Mulisch.

Harry Kurt Victor Mulisch (Haarlem, 29 juli 1927 – Amsterdam, 30 oktober 2010) was de zoon van een nazi vader en een joodse moeder, een wat schizofrene combinatie.
Hij heeft veel geschreven en is de meest vertaalde Nederlandse schrijver van na de oorlog. Ik heb ooit Archibald Strohalm (1952), Het stenen bruidsbed (1959) en De ontdekking van de hemel (1992) proberen te lezen. Dat is me niet gelukt. Alle drie heb ik na tien of twintig bladzijden weer weggelegd en aan de rest ben ik niet begonnen. Tot ik een paar jaar geleden voor vijftig eurocent op de boekenmarkt een klein, fraai en rood exemplaar van De Aanslag zag liggen, dat algemeen als zijn beste boek wordt aangeprezen. Het kortste in elk geval. Bovendien, ik ben wat ouder intussen en erger me minder vlug dan vroeger.
Het boek bestaat uit een proloog en vijf episodes. Die proloog en de eerste episode zijn waarschijnlijk de reden waarom zoveel mensen het zijn beste boek vinden. Behalve een pedante uitleg van de Griekse dualis, was er eigenlijk niets op aan te merken[1]. Het verhaal is daar nog interessant, het wordt heel feitelijk verteld er zit tempo in en de hoofdpersoon komt goed uit de verf, allemaal eigenschappen die je in zijn andere werk zo mist. Het is duidelijk dat hij meer affiniteit heeft met Duitsers dan de meeste schrijvers uit de naoorlogse jaren, want de manier waarop het Duitse arrestatieteam met de toen nog jeugdige hoofdpersoon omgaat[2], is heel menselijk en begrijpelijk.
De rest is naspel, zegt hij na honderd bladzijden, aan het begin van de tweede episode. Zo is het ook. Er komen nog wel een paar boeiende scenes, zoals met een vroegere klasgenoot, de zoon van het collaborerende slachtoffer van de aanslag, maar in het algemeen gaat het toch steeds meer lijken op het Stenen Bruidsbed en al die andere boeken waar zo moeilijk door heen te worstelen is.
Ik heb het helemaal uitgelezen en honderd bladzijden goed geschreven is natuurlijk niet niks. Maar ik kreeg toch niet het gevoel dat ik veel gemist heb door Mulisch verder ongelezen te laten.

[1] Die uitleg had bovendien nog de functie had om aan te geven wat voor soort vader de hoofdpersoon had, iemand met een soort onverwerkte eruditie en een bolhoed.
[2] Nadat ze eerst zijn ouders en zijn oudere broer hebben neergeschoten en zijn huis in brand gestoken.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in literatuur. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s