Golfoorlog II.

Colin Powell, de Afro-Amerikaanse generaal die minister van buitenlandse zaken was van de VS tijdens de laatste Golfoorlog, is een bekwaam openbaar spreker; hij sprak met name veel beter dan zijn president. Overtuigd van de kwade trouw van Irak, van de noodzaak iets te doen aan de uitvoering van de wapenstilstandsvoorwaarden van de eerste Golfoorlog en van de Irak resoluties van de Verenigde Naties; overtuigd bovendien van de goede trouw van de Verenigde Staten en van het Verenigd Koninkrijk, die hun nek hadden uitgestoken voor het behoud van de geloofwaardigheid van de Verenigde Naties als handhaver van de internationale orde .

Oorlog wil iedereen liever vermijden als het kan. Als Saddam en zijn naaste medewerkers hun biezen hadden gepakt en als een nieuw regime opruiming had gehouden in Irak zou iedereen in het Westen daar de voorkeur aan hebben gegeven. Alleen al het bewijs dat de voorraden massavernietigingswapens waren vernietigd waarvan de aanwezigheid in Irak ruim tien jaar eerder was vastgesteld, zou voldoende zijn geweest om oorlog te voorkomen, zolang tevens gecontroleerd kon worden dat nieuwe productie achterwege zou blijven en mits maar vast zou hebben gestaan dat Saddam en zijn naaste medewerkers uit Irak zouden zijn verdwenen.

Pacifisten uit Nederland en andere Europese landen vroegen zich af waarom van alle gevaarlijke dictatoren in de wereld nu juist Saddam uitgekozen werd voor deze bijzondere behandeling. Zijn de tirannen in de buurlanden Iran en Syrië of in Noord Korea niet even gevaarlijk? Als wij een pre-emptive strike in Irak toelaatbaar achten, waar houdt het dan op? Dat is een serieus argument want oorlogen “ter voorkoming van” zijn gevaarlijke precedenten. Zij kunnen gemakkelijk als voorwendsel worden gebruikt voor pure agressie.
Daarvoor treffen we regelmatig aan in onze geschiedenis.

Niet in de eerste wereldoorlog zoals de auteur Mak suggereerde in een televisieprogramma, maar wel in de tweede. Mak vond dat de eerste wereldoorlog een voorbeeld opleverde van een oorlog die niet meer vermeden kon worden toen een aantal betrokken partijen eenmaal een dreigende positie hadden ingenomen. Maar wie de geschiedenis van de vorige eeuw goed kent die weet wel dat niet de eerste maar de tweede wereldoorlog en zijn voorspel model staan voor het Midden Oosten conflict van vandaag. Niet de Duitse keizer maar Adolf Hitler vindt een pendant in Saddam. Bij Chamberlain en bij de gebroken geweertjes die in Europa en ook in Nederland het beleid bepaalden van de dertiger jaren berust een zware verantwoordelijkheid voor het succes van Hitler in de eerste oorlogsjaren.

De eerste Golfoorlog van 1991 begon met de aanval van Saddam Hoessein op Irak en eindigde met een wapenstilstand, waaraan door de VN voorwaarden waren verbonden voor ontwapening van Irak. Deze voorwaarden heeft Saddam geschonden en zijn beloftes is hij niet nagekomen. In November 2002 heeft hij een laatste kans gekregen en die heeft hij niet gegrepen. Om nu niet te doen wat men van te voren gezegd had te zullen doen, zou een herhaling worden van de dertiger jaren. Het zou in en buiten het Midden Oosten iedere toekomstige wapenstilstandsovereenkomst bij voorbaat zinloos maken. Als gevolg daarvan zou de wereld een minder veilige plaats zijn. Door Saddam aan te grijpen blijven sindsdien dreigingen van de Veiligheidsraad geloofwaardig en bespaart men zich waarschijnlijk oorlogen in de toekomst.

De laatste oorlog tegen Irak heeft veel doden gekost aan Irakese kant. Die moeten worden afgewogen tegen de slachtoffers van het regime in Irak en tegen de slachtoffers van alle oorlogen die door toen in te grijpen voortaan kunnen worden vermeden. Een oorlog beginnen is op zijn best het kiezen voor het minste kwaad en echt enthousiast zal niemand er voor worden. Maar de oorlog niet beginnen had de mogelijkheid open gelaten voor nieuwe Irakese oorlogen en voor aanslagen op de buurlanden in de toekomst. Het verleden van Saddam maakte dat waarschijnlijk. Zo’n man vrij laten rondlopen, in het mogelijke bezit van massavernietigingswapens is het nemen van een onverantwoord risico. Dat was het standpunt van de VS en de UK en het was een plausibel standpunt.

Terecht heeft de secretaris generaal van de Verenigde Naties opgemerkt dat de primaire verantwoordelijkheid voor de wereldvrede ligt bij de Veiligheidsraad. Dit orgaan van de volkerenorganisatie verschaft als enige een unieke legitimiteit aan gewapende acties tegen overtreders van het internationale recht zoals Saddam. Het is te hopen dat Frankrijk en Duitsland die boodschap goed verstaan hebben en dat zij intussen van hun gezamenlijk voornemen hebben afgezien om met het veto van Frankrijk een nieuwe resolutie in de Veiligheidsraad voortaan onmogelijk te maken. Het zou de wereld er niet veiliger op maken en de politieke eenheid van Europa en de Atlantische wereld ondermijnen.

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Amerika, Midden Oosten, Verenigde Naties. Bookmark de permalink .