Een rare rechtszaak.

Op 21 januari 2009 besloot de eerste strafkamer van het Amsterdams gerechtshof onder voorzitterschap van raadsheer plaatsvervanger Tom Schalken om opdracht te geven aan het O.M. om Wilders te vervolgen.
Te vervolgen met name voor het aanzetten tot haat en discriminatie en voor groepsbelediging, voor zover het betreft de vergelijkingen die hij gemaakt had tussen de islam en het nazisme. De vervolging en de gang van zaken tijdens het proces hebben zich tegen Schalken, het Amsterdamse Hof en de Nederlandse rechtspraak gekeerd. In de ogen van zijn aanhang en van het publiek in het algemeen was Wilders de morele winnaar. Toch kan men zich afvragen of ook Schalken niet in grote lijnen heeft bereikt waar het hem om te doen was.

Zijn oorspronkelijk enthousiasme betrof, zoals bleek tijdens zijn latere getuigenverhoor, de kwaliteit van de beschikking die hij geconcipieerd had, en het feit dat alleen al met een vervolging het rechtsgevoel van hem zelf en de klagers bevredigd werd. Die kwaliteit was in de ogen van anderen misschien wat minder dan in zijn eigen ogen en zijn rechtsgevoel wordt niet door iedereen gedeeld, maar vervolgd is er wel.

Wat in zijn getuigenverhoor niet aan de orde kwam, maar toch een interessante vraag lijkt te zijn, is of Schalken daarbij het feit van de vervolging als zodanig al als een soort sanctie zag. Een vervolging is namelijk voor een verdachte bezwaarlijk, ongeacht de uitspraak van de rechtbank en een eventueel hoger beroep. De procedure zelf al is een straf.

Niet alleen de kans dat men veroordeeld wordt heeft islam critici in het vervolg afgeschrikt, maar ook de kolossale kosten van een verdediging[1] en de hoeveelheid tijd en inspanning die een vervolging van een verdachte vraagt.

Misschien dat Wildersin politieke zin garen heeft gesponnen bij zijn vervolging, wat niet de bedoeling van Schalken kan zijn geweest, maar zoiets heeft toch zijn grenzen. De ernst van de bedreigingen, zowel hier als in het buitenland, is er door verhoogd. Het aantal mensen dat zich door de beschikking van het Hof en door de procedure gelegitimeerd voelde om geweld te gebruiken tegen Wilders is toegenomen.

Het besluit van het Hof[2] heeft meegebracht dat veel mensen die menen dat de Islam of bepaalde dominante richtingen in de Islam een gevaar vormen voor andersdenkende moslims en voor onze samenleving, zich in die zin niet langer hebben geuit. Dat doel heeft Schalken dus bereikt, ondanks de potsierlijke indruk die hij in de affaire heeft gemaakt.

[1] Ik heb horen verluiden dat het uurtarief van Moszkowicz €900,- bedraagt wat beduidend meer is dan dat van een eerste klas advocaat van een van de grote kantoren.

[2] van 21/1/09

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in strafrecht. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een rare rechtszaak.

  1. Dr. W.J.A.C. Rademakers, medisch specialist n.p. zegt:

    Toon, sorry hoor, maar je suggestie in voetnoot (1) in zake het uurtarief van je oud-confrere Moskowicz acht ik TE suggestief om te overtuigen: het honorarium bestaat immers uit het product van het tarief x het aantal uren!
    En dus NIET uit het tarief alleen!
    Cijfers kunnen niet liegen maar leugenaars kunnen wel cijferen, toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s