Huizen in Amsterdam.

Het huis waar we nu wonen is een appartement van een paar honderd vierkante meter in de Plantage buurt en maakt deel uit van een van de meest geluiddichte gebouwen van de stad. Ons vorige huis stond aan de Prinsengracht, in de buurt van het Rijksmuseum en was veel kleiner en ook een stuk minder geluidsdicht. Dat merkten we toen er een jaar of wat voor we hierheen verhuisden, naast ons werd verbouwd, een verbouwing die een half jaar heeft geduurd.
Als ‘s morgens om zeven uur de werklui naast ons begonnen was het eerste wat zij deden een machine aan te zetten, die klonk als een overmaatse tandartsboor. Dan werd er een uur lang gehamerd en geklopt tot iedereen in de buurt wakker was en zijn eerste koffie had gedronken. Daarna wordt het rond negenen meestal rustig en dat duurde dan tot na de lunch. Dan waren er meestal opnieuw lawaaierige werkzaamheden tot ongeveer half vier. Na half vier hebben we al die maanden dat ze aan het werk zijn geweest nooit meer wat gehoord.
Het was een klein ploegje dat er werkte, maar het was ook maar een klein huisje. Hun materieel namen ze niet mee met auto’s, die je op de gracht toch niet kwijt kunt, maar in een overdekte en afsluitbare bakfiets, die voor hun of voor onze deur geparkeerd stond, op de stoep.
Mijn vrouw en ik woonden met zijn tweeën in het tweelinghuis, maar onze nieuwe buren kwamen er wonen met drie jonge kinderen. Wij hadden een souterrain, waar de boeken stonden, een eerste verdieping met een entree, een wc en een keuken, een tweede verdieping met een woonkamer en een opkamertje en daarboven nog een slaap verdieping met een badkamer en een slaapkamer. Bij ons was er in de zeventiende of achttiende eeuw, toen er nog geen Monumentenzorg was, een aanbouwtje gepleegd aan het souterrain en aan de eerste verdieping; niet veel, maar een paar vierkante meter, maar het was toch iets. Bij de buren was dat er ook niet en ze zaten wel erg krap, vond ik, met zijn vijven. De twee huizen waren ieder krap drie meter breed en veertien meter diep, met daarachter een tuin van een meter of vijftien. That was it.
Ik had het buurhuis willen kopen toen onze vroegere buurvrouw terug ging naar haar geboorteland Groningen, met de bedoeling om, als dat zou mogen van de autoriteiten, de twee huizen samen te trekken, maar mijn vrouw was daar tegen. Dat vond ze geweldpleging tegenover de twee monumentjes en als zij er al zo over dacht, dan had ik toch geen kans gemaakt bij de Monumentenzorg, denk ik.
Dit alles klinkt misschien wat somber, maar dat is niet mijn bedoeling. De twee huizen horen tot de mooiste op de gracht en we hebben er bijna 15 jaar met veel plezier gewoond. Een beetje krap misschien, maar zoiets went.
Maar we zijn verhuisd en het is wel prettig om al je boeken weer eens onder handbereik te hebben. En als er hier in de buurt verbouwd wordt, wat ook regelmatig gebeurt, dan heb je nergens last van.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Amsterdam, zo maar wat. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s