Het vertrouwen in Europa.

Steven Adolf, Volkskrantcorrespondent in Spanje, meende dat premier Rutte er een voorstander van zou zijn om Nederland uit de EU te laten treden. Daaraan kun je zien dat hij niet meer in Nederland woont. Hier weten we dat Wilders en Roemer tegenstanders zijn van de EU, maar dat het politieke midden juist voor Europa is. Inclusief en voorop premier Rutte.
Eurofiel is een term die we hier gebruiken voor mensen die voorstanders zijn van de Brusselse bureaucratie en van de ongelukkige manier waarop de Europese samenwerking op dit moment is georganiseerd. Ik denk dat een meerderheid van Nederlanders – en van Duitsers trouwens ook – meent dat het beter kan met die samenwerking.
Het is duidelijk dat de Amerikanen niet begrijpen hoe het hier precies werkt. Ongeveer zoals in de VS denken ze daar, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Nobelprijswinnaar Stiglitz heeft ooit eens beweerd dat Europese overheden in hoofdzaak investeren in de toekomstige welvaart, in de vorm van meer en beter onderwijs, het verbeteren van de infrastructuur enzovoort.
Was het maar waar dat onze overheden of de commissie in Brussel zich vooral daar mee bezig hielden. De crisis is veroorzaakt doordat overheden een te groot beslag op geld leggen voor consumptieve en onnutte uitgaven. Veel meer geld dan in de VS gaat hier zitten in de welfare state en in de inefficiëntie waarmee onze overheden te werk gaan. Dat toekomstige generaties van dat soort uitgaven zouden profiteren is een misvatting van Stiglitz. Ook in de VS zijn de overheidsuitgaven hoog maar dat ze zulke grote schulden hebben komt vooral door de grote militaire uitgaven en die verminderen automatisch als straks de troepen terug zijn uit Azië en het Midden Oosten.
Dat de Europese politici de wil niet zouden hebben om uit de problemen te komen is niet waar. Ze weten alleen niet hoe. Ze moeten allemaal te zijnertijd herkozen worden en de belangen van Duitsers liggen nu eenmaal anders dan die van de Fransen. De Fransen hebben de socialisten gekozen voor hun parlementsmeerderheid en voor het presidentschap. Ze zijn duidelijk niet bereid om de broekriem aan te halen vanwege Europa. Zolang dat in Frankrijk niet gebeurt wordt de rekening voor de crisis bij de Duitsers neergelegd en Angela Merkel heeft zo langzamerhand moeite om dat te verkopen.
De crisis zal pas opgelost worden als de Europese politici het aandurven om hun electoraat te bruuskeren en het korte termijn belang ondergeschikt te maken aan het gemeenschappelijke Europese belang op langere termijn. Dan zullen ze het er trouwens eerst over eens moeten worden wat dat Europese belang is.
Is dat het aantrekken van de markt, door vergroting van de Europese consumptie zoals de Amerikanen suggereren of is dat het wegsnijden van overbodige overheidsuitgaven die op dit moment de geldmarkten in het ongerede brengen? Ik denk dat Duitsland gelijk heeft en dat het de overheden zijn die duidelijk moeten maken dat ze op een realistische termijn hun uitgaven terug zullen brengen tot een haalbaar percentage van BNP, bijvoorbeeld 25%. Wanneer de belastingen dan niet meteen evenredig worden verlaagd komt er ruimte voor aflossing van de schulden. Dat zal de markten vertrouwen geven en als de markten de economie vertrouwen doet het publiek dat ook.
Tot nu toe meende men in Duitsland dat discipline aan de Europese landen van buiten af kan worden opgelegd. Met Ierland is dat min of meer gelukt, maar dat land is Angelsaksisch. De zuidelijke landen in de EU hebben domweg het soort overheidsapparaat niet dat voor discipline zorgen kan.
De enige oplossing is om deelname aan de Unie afhankelijk te maken van een reeks van jaren gedisciplineerd overheidsgedrag. Een staatsschuld van niet meer dan 60% van BNP en vijf jaar lang geen overheidstekorten meer die niet te financieren zijn bij het vigerende rentepercentage. In die richting lijkt de oplossing te liggen en daar zouden de regeringsleiders het dan over eens moeten worden. Is er eenmaal een realistisch perspectief, dan kun je ook van politici vragen om er voor te gaan en hun kiezers te overtuigen dat het nodig is.
De economische crisis is een vertrouwenscrisis en in het herstel van het vertrouwen ligt het begin van een verbetering.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Amerika, europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s