Pronk, de dronken dominee.

Toen in de strijd om het voorzitterschap van de partij Pronk het aflegde tegen Ploumen, die niemand eigenlijk goed kende, werd duidelijk dat het met Pronks carrière in de politiek gedaan was. Dat waren geen stemmen voor Ploumen, dat waren stemmen tegen Pronk. De partij die vijftig jaar voor zijn boterham en zijn dagelijkse fles jenever had gezorgd, had hem uiteindelijk zijn congé gegeven. En dat werd tijd. Dat Spekman dat jammer vond is niet helemaal geloofwaardig. Hij is nu zelf de excuustruus voor een verouderende linker vleugel van de socialisten. Het is de vriendschap en loyaliteit van Diederik Samsom die Spekman op zijn voorzittersstoel heeft neergezet, maar hij hoort zich te realiseren dat hij nu in plaats van Pronk het levende relict is uit de twintigste eeuw. Voor de toekomst kan de PvdA dit soort Pronk-achtigen niet meer gebruiken. Die zullen zich richting Groen Links moeten begeven.
Groen Links heeft nog een PSP vleugel, waar dit soort mensen naadloos in passen. Bram van Ojik zou een soortgelijke afscheidsbrief hebben kunnen schrijven als Jan Pronk. Niet helemaal zo goed misschien, want Pronk heeft naast al zijn streken ook zeker een behoorlijk oratorisch talent. Dat is niet het talent van een politicus en ook niet van een bestuurder. Het is het talent van een dominee, een gelovig iemand. Intussen een gelovig iemand zonder geloof, maar dat zijn er wel meer vandaag de dag. Ook de huispastor van het Koningspaar, Carel ter Linden, doet het nu voortaan zonder God. Maar voor de zalvende getuigenis van ‘links is goed, is Gode welgevallig’ zal het denk ik geen waarneembaar verschil maken.
De linker vleugel van de PvdA heeft altijd iets met dominees gehad. Echte dominees, zoals Banning en Buskes, maar vooral seculiere dominees als Den Uijl en Pronk. Die laatsten hebben iets hypocriets en wij rechtse mensen hebben ze altijd kunnen missen als kiespijn. Terwijl integere linkse bestuurders van het soort Drees jr. of Jeroen Dijsselbloem op de stille bewondering van rechts kunnen rekenen.
Dat artikel dat Bram van Ojik laatst schreef, ik meen in het NRC stond op een pagina tezamen met het artikel van een jonge vrouw, die Gilissen of Delissen of zoiets heette. Het is mij bij gebleven vanwege het contrast. Die vrouw schreef een voortreffelijk stuk, feitelijk, goed beargumenteerd en met een conclusie. Van dat stuk van Van Ojik wist als je het uit had al niet meer waar het over ging. Vage, niets zeggende abstracties van de soort links is goed en rechts is slecht. Een Pronk dus, Van Ojik, maar dan nog een graad onwezenlijker. Het zou mooi zijn als we in Den Haag van dat type verlost zouden kunnen worden.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in herinneringen, politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s