Exasperation.

Ik pleegde de columns van de in 2013 overleden Ernst Heldring altijd met instemming te volgen, met name omdat hij zijn opvattingen altijd in goed Nederlands en zonder vooringenomenheid wist te formuleren, ook als het om onderwerpen ging die hem klaarblijkelijk ter harte gingen.
Zo’n onderwerp was Europa en haar relatie met de Verenigde Staten. Hij maakte zich zorgen over de ontwikkelingen in het Atlantisch bondgenootschap en hij schreef er regelmatig over.
Het gemak waarmee door schrijvers en politici over Europa gesproken wordt als een entiteit die met een soevereine staat kan worden vergeleken of als een natie met een eigen nationale bewustzijn kwam hem onwezenlijk voor. Een dergelijke entiteit bestaat nu in elk geval nog niet. In die situatie zou geen verandering komen als de buitenlandse politiek een zaak voor de commissie in Brussel zou worden of voor de minister, waarin de nieuwe grondwet voorzag. Dat zei Heldring ook niet, maar men zou dat misschien in het vervolg van zijn artikel kunnen lezen.
Soms kon je iets bespeuren van een ira[1] die hij gewoonlijk krachtig in bedwang placht te houden. Ik doel hier niet alleen op de dichterlijke zinsnede “publicisten die geëxaspereerd zijn door het internationale beleid van Bush ”, maar ook op de vaststelling dat het beleid van de Bush regering representatief is voor het Amerika van vandaag. Uit het feit dat men liever geen liberals van het type Edward Kennedy of Al Gore aan het bewind wil zien, volgt niet dat heel Amerika of zelfs maar een meerderheid kiest voor het unilaterale en agressieve beleid van de neoconservatieven.
Wie het artikel van Robert Tucker en David Hendrickson over dit onderwerp leest in Foreign Affairs het November/December 2004 Issue, [2]komt een opvatting tegen waar veel meer Amerikanen achter staan dan achter de uitlatingen van Perle en Kagan of Donald Rumsfeld.
Dat artikel mist de arrogante en oppervlakkige toon van de verkiezingspropaganda van de Democraten in Amerika en ook van de meeste Europese commentaren op het Bush beleid. Dat Amerika overigens niet eensgezind achter het beleid van de Bush regering stond is wel gebleken. Zo groot was de meerderheid van de Republikeinen nu ook weer niet en zijn opvolger als president was een Democraat.
In Haagse en Brusselse kringen, waar men de reserves t.a.v. de Amerika bashers niet deelt, wordt aangenomen dat de Europese federale staat waar Monnet op gedoeld zou hebben er ook werkelijk komen gaat. De twee vragen die men zich daarbij stellen moet is, of het wel aangaat dat dit als het ware achter de rug van de Europese volkeren om gebeurt en of het allemaal wel zo zeker is, die eenwording. Ik denk dat op beide vragen een antwoord in negatieve zin het waarschijnlijkste is.
Maar als in Europa als in Amerika niet meer met één mond wordt gesproken, waarom dan toch over Europa en haar relatie tot Amerika spreken alsof daar over en weer een eenvormig beleid aan ten grondslag ligt? Europa is niet monolithisch en wat in dit verband belangrijker is, Amerika is dat ook niet. Beide delen van het westen hebben een verantwoordelijkheid voor de wereldvrede en de handhaving van een gemeenschappelijke kijk op de wereld en kunnen daarbij niet buiten elkaar. Voorlopig lopen er meer verstandige mensen à la Tucker en Hendrickson in Amerika rond dan in Europa en we zouden er goed aan doen om van hen nu juist geen afstand te nemen. Dan zouden we immers met het badwater het kind weggooien.

[1] Als in ‘sine ira et studio‘.
[2] The Sources of American Legitimacy

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Amerika. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s