Beter toezicht op de Nederlandse charitas.

Ik heb in de vorige eeuw tien jaar in het dagelijks bestuur van het Koningin Wilhelmina Fonds gezeten en ik kan U verzekeren dat daar het leeuwendeel van de inkomsten naar het kankeronderzoek ging. Aan het jaarverslag te zien is dat nog steeds zo. Het besteden van het geld gebeurde bovendien op advies van deskundigen die zelf niet in het bestuur zaten. Het bedrag waar jaarlijks over beslist moest worden lag toen, ik spreek over de tachtiger jaren, in de orde van grootte van honderd miljoen. Het personeel kreeg in mijn tijd salaris maar bestuursleden deden hun werk pro deo. Zo hoort het ook, naar mijn mening. In een ngo voor hulp aan gehandicapte kinderen, waar ik tegenwoordig bestuurder ben, gaat het net zo, met dien verstande dat het merendeel van de fondsen niet van de overheid of van het publiek afkomstig is, maar uit de zak van een bevriende ondernemer, die er bovendien een flink deel van zijn eigen tijd in stopt.
Wat ik eigenlijk zeggen wil is dat je uit moet kijken met generaliseren, maar overeind blijft dat charitas lang niet altijd charitas blijkt te zijn en dat er bovendien veel mensen een goede boterham aan verdienen. Niet alleen bestuurders en employees van instellingen maar ook zulke overbodige fenomenen als hoogleraren Ontwikkelingsstudies als Paul Hoebink[1]
Veel andere mensen in Nederland vinden het heerlijk om goed te doen en willen ook niet lastig worden gevallen met gevolgen die afwijken van hun goede bedoelingen. Daar zou de overheid daarom in hun plaats wat aan moeten doen. Verbieden dat bestuurders van charitatieve instellingen salarissen krijgen en rijk accountantsonderzoek op de uitgaven of toezich door de Rekenkamer. Bestuurders van charitatieve instellingen moeten verder hun eigen kosten betalen, vind ik. Voor directieleden en ander personeel zouden ambtelijke schalen moeten gelden. Charitatieve instellingen zouden jaarlijks ook op hun functionaliteit moeten worden beoordeeld.. Bij gebleken gebrek aan functie zou de officier van Justitie tot ontbinding van de rechtspersoon moeten kunnen rekwireren.
Behalve een oerwoud van gesubsidieerde instellingen hebben we in Nederland ook nog een groot aantal oude en nieuwe stichtingen waar wel behoorlijk op de centen wordt gepast, maar waar eigenlijk nauwelijks iets in gebeurt omdat de bestuurders niet op verkeerde beslissingen willen worden betrapt.
Ook hier is weinig aandacht voor, maar er is sprake van middelen die veel beter besteed zouden kunnen worden dan op het ogenblik gebeurt en niemand doet er wat aan.
[1] Intussen vervangen door Marja Spierenburg die per 1 augustus 2016 benoemd werd tot hoogleraar Ontwikkelingssamenwerking aan de Radboud Universiteit.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Organisaties, overheid, recht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s