Trouwbreuk.

De gedachte achter het stabiliteitspact was eigenlijk die van Mohammed en de berg. Een munt hoort de ruilvoet met de buitenwereld te wezen en de rekeneenheid te zijn voor één gezamenlijke economie. In Europa was er voor de invoering van de euro niet één economie maar waren er evenveel economieën als er verschillende landen zijn, een paar van de kleinste, zoals Luxemburg misschien uitgezonderd. Door het invoeren van een gemeenschappelijke munt heeft men geprobeerd een gemeenschappelijke economie te creëren. De mensen zouden wel moeten was de gedachte, want als de economieën te veel uiteen gingen lopen zou de gemeenschappelijke munt in gevaar komen. Het stabiliteitspact trachtte dat te voorkomen door de inflatie in toom te houden en de overheidsfinanciën te reguleren. Maar de natuur bleek sterker dan de leer.

Het stabiliteitspact is er gekomen in een periode van hoogconjunctuur toen een beperking van de overheidsuitgaven in overeenstemming was met wat economisch wenselijk werd geacht. De laatste keer dat Zalm minister was verkeerden we in een periode van stagnatie en zouden verdere bezuinigingen op de overheidsuitgaven de recessie alleen maar versterken. De Duitse minister van Financiën en zijn Franse collega achtten het niet in belang van hun eigen land en in alle eerlijkheid ook niet in het belang van de Europese economie om blind te gehoorzamen aan de eisen van het stabiliteitspact.

Nederland heeft het Frans-Duitse standpunt toen met kracht bestreden in de Europese ministerraad en met goede argumenten. Pacta sunt servanda zei minister Zalm. Welke zin heeft het nog nieuwe verdragen te sluiten als ze toch niet worden nageleefd als het de grote landen slecht uitkomt?
Belangrijker en meer to the point was het argument dat vooral binnenskamers naar voren werd gebracht: vertrouwen in de munt is een kostbaar iets. Verdwijnt het vertrouwen in de munt, dan gaat tevens het vertrouwen in de economie en de overheid teloor en kunnen we op den duur Zuid-Amerikaanse toestanden krijgen. Dat valt allemaal wel mee heeft Eichel toen waarschijnlijk gezegd; Zalm zou vooral geen self fulfilling prophecies moeten verkondigen en dat heeft Zalm ook niet gedaan.

Intussen zitten we nu met een stabiliteitspact dat niet meer wordt vertrouwd en een Euro die in externe waarde lager ligt dan reëel is. De waarschijnlijkheid dat het Verenigd Koninkrijk zal toetreden tot de Eurozone is altijd nul geweest. Het treedt nu zelfs uit de Unie. De unificatie van Europa verdwijnt verder uit zicht en dat alles vanwege nationale overheden die uit een eerlijk maar korte termijn zicht op de conjunctuur hun overheidsfinanciën niet op orde willen brengen.

Men doet daarbij in Duitsland of alle overheidsuitgaven een soortgelijke invloed op de economie hebben, maar dat is natuurlijk niet zo. Het heel goed mogelijk om nuttige overheidsuitgaven te handhaven of zelfs te verhogen en tegelijk op onnutte maar politiek wenselijke uitgaven zo te bezuinigen dat het land binnen de grenzen van het pact zou zijn gebleven. De politici zijn niet voldoende competent, of de positie van de regeringen is niet sterk genoeg voor dit alternatief. Van Frankrijk moet niet verwacht worden dat het maatregelen kan nemen die tegen de belangen van ambtenaren en vakbonden ingaan. Dat is daar nog nooit gebeurd. Vakbonden en ambtenaren regeren Frankrijk. Frankrijk zit ook niet zo met woordbreuk, evenmin als de andere Zuidelijke EU staten maar voor Duitsland is het een nieuw verschijnsel, althans sinds het bestaan van de Bondsrepubliek.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Duitsland, europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s