Assyrië in het Brits Museum.

Als ik in Londen ben ga ik, als ik tijd heb, altijd even naar het Brits Museum. Niet om het hele museum te zien. Daar is het te groot voor, dat is te veel, maar ik bekijk altijd een klein en overzichtelijk stuk. Dat is nogal eens de afdeling Midden Oosten en dan vooral het Assyrische gedeelte.
Dit zijn dan niet de Assyriërs van wie U in Toronto en Amsterdam de kerken aan kunt treffen. Dat soort Assyriërs zijn christenen. Nestorianen om precies te zijn, die al in de eerste christeneeuwen van de andere christenen zijn afgescheiden wegens meningsverschillen over de natuur van Jezus van Nazareth. Die Assyriërs hebben ook bijna twee duizend jaar in Syrië en Turkije gewoond, voor ze er door de moslims en Alawieten werden uitgegooid.
De oude Assyriërs van het Brits Museum waren alles behalve christenen. Zij zijn voorgoed van de aardbodem verdwenen in 612 v. C. , vlak voor de tijd van de beroemde Perzische koning Cyrus. De Meden en de Babyloniërs uit die tijd hadden zulke slechte ervaringen met het volk dat ze besloten dat met die mensen niet langer te leven viel. Zij hebben de Assyriërs uitgemoord en nog grondiger dan de moslims dat hebben gedaan met hun modernere naamgenoten. Van hun hoofdstad Niniveh zijn alleen de puinhopen overgebleven. Of het allemaal waar is wat over ze gezegd wordt laat ik in het midden. Houd er rekening meer dat de geschiedenis geschreven is door hun moordenaars.
Hoe dan ook, de Britten hebben de ruïnes opgegraven en de mooiste stukken die ze vonden overgebracht naar het Britse Museum[1]. Wie goed kijkt kan zien dat de gevangenen van de Assyrische koning niet best behandeld werden, want het staat allemaal afgebeeld op de prachtige realistische reliëfbeelden. Maar wat vooral opvalt is hoe goed de smaak was van de koningen die dit allemaal hebben laten maken. Waar het aan denken doet, dat esthetische besef dat gepaard ging aan het ontbreken van ieder ethisch gedrag, is aan de prachtige gebouwen die men op zo veel plaatsen kan vinden in de Dar al Islam. In Istanboel bijvoorbeeld en in de vroegere moslim provincies van Spanje. Overal in de Dar al Islam heerst geweld en onrecht maar bloeit de kunst of bloeide die in elk geval in het verleden. Dit is geen oproep tot haat tegen die mensen en ik bedoel geen groep te beledigen, zeg ik haastig, voor het geval dit stukje gelezen zou worden door een lid van de eerste strafkamer van het Amsterdamse gerechtshof. Mijn observatie geldt ook niet voor individuele moslims, maar het geldt wel voor de moslimsamenleving zoals men die in het Midden Oosten, in Noord Afrika en in Azië aantreft.
Moslims zijn daar zelf de eerste slachtoffers van. Dan bedoel ik niet het handjevol doden dat zo nu en dan in Gaza valt en dat altijd minder is dan het aantal kinderen dat tijdens zo’n represaille geboren wordt, maar de tienduizenden en soms honderd duizenden doden die ieder jaar vallen in interne moslimtwisten zoals de laatste jaren in Syrië en ook in de door moslims uitgelokte twisten met anderen. Moslims in India als gevolg van de burgeroorlog in Kasjmir. Moslims op de Filippijnen, op Bali en de Molukken. Moslims in Myanmar, het voormalige Birma, moslims in het Noorden van Nigeria, in de Centraal Afrikaanse Republiek, in de Soedan en in reeksen andere landen.
Zoals Hitler de werkloosheid opruimde in zijn land en de Fransen uit het Rijnland verdreef en hij voor beide prestaties overal waar hij kwam door zijn landgenoten juichend werd onthaald, zo gaan de Palestijnen in Gaza en elders de straat op voor Hamas. Niet alleen voor het sociale werk dat die terroristen verrichten, maar vooral voor hun terreurdaden. Hamas is een aftakking van de soennitische moslimbroederschap, zoals Hezbollah een organisatie is van de sjiieten uit Iran. Dat zijn dus geen organisaties die zo maar toevallig of zijdelings bij de islam zijn betrokken of zich alleen uit een soort traditie islamitisch noemen. Men mag er de islam op aanspreken.
Met alle respect voor Mohammed die het zeker anders zal hebben bedoeld, maar zijn Allah is geen God geworden van de liefde. Waar Allah vereerd wordt heerst de haat. Het is begrijpelijk dat de premier van Maleisië de christelijke en joodse bewoners van zijn land verbiedt om de God van joden en christenen met de naam Allah aan te duiden. Hij heeft er verstand van, Allah is daadwerkelijk niet meer de Allah van Mohammed. Het een andere God geworden in de loop van de eeuwen.
