Op het Rokin.

Politieke partijen vertegenwoordigden in Nederland vanouds een gedachtegoed en een bevolkingssegment. Als ze dat uit het oog verliezen en alleen maar kijken naar wat het landsbelang van de dag is, dan lopen ze risico. Zij  niet alleen trouwens maar wij ook. Van de stabiliteit, die we in de twintigste eeuw hadden in Den Haag, is intussen niet veel meer over.

Zouden er nu verkiezingen zijn en de achtereenvolgende peilingen van Maurice de Hondt komen in de buurt van de waarheid, dan hebben we een probleem. Groen Links moet volgens een democratisch gepeilde meerderheid van Nederlandse kiezers verdwijnen. PvdA en SP willen nog steeds niet samen en U mag nu zeggen hoe stabiel de politiek is in dit land.

Mij lijkt dat we toe zijn aan een twee partijensysteem en een districtenstelsel. Dat de overheid op de schop moet was al langer duidelijk. Bezuinigen door overal wat van af te halen is zo zichtbaar een verkeerde manier, daar kunnen we niet mee doorgaan. Er is geen alternatief meer voor een reorganisatie van de overheid. Maar daar is nu niet alleen een kostennoodzaak voor, het is ook een politieke eis. We hebben eigenlijk alleen nog ruimte voor  links en voor rechts en voor al die kleine partijtjes bestaat geen ideologische aanhang meer. De kiezers zwalken en er is geen peil meer op ze te trekken.

Twee grote partijen, misschien drie en het recept daarvoor is een districtenstelsel en een flinke kiesdrempel. Nieuwe grondwet,  nieuwe kieswet en een overheid die georganiseerd wordt naar de mogelijkheden en de eisen van de een en twintigste eeuw. Als dit nieuwe Rutte kabinet dat voor elkaar krijgt, dan mag de premier van mij een standbeeld krijgen op het Rokin, tegenover dat van koningin Wilhelmina.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Nederland, politiek. Bookmark de permalink .