vijf jaar geleden in financiële problemen om twee redenen. Haar banken hadden  veel geld verloren in de Griekse crisis en de economie leunde te zwaar op de financiële sector. Andere economische activiteiten dan banken en toerisme zijn er eigenlijk niet op Cyprus. De euro is daar te sterk voor. Met een combinatie van hoge Europese lonen en een economie, die nog het meeste lijkt op een Arabisch land zonder olie, redt het eiland het niet. Datzelfde geldt voor Zuid Spanje en Zuid Italië. Om daar beweging in te krijgen moet dat soort regio’s eerst zelfstandig worden gemaakt, zoals Slowakije bijvoorbeeld. Daar is de welvaart gaan stijgen sinds de regio onafhankelijk werd van het veel modernere Tsjechië.

Als dat soort landen gesplitst zou kunnen worden in moderne en achtergebleven regio’s, zou het voor die laatste een stuk gemakkelijker worden om in hun eigen tempo aan economische opbouw te werken. Men kan zich daar de hoge lonen en de dure sociale voorzieningen van een moderne staat niet permitteren. Niet zonder hulp van buiten in elk geval. En aan die hulp zijn grenzen gesteld, dat bleek maar weer.

Italië splitsen in drieën, een noordelijk, een pauselijk en een zuidelijk deel. In Spanje de regio’s Catalonië, Castilië-Leon en Baskenland grotere zelfstandigheid geven. Dan kan de rest in haar eigen economische tempo gaan groeien in plaats van stil te staan. In Frankrijk lijkt het meer een kwestie te zijn van de afbouw van een al te centralistische bureaucratie en van de macht van de vakbonden. Dat land zou erg gebaat zijn met een flinke portie Angelsaksische ondernemingszin en minder regels.

Persoonlijk zou ik er niet op tegen zijn als ook in de rest van Europa de nationale staten werden afgebouwd en vervangen door nieuw op te zetten regio overheden. Dat zou net als in Vlaanderen de gelegenheid bieden om veel oude bureaucratie af te schaffen en  de overheid in te richten op de problemen van vandaag in plaats van die uit de negentiende eeuw.

Brussel zou dan een reële in plaats van een virtuele rol kunnen gaan spelen. Buitenlandse zaken en defensie zouden dan aan de EU en de NATO kunnen worden overgelaten en de regio’s zouden zich kunnen concentreren op veel kleinere en coherentere doelgroepen dan nu het geval is. Ze krijgen dan meer feed back en kunnen hun aandacht richten op de echte zorgen van de mensen in plaats van op abstracties. Alleen maar voordelen zou je zeggen. De oude angst voor oorlogen zou verdwijnen want landen zijn er dan niet meer en regio’s zijn ongeschikt  voor oorlogvoering.

In Nederland zou je als regio’s kunnen denken aan de Randstad, aan Twente-Arnhem- Nijmegen, aan de drie Noordelijke provincies plus Noord Holland boven het Noord Zeekanaal, aan Oost-Brabant-Limburg en West Brabant-Zeeland. In Duitsland aan Beieren, Schwabenland, de regio Frankfurt Würzburg, het Roergebied, Berlijn, de andere voormalige Hanzesteden en een stel meer landelijke regio’s. In Denemarken aan Seeland en de rest, enzovoort. Daar kan men natuurlijk in de details heel verschillend over denken en de besluitvorming erover zou veel tijd in beslag nemen. Maar het zou een belangrijke verjongingskuur voor Europa betekenen.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa. Bookmark de permalink .

Een reactie op Regionalisering van Europa.

  1. In het zeegebied rond Cyprus is recent heel veel gas ontdekt. Zóveel, dat Turkije begerig aan het worden is. Dat is weer wat minder plezierig.

Reacties zijn gesloten.