Erik Jan Zürcher, die een tijdlang directeur was van het Instituut voor Sociale Geschiedenis en lid van de KNAW, was ooit rapporteur van de WRR over Turkije. Hij hoorde in die functie met een objectief wetenschappelijk betoog de Nederlandse regering en via onze regering de Europese Unie te adviseren over de toetredingsonderhandelingen met Turkije. Hij raadde aan om die te hervatten. Niet ondanks de toenemende moslim invloed in dat land, maar dankzij. Hij was van mening dat de moslims de invloed van het leger konden terugdringen en dat dit Turkije Europeser zou maken. Moestafa Kemal Ataturk dacht daar heel anders over en veel beschaafde Turken uit de twintigste eeuw met hem. Hoezeer het beschaafde Turkije gelijk had en Zürcher ongelijk bleek uit de reactie van de Turkse moslims op het rapport:
Prof. dr. Erik-Jan Zürcher, hoogleraar Turkse talen en culturen, heeft op 6 juni 2005 de Medal of High Distinction gekregen van het Turkse ministerie van buitenlandse zaken. Ambassadeur Tacem Ildem reikte hem uit op de Turkse ambassade in Den Haag. Zürcher kreeg deze onderscheiding als blijk van waardering voor zijn ‘wetenschappelijke’ onderzoek en publicaties op het gebied van de Turkse geschiedenis, maar daarnaast met name voor de manier waarop hij de afgelopen twee jaar ’misverstanden en vooroordelen’ over Turkije heeft bestreden, en zo de toetreding van Turkije tot de Europese Unie dichterbij heeft gebracht. Deze reden voor de uitreiking stond ook genoemd in de bijgevoegde oorkonde van de hand van de toenmalige moslim minister van buitenlandse zaken, Abdullah Gül, later president van dat land.
De Medal of High Distinction wordt zelden uitgereikt, ongeveer zo vaak als de Medal of Freedom in de US. Maar Zürcher kreeg hem ook niet zomaar. Hij heeft zijn best gedaan om het moslimregime in Turkije salonfähig te maken van en daarmee de wereld en Turkije geen dienst bewezen. Van de toetreding van Turkije tot de Eu horen we intussen niets meer en ook in dat opzicht heeft het rapport van Zürcher dus averechts gewerkt.

Hoe moslim Turken zich sindsdien in het openbaar menen te kunnen gedragen bleek een jaar of wat later in Davos. Bij een bijeenkomst van wereldleiders waar de Turkse premier Erdogan ook voor uitgenodigd was, zat hij naast de oude president van Israël, Peres. Die viel hij aan over het optreden van zijn land in Gaza[2]. Terecht wees de oude heer hem erop dat Turkije met zijn Koerdenprobleem wel het laatste land was dat een ander een verwijt kon maken voor het reageren met geweld op geweld. Hij wilde wel van Erdogan weten wat die zou doen als er dagelijks honderd raketten op Istanbul zouden worden afgevuurd.
‘U spreekt met verheffing van stem’ antwoordde Erdogan, ‘dat wijst erop dat U schuldig bent. U moordt en schendt het zesde gebod’. Dat iemand als Erdogan überhaupt wist waar dit gebod betrekking op had geeft wel aan dat hier geen sprake was van een improvisatie maar van een voorbereide actie. De voorzitter die door het gebeurde nogal in de war was, wilde hem het woord ontnemen, maar Erdogan liet zich niet het zwijgen op leggen. Hij verdween meteen van de bijeenkomst naar het vliegveld. Thuis aangekomen werd hij door duizenden voor de gelegenheid georganiseerde aanhangers toegejuicht en met Palestijnse en Turkse vlaggen ontvangen.
Even later stuurde Erdogan een boot met bewapende Turken naar Gaza, zogenaamd om daar hulpgoederen te gaan brengen. Al weken te voren was gewaarschuwd dat schepen naar Gaza zouden worden tegen gehouden en onderzocht op wapens. Niet voor niets staat Hamas immers op de terreurlijst van de VN en heeft het regime in Gaza de vernietiging van het buurland op haar programma staan. Toen de schepen geënterd werden vielen de gewapende opvarenden het Israëlische personeel aan, waarbij doden vielen: een door Erdogan geprovoceerd incident.
Nu kan Zürcher dus zien waar zijn pleidooi toe heeft geleid. Zijn liefde voor Turkije bleek de overhand te hebben gehad boven zijn liefde voor de waarheid. Wat Turkije met een moslimbewind in de EU zou moeten is een raadsel.
[1] Gelukkig maar dat de Britten ze meegenomen hebben, want ze stammen uit het gebied waar Isis nu de overblijfselen uit de tijd van voor de koran aan het vernielen is.
[2] Niet de laatste Gaza oorlog maar de voorlaatste.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Engeland, geschiedenis, Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s