Wat Diederik Samsom vroeger deed.

Diederik Samsom was natuurlijk al langer lid van de Tweede Kamer voor de Partij van de Arbeid toen hij daar fractievoorzitter werd.
Zijn portefeuille als gewoon Kamerlid bevatte als belangrijkste onderdeel de energievoorziening. Hij had daar een duidelijke stelling over: dat er een crisis in de energievoorziening aankomt omdat de vraag naar energie wereldwijd stijgt en het aanbod op termijn afneemt. Gecombineerd met een Europese afhankelijkheid van de rest van de wereld, vragen we hiermee om politieke problemen.

Een oplossingsrichting gaf Samsom daar niet bij aan. Efficiënter omgaan met energie en nieuwe bronnen ontwikkelen was wat te gemakkelijk en te algemeen. Dat is ook niet zo erg. Een politicus hoeft technisch niet overal van op de hoogte te zijn en bijvoorbeeld niet in te zien dat getijden- en golfenergie te veel investeringen kost om ooit productief te kunnen zijn. Dat is hem niet kwalijk te nemen. Politici zijn er niet om technische problemen op te lossen. Zij zijn er er om de politieke en bestuurlijke wegen aan te geven waarlangs de technici mogelijk in staat zullen zijn ze wel op te lossen. Daarnaast zou de politiek moeten streven naar internationale constellaties waarbinnen wij niet van potentieel vijandige leveranciers afhankelijk worden. Samsom en zijn partij zijn op dit punt meestal te kort geschoten. Ik geef een voorbeeld.

In een artikel in Trouw[1] geeft hij geen enkele aanwijzing dat hij zich van de werkelijke taak van de politiek bewust is. Waar hij een probleem aansnijdt zoals ‘Europa heeft te weinig eigen uraniumvoorkomens voor een onafhankelijke kernenergie’ laat hij na te onderzoeken in hoeverre er misschien betrouwbare vrienden zijn waar wij uranium van kunnen betrekken. Die zijn er, te weten Canada en de Verenigde Staten.
Kolen hebben we in Europa genoeg en de techniek voor een milieuveilige energiewinning uit kolen is er intussen ook. Uranium in de vorm waarin die in de bestaande centrales gebruikt wordt is er op middellange termijn onvoldoende. Maar de teerzanden in Canada beschikken over voldoende voorraad voor een periode die langer is dan onze energiehorizon. Die teerzanden leveren wel weer een moeilijk oplosbaar milieuprobleem, dus misschien wordt het daarmee toch niets. Maar dat is het soort zaken waarvan Samsom zich op de hoogte zou moeten stellen en waarover hij ons als kiezers en burgers voor zou moeten lichten. Op dat terrein liggen de problemen die op ons afkomen.

Zijn idee dat de energievoorziening een probleem is vergelijkbaar met het maken van de atoombom in de tweede wereldoorlog is het soort misser dat in de politiek wel vaker wordt gemaakt. Het produceren van een specifiek wapen onder oorlogsomstandigheden is totaal iets anders dan de reorganisatie in vredestijd van een van de belangrijkste industrietakken in de samenleving. Het eerste kan top down en het tweede kan uitsluitend bottom up worden georganiseerd. Een atoombom hoeft niet kostenefficiënt te zijn maar voor de energievoorziening geldt dat wel. Die komt er niet als de financiers hun investeringen niet kunnen terugverdienen.

De belangrijkste reden dat nieuwe energiebonnen zo langzaam ontwikkeld worden is dat olie te goedkoop gewonnen kan worden en dat de prijzen te instabiel zijn om investeringen in nieuwe technieken verantwoord te maken. Daaraan zouden politici iets kunnen doen, bijvoorbeeld door een internationale consumentenorganisatie op te richten, vergelijkbaar met de Opec. Grote afnemers zoals de Oost Aziatische landen kunnen met wat politieke druk nu nog wel worden overgehaald zich bij zo’n organisatie aan te sluiten. Misschien zijn er goede politieke redenen om van een dergelijke organisatie af te zien, maar in elk geval is dit het soort probleem waar politici zich meer bezig zouden moeten houden en op overwegingen als deze zouden zij hun bondgenootschappen voor de toekomst moeten baseren. De vraag of biomassa een alternatief kan zijn voor het vergassen van kolen is een technisch probleem dat politici beter aan de markt kunnen overlaten. De milieuvoorwaarden waaronder de beide alternatieven kunnen worden uitgewerkt is wel een van hun werkterreinen, maar daar ging het artikel van Samsom dan weer niet over.

Er komen grote internationale problemen op ons af en de politiek heeft daar een belangrijke rol in te spelen. Politici houden zich niet bezig met de onderwerpen die alleen maar door de politiek kunnen worden opgelost. Ze hebben het bij voorkeur over onderwerpen waar ze niet zinnigs aan kunnen bijdragen, maar die door de media nu eenmaal aan de orde worden gesteld. Dat zal wel te maken hebben met hun verkiesbaarheid en de gunst van de publieke opinie. Maar jammer is het wel.

[1] 5/1/06

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in bedrijfsleven, Nederland, politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s