Arnold Heertje plus en min.

Arnold Heertje ken ik uit de tijd dat ik les gaf aan de UvA en wat later toen we korte tijd samen in het bestuur zaten van de Stichting Studentenhuisvesting in het Amsterdam in de zestiger jaren. Voor die tijd kende ik hem vooral van een benoemingskwestie op de juridische faculteit. Hij werd hoogleraar economie en niet Mevrouw ‘t Hooft-Welvaars, die daar eigenlijk voor op de nominatie stond.

Toen er een hoogleraar Economie aan de Juridische faculteit benoemd moest worden als opvolger van Koopmans begin zestiger jaren was Mevrouw ‘t Hooft de logische kandidate. Ze had daar al een tijdlang les gegeven; zij was een bekwaam econoom en een uitstekend docente, met een internationaal verleden, ik meen de Wereldbank. Maar haar man had een hoge functie bij de Bijenkorf en zij had het hoogleraarssalaris niet nodig. Gracieus, als mensen in die tijd nog waren, maakte zij plaats voor Arnold Heertje, die met zijn jonge gezin het salaris wel nodig had. Bovendien vond ze het geloof ik een talentvolle man, die ruzie had op de economische faculteit en het vanwege zijn moeilijke karakter het op eigen houtje wel eens niet zou kunnen redden. Hij had daarom haar steun nodig, vond ze. Dat heeft ze geweten. Binnen de kortste keren had Heertje haar eruit gewerkt en had hij op de afdeling economie van de juridische faculteit het rijk alleen. Mevrouw ‘t Hooft verdween naar de Economische Hogeschool in Rotterdam.

Zoals gezegd, ik weet dat alleen van horen zeggen, want als student was het na mijn tijd, maar ik heb hem dus wel meegemaakt in de SSH. Daar was hij opvolger van Professor Belinfante, de latere rector magnificus en vader van Judith Belinfante van het Joods Museum. Belinfante was een voorzichtig bestuurder die nooit een beslissing zou nemen zonder een grondige voorbereiding en zonder iedereen gehoord te hebben die over een onderwerp iets had in te brengen. Belinfante delegeerde als het maar enigszins kon aan de directeur en aan de student leden van het bestuur. De directeur, Ruud Eldering, was tegelijkertijd directeur van de Anne Frankstichting en had eigenlijk niet voldoende tijd voor de zich snel uitbreidende taken van de SSH, dus veel van het uitvoerende werk kwam neer op de studenten. Een van de zaken die we grondig hadden bekeken was de mogelijkheid van studentenhuisvesting in schepen, zoals een collega stichting in Rotterdam dat had gedaan. Dat was geen succes gebleken en de conclusie uit de studie was dan ook dat we dat niet moesten doen.

Heertje, ik weet het nog als de dag van gisteren, kwam bij de eerste vergadering waarin hij als voorzitter fungeerde de vergadering binnen , ruim na de afgesproken tijd en riep uitgelaten: “zullen we vertellen Eldering, waarom we te laat zijn? Och waarom niet eigenlijk, heren we zijn te laat omdat we een schip gekocht hebben. We zijn in Edinburgh geweest om het te bekijken en we moesten meteen beslissen ander was de kans verkeken, dus dat hebben we ook maar gedaan. Hiermee is de achterstand in de studentenhuisvesting in Amsterdam in een klap opgelost”.

Er was een groep mensen in het bestuur die nogal wat tijd aan het dossier besteed hadden. We hebben van deze gelegenheid gebruik gemaakt om ons ontslag te nemen en af te studeren. De latere avonturen van Heertje in de studentenhuisvesting heb ik niet meer van dichtbij gevolgd, maar wel weet ik dat na een paar jaar een volledige deconfiture van de SSH dreigde en dat de zaak alleen gered is doordat de universiteit de stichting heeft overgenomen en er een dienst Studentenhuisvesting van heeft gemaakt.
Kort daarna kwam ik Heertje nog een keer tegen op een verkiezingsbijeenkomst van de nieuwe sociaal democratische partij van de jonge Drees in Krasnapolsky. Hij had, zei hij toen, de Partij van de Arbeid uit weerzin verlaten en zag een grote toekomst weggelegd voor Drees jr en zijn partij. Ik was er alleen uit nieuwsgierigheid om eens te zien welk soort mensen zich tot een conservatief progressieve partij voelden aangetrokken. Opportunisten vooral, want toen de partij na korte tijd geen succes bleek, was Heertje ook weer snel terug bij de PvdA.
Later schreef hij een tijdlang afwisselend met zijn zoon columns in het Parool. Dat had ik in zijn plaats nooit gedaan, want het kwaliteitsverschil tussen de twee was schrijnend. Het moet gênant zijn geweest voor Heertje jr., die zelf wel een vaardige pen heeft en een evenwichtige kijk op het leven, om zo openlijk met dat verschil te worden geconfronteerd.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in zo maar wat. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s