De Nederlandse grondwet

Een kantonrechter in Assen kan de Nederlandse wet opzij schuiven als hij vindt dat die in strijd komt met de mensenrechten zoals hij die persoonlijk interpreteert.
Als de wetgever vindt dat kraken een vorm van diefstal is en daarom verboden dient te worden dan kan een rechter beslissen dat het verbieden van kraken een aantasting is van de privésfeer en dus van de mensenrechten.
Het Kamerlid Taverne vindt dat de machtsusurpatie van de rechter in strijd komt met ons staatsrecht. De Nijmeegse staatsrecht docent Fleuren[1] vindt aan de andere kant dat een rechter boven alles gaat.
De rechter, meent hij, kan straks de laatste barrière gaan vormen tegen populisten als Geert Wilders! Er is hier in Nederland kritiek op rechters in Venezuela, die ingrijpen in het politieke proces, omdat dit proces zich richt tegen de president die hen heeft benoemd. Dat is wat Fleuren hier ook wil zien gebeuren als onverhoopt de partij van Wilders aan de macht zou komen!
Wat vinden wij, de Nederlandse burgers daar nu van, die Kamerleden kiezen om samen met de regering wetten te maken en die rechters hebben om ze uit te voeren.
Het maken van wetten en het spreken van recht waren vanouds functies van de koning. Over het maken van wetten liet hij zich adviseren door het parlement. De invloed van het volk op de wetgeving was een tegenprestatie voor de belastingen die ze de koning toestonden te heffen. De rechters waren dienaren van de koning. Zij vormden, zoals dat in het Frans heet, la bouche de la loi. Rechters maken geen recht, ze spreken het en de gedachte dat een rechter een wet opzij zou kunnen zetten die door de regering in samenwerking met het parlement is gemaakt is vloeken in de staatsrechtelijke kerk.
Waarom zegt zo’n Fleuren dan zoiets, vraagt U zich misschien af. Ik denk omdat het tegenwoordig regelmatig voor komt dat rechters met een beroep op verdragen wetten opzij zetten en hij docent staatsrecht is en zoiets aan de leden van de werkgroepen, die hij geeft, uit moet kunnen leggen.
Nederland heeft wat dit soort dingen betreft een wat merkwaardige grondwet. Die bepaalt in de artt. 93 [2] en 94 [3] dat verdragen boven de eigen wet gaan. Dat houdt niet alleen in dat een bij wet goedgekeurde verdragstekst derogeert aan de Nederlandse wet maar dat dit ook geldt voor alle regelgeving die op basis van een verdrag in internationaal verband tot stand komt. Zelfs als Nederland zich daartegen zou hebben verzet omdat wij de internationale regelgeving onrechtmatig zouden vinden, geldt zij wel. Onder de vigeur van het Verdrag van Lissabon kunnen in Brussel beslissingen worden genomen die de Nederlandse grondwet opzij zetten.
Wij hebben, met andere woorden, in onze grondwet een bepaling opgenomen die de Nederlandse grondwet buiten werking kan stellen als daar door een internationaal gremium toe zou worden besloten.
Dat is een Baron von Münchhausen act en Taverne heeft gelijk dat we dit soort malle bepalingen zo snel mogelijk uit onze grondwet zouden moeten verwijderen.
Het zou dienstig zijn als we bij diezelfde gelegenheid de grondwet zouden inkorten tot hetgeen hoogst noodzakelijk is en toekomstige wijzigingen uitsluitend bij referendum zouden invoeren. Tenslotte ontlenen alle staatsorganen hun gezag aan de grondwet en gaat het niet aan dat zij de grondwet zouden kunnen wijzigen zonder dat het volk zich daar inhoudelijk over heeft kunnen uitspreken. De regel dat de Kamer ontbonden moet worden en een grondwetswijziging alleen door een nieuw gekozen Tweede Kamer kan worden goedgekeurd is onvoldoende. Het volk moet zelf voor of tegen een grondwetswijziging stemmen. Alleen dan is zo’n wijziging legitiem.
Zo heeft De Gaulle het in Frankrijk gedaan toen hij de vijfde republiek in het leven riep en zo hoort het ook.

[1] Universitair hoofddocent Vaksectie Algemene rechtswetenschap Radboud Universiteit Nijmegen Faculteit der Rechtsgeleerdheid Postbus 9049, 6500 KK Nijmegen.
[2] Bepalingen van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke organisaties, die naar haar inhoud een ieder kunnen verbinden, hebben verbindende kracht nadat zij zijn bekendgemaakt.
[3] Binnen het Koninkrijk geldende wettelijke voorschriften vinden geen toepassing, indien deze toepassing niet verenigbaar is met een ieder verbindende bepalingen van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke organisaties.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in recht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s