Bleich.

Anet Bleich vond op 21/3/11 in de Volkskrant dat de democratisering in de Arabische landen Israël in gevaar ging brengen, tenzij het land accepteerde dat het terug moest naar de grenzen van vóór 1967, in ruil voor een duurzame vrede. Zij suggereerde dat dit het standpunt is van de Nederlandse afdeling van JCall, wat een soort moderne uitvoering is van Een Nieuw Joods Geluid.

Het is hoe dan ook een opmerkelijk geluid, want in ruil voor een duurzame vrede is Israël eigenlijk altijd al bereid geweest zich terug te trekken achter de grenzen van 1967. Bij een duurzame vrede vallen buren elkaar niet aan. Wie niet bang hoeft te zijn voor aanvallen van zijn buren heeft geen verdedigbare grenzen nodig. Het probleem is tot nu toe steeds geweest dat tussen de bestaande situatie en een duurzame vrede een langjarig proces leek te liggen. Al die jaren moest Israël wel verdedigbare grenzen houden. Israël zal daarom op dat soort grenzen insisteren tot het zover is dat zij de buren voldoende kan vertrouwen om de vrede duurzaam te achten. De buren van hun kant zijn niet bereid om met Israël een duurzame vrede te sluiten. De regeringen misschien nog wel, onder druk van de VS, maar de bevolkingen niet. Wie een enquête houdt onder de bevolking in de Arabische landen krijgt te horen dat een grote meerderheid helemaal geen vrede wil met Israël. En naar de Arabische landen hoef je eigenlijk niet te gaan, vraag het de Arabische schoolkinderen in Nederland en je krijgt hetzelfde antwoord.

Dat is in een nutshell het probleem dat Anet Bleich meende te hebben opgelost. Nu is het probleem niet zo dringend als zij suggereerde, want van een democratisering in de Arabische landen is voorlopig alleen sprake in de beleving van links-liberale bewegingen in de VS en in West Europa.

De liberals controleren de media en daarom lijkt het alsof we er allemaal zo over denken. Maar de idee van Bleich dat de opvolgers van Chadaffi, Moebarak en straks van Assad veel democratischer zouden zijn dan de oude heersers, overtuigt mij en veel andere rechtse mensen niet. We schrikken eerder als we naar de kreten luisteren die er geuit worden door de opstandelingen in al die Arabische landen terwijl andere mensen bezig zijn voor hen de kastanjes uit het vuur te halen. Als Fransen en Engelsen dat dan eenmaal voor ze gedaan hebben en de bevrijde Libiërs treffen Chadaffi aan op de vlucht, dan wordt hij niet gevangen genomen en voor een tribunaal geleid, maar dan wordt hij gelyncht. Zo zijn de manieren in Arabië en het is verstandig van Israël om niet te veel vertrouwen te stellen in vrede met dat soort lieden.

Obama had geen zin in een gewapende actie in Libië. Hij heeft Amerika niet over de streep laten trekken door zijn minister van buitenlandse zaken en haar progressieve achterban. Terecht. Toen de actie daar eenmaal begonnen was trok de Arabische Liga zich terug en mopperden ook Rusland en China dat dit niet de bedoeling was geweest. Toen er te veel doden vielen in Libië was het de schuld van Engeland en Frankrijk, die bij de hele actie geen enkel eigen belang hadden. Het verstandige deel van de Obama regering, inclusief de president zelf, voorzag dat dit zou gebeuren. Libië is Chadaffi kwijt maar wie ziet wat er met de Amerikaanse ambassadeur is gebeurd kan constateren dat het land er niets op vooruit is gegaan.

De Israëlische regering houdt zich onder dit alles zo rustig mogelijk en terecht. Die heeft bij het gebeuren helemaal niets te winnen. De verhoging van de instabiliteit in de Arabische landen maakt de kansen op een langer voortduren van de wapenstilstand niet groter en dat is voorlopig het enige echte belang dat Israël heeft in de regio.

Anet Bleich is zelf joods van afkomst en heeft waarschijnlijk het beste voor met Israël en als progressief persoon ook met de mensen in de Arabische landen, die zij beschouwt als slachtoffers van hun regimes. Ze weet haar standpunt in fraai Nederlands te verwoorden. Maar wie een goed geheugen heeft voor dit soort zaken herinnert zich dat zij met een stel andere links-liberalen de Nederlandse politiek indertijd geprest heeft om troepen te sturen naar Srbrenica. De politiek is toen voor die druk bezweken ondanks het advies van de eigen militairen om het vooral niet te doen. Ook met de mensen in de moslim enclave en met de uitgestuurde Nederlandse soldaten had Anet Bleich waarschijnlijk het beste voor. Dat heeft allemaal niet geholpen.

Israël kan alleen maar worden aangeraden zich van de actiegroep van Bleich en Bram de Swaan zo weinig mogelijk aan te trekken. Dat zijn joden die in Nederland wonen en zich hier veilig kunnen voelen.

 

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in onzin. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s