De verzelfstandiging van Vlaanderen.

Van de regionalisering van België heeft Vlaanderen gebruik gemaakt door een nieuw en effectiever overheidsapparaat op te zetten. De nieuwe Vlaamse overheid is op een aantal belangrijke onderdelen van het landsbestuur afgeslankt en doet dus met minder kosten en beter wat de federale regering vroeger deed in Vlaanderen. Zij gaf het bedrijfsleven ruim baan en dat reageerde daarop dankbaar, met een welvaartsexplosie die de regio in Europa op het eerste plan heeft gebracht.
In de Francofonie (Wallonië plus Brussel) gebeurde het omgekeerde. Naast de federale regering kwam een regionaal duplicaat, in geen enkel opzicht anders of beter. De overheid is in het Franstalige gedeelte van het land een middel om partijgenoten en ander cliënten van een baan te voorzien. Naar output en efficiency wordt niet gekeken. De overheid zorgt voor uitkeringen en andere sociale voorzieningen en het bedrijfsleven verkeert nog in de negentiende eeuw. Het arme deel van België is socialistisch en zo corrupt als de voormalige communistische Oostblok landen. Vlaanderen financiert de Waalse tekorten en wil daar op termijn een eind aan maken, ook in het belang van de Franstaligen zelf.
De vorming van het eerste kabinet Leterme stond in het teken van dit voornemen. De Francofonen verzetten zich met hand en tand en een regering met een programma voor staatshervormingen bleek niet haalbaar.
Hier van uit Nederland gezien lijkt Yves Leterme, de Vlaamse premier van Waalse afkomst dat niet erg handig te hebben aangepakt. Hij had wel de meerderheid in het parlement maar niet de macht om zijn wensen door te drijven. In plaats van met zijn hoofd tegen de muur te lopen had hij beter kunnen proberen zijn positie op termijn te verbeteren. De enige effectieve hervorming is een die door alle betrokkenen wordt aanvaard omdat zij onvermijdelijk is geworden. Vlaanderen is nog niet in de positie om haar onafhankelijkheid uit te roepen en moet dus ook niet doen alsof. Al zegt men daar bij voortduring in het openbaar dat dit ook niet het einddoel is, het doel waar ze naar streven is toch in elk geval iets dat dicht in de buurt komt. Zou het daarom niet beter zijn om goed te analyseren wat de primaire machtsmiddelen zijn die onafhankelijkheid kunnen afdwingen als dat ooit nodig wordt?
Vanouds heeft een overheid drie belangrijke machtsmiddelen: het bevel over de politie en justitie, het leger en het beheer van de staatsfinanciën. Daar is in de tegenwoordige tijd de grip op de publieke opinie via de media bijgekomen.
De media in België zijn intussen volledig taal-gescheiden. Ze zijn misschien wat minder regionaal-nationalistisch dan de politieke partijen, maar in Vlaanderen zijn ze toch duidelijk pro-Vlaams en in Wallonië Frans. De meeste verwijten van rechtsnationalisme richten zich tegen het Vlaams Belang dat daarmee een perfecte bliksemafleider vormt voor de omroepen en de andere Vlaamse partijen. Maar nationalistisch zijn ze allemaal en dat zijn de Franstalige partijen en media ook.
Het leger is federaal en de politie gedeeltelijk federaal. Daar zal ook niet gemakkelijk iets aan te doen zijn. Het regionale deel van de politie kan versterkt worden en gestreefd zou kunnen worden naar een organisatie van het federale leger die meer recht doet aan de eigentaligheid dan het huidige systeem. Dat zou het vereiste van een perfecte tweetaