Mijn herinneringen aan Duitsland.

Het aardigste Duitse familielid van mijn vrouw was Tante Klärchen uit Lüdinghausen. Eigenlijk kwam ze ergens uit het Rijnland, wat, zoals U weet, sprekend op Zuid Limburg lijkt. We spraken met zijn tweeën wel eens Rijnlands plat en dat kon dan niemand anders om ons heen verstaan.
Ze was getrouwd met Onkel Adolf, een typische welgestelde Duitse boer, die hard werkte maar weinig sprak en die volledig door zijn spraakzame vrouw werd gedomineerd. Die Adolf was de broer van mijn schoonmoeder, die zelf een tijdlang, na het vroege overlijden van haar vader, die boerderij in had gerund. Mijn schoonzussen en zwager gingen er vaak heen en beschouwden de “ Hof ” in Lüdinghausen als een soort tweede huis.
Voor mij was het meer een herscholingscursus. Ik was opgegroeid met hele negatieve noties over Duitsland en daar hebben Tante Klärchen en haar kinderen mij van af geholpen.
Die negatieve noties kwamen trouwens ook niet uit de lucht vallen. Mijn vader zat in de oorlog in het verzet en was eind 1944 en begin ’45 haast nooit thuis. Mijn moeder was constant ongerust. Toen het zuiden van Nederland in 1944 bevrijd werd, gold dat niet voor het gebied ten oosten van de Maas, waar wij woonden. Voor we daar in 45 geëvacueerd werden, kwamen we regelmatig onder vuur te liggen en werden er in de buurt bommen gegooid en vliegtuigen neergeschoten. Ik herken het geluid van granaten en de ping als zo’n scherf door de ruiten sloeg en de plof waarmee hij in de koelkast terecht kwam.
Duitsers waren schoften in mijn ogen. Ze hebben mijn witte konijn Hans gestolen en opgegeten en kwamen in hun groene uniformen bij ons thuis om van mij te horen waar mijn vader was gebleven. Ik gaf geen antwoord, toen die Duitser naast me op zijn hurken ging zitten, want ik vertrouwde hem voor geen cent.
Ik was nog wat jong om precies te begrijpen wat er allemaal gebeurde, maar dat het niet pluis was begreep ik wel. Je moest zo weinig mogelijk met ze te doen hebben.
Tegenover ons was de Ortskommandatur gevestigd en het was daar nogal een komen en gaan. Ik zat er vaak in de erker op de eerste verdieping naar te kijken en zag een keer hoe zo ’n Duitser de straat over stak en bij ons aanbelde. Dat was schrikken, wat het was spertijd en die bel had helemaal niet aan horen te staan. De elektriciteit had moeten zijn uitgeschakeld. Gelukkig was de Duitser in kwestie een oude vriend van mijn vader van voor de oorlog, die hem kwam waarschuwen dat hij moest zorgen dat hij weg kwam. Zijn naam stond op een lijst met gevangen te nemen verzetslui. Die man nam daarmee een fantastisch risico en bovendien heeft het niet geholpen. De groep van mijn vader werd verraden door iemand die daar na de oorlog een paar maanden voor heeft vastgezeten. Toen hij weer vrij was werd hij me wel eens door mijn moede aangewezen als we hem tegen kwamen: Kijk Toon, dat is de man die je vader verraden heeft.
Mijn vader en zijn broer zijn niet terug gekomen uit het kamp. Mijn moeder heeft als oorlogsweduwe die Duitse officier nog kunnen helpen toen die na de oorlog volkomen berooid uit Oost Duitsland bij ons langs kwam, op weg naar Amerika.
Duitsland bleef al die jaren een soort syndroom voor me, tot ik vijf en vijftig jaar geleden mijn vrouw leerde kennen en ik in haar omgeving merkte dat er ook andere soorten Duitsers waren.
Het zijn dingen die in je werkzame leven wat naar de achtergrond verdwijnen maar nu ik achter in de zeventig ben, komen ze weer terug. Ik denk er vaak aan en gek genoeg met minder bitterheid dan je misschien zou verwachten. Die jaren dat mijn vader er nog was hadden ook iets heel zonnigs.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Duitsland, geschiedenis, Nederland, oorlog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s