Duitsland na de oorlog.

Veel jonge mensen denken dat in de eerste jaren na de oorlog de oorlogstijd het belangrijkste onderwerp van gesprek moet zijn geweest. Dat ligt ook voor de hand, maar het was niet zo. Waar het meeste over gesproken werd was over de tijd van voor de oorlog. Die diende bij praktisch alles als maatstaf. Vooroorlogs was een kwaliteitsbegrip. Wat er na de oorlog allemaal gebeurde in de wederopbouw van het land kon het niet halen bij hoe het voor de oorlog was en het duurde tot in de zestiger jaren voor de mensen de blik naar voren in plaats van naar achteren richtten.
Over de oorlog zelf werd relatief weinig gesproken. Van de moord op zes miljoen joden wisten we in het begin niets, al waren er natuurlijk bange vermoedens dat het niet goed gegaan was met die mensen. Juist dat je er zo weinig over hoorde was zo omineus. Maar voorlopig weigerden de mensen tot zich door te laten dringen dat zoveel medeburgers koelbloedig konden zijn vermoord door andere mensen, die wel de vijand waren, maar per slot van rekening toch ook je buren.
Ik weet nog wel dat er bij mij thuis over gesproken werd dat er met de joden toch iets vreselijks aan de hand moest zijn, maar dat gebeurde in heel voorzichtige termen en zo ’n gesprek duurde nooit lang. De Holocaust is iets van latere tijd. In de eerste naoorlogse jaren bestond er geen term voor en weigerden de mensen het gebeuren tot zich door te laten dringen.
Wij woonden in Roermond zes kilometer van de Duitse grens maar het heeft tot mijn middelbare schooltijd geduurd voor ik de eerste keer in Duitsland kwam. Toen gingen we met een schoolreis naar de opera in Düsseldorf.
Als onze familie met vakantie ging naar Zwitserland, reden we door Frankrijk en niet door Duitsland. Toen mijn jongere broer door zijn werkgever in Oostenrijk werd gedetacheerd, in de zestiger jaren is mijn moeder voor het eerst weer eens in Duitsland geweest. Dat ik in die tijd trouwde met een vrouw die vier Duitse grootouders had en veel Duitse familie, zal er ook wel iets mee te maken hebben gehad. Die Duitse familieleden waren alleraardigste mensen en zoiets helpt wel om zo’n taboe, als er bij ons rond Duitsland hing, te doorbreken.
Maar omdat het zo volledig in de emotionele sfeer hing, blijft het lastig om uit te leggen hoe het was. Akelig en bedreigend in elk geval en ik was blij toen het over was.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Duitsland, Nederland, oorlog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s