Het Syrische conflict.

Over conflicten wordt nooit objectief bericht. De publieke opinie en de pers kiezen een van beide kanten en men bericht dan vanuit dat standpunt. Meestal is dat de kant van de zwakste of wat als de zwakste wordt gezien.
In Syrië zijn de Alawieten aan de macht, of de Ba’ath partij, afhankelijk van hoe je het bekijkt. In feite is het een coterie rond de familie Assad die het voor het zeggen heeft en misschien is Bashar, de president, wel niet de machtigste uit die groep. Zijn broer Maher die veel minder populair is en daarom zijn vader niet kon opvolgen, heeft het commando over de veiligheidstroepen, die tegen de opstandelingen worden ingezet. De meerderheid van de Syrische bevolking is soenniet. Die voelt zich onderdrukt.
Wie wel tevreden zijn met het regime zijn de Syrische minderheden. Die vinden het allesbehalve een prettig vooruitzicht dat straks daar de Soennieten aan de macht zouden kunnen komen. De Soennieten heersen in de rest van de Arabische landen, behalve dan tegenwoordig in Irak, waar er een soort evenwicht is tussen Sjiieten en Soennieten, dat daar door de Amerikanen is gecreëerd.
De Syrische cultuur is Arabisch, d.w.z. gewelddadig , niet alleen tegenover joden, maar ook onderling. En al beschikt de regering over meer en betere middelen, de opstandelingen doen in gewelddadigheid niet voor de Assad aanhang onder. Of de Syrische controle op de buitenlandse pers in het belang van de regering is of in het belang van die pers zelf of misschien wel van allebei is niet duidelijk. Syrië is in elk geval gevaarlijk terrein voor journalisten. Het is zeker dat er weinig betrouwbare informatie naar buiten komt, met name niet over de buitenlandse steun aan de opstandelingen. Het ligt voor de hand dat Erdogan en zijn Soennitische islamisten de opstand steunen, maar ze zitten daar met het probleem van de Koerden, die niet alleen in Turkije maar ook in Syrië een minderheid vormen en die onder meer in het grensgebied tussen de twee landen wonen. Minderheden steunen de opstand niet. Koerden, die zelf ook weer soennieten zijn, steunen de soennitische Arabieren daarom niet.
De westerse landen en vooral Frankrijk hebben uiteenlopende belangen in het gebied, niet alleen in Syrië maar ook in de Libanon, waar de Syrische regering traditioneel een belangrijke machtsfactor vormt. De situatie is nog steeds te verward om voorspellingen te doen over de afloop. Het ziet er nu beter uit voor het Syrische regime dan twee jaar geleden. Waarschijnlijk had Bashar toen niets liever gewild dan het bijltje er bij neer leggen en terug naar zijn oogartsenpraktijk in Londen. Maar zijn familie en zijn clan had hem nodig in Damascus en hij is gebleven.
Met steun van Rusland en hulp van Iran en de Libanese Hezbollah lijkt het Syrische regime nu langzaam weer de overhand te krijgen.
Israël valt zo nu en dan wapentransporten aan naar de Hezbollah. Dat betekent niet dat ze daar de kant kiezen van de soennieten, maar gewoon dat ze Hezbollah niet in het bezit willen zien van zulk sophisticated wapentuig. Voor de rest houdt men zich daar zo veel mogelijk gedeisd. Als er een manier is om vrede te stichten tussen al die Arabische fracties dan is het een vijand die ze gemeenschappelijk hebben en daarvoor is in die buurt Israël nog steeds de belangrijkste kandidaat.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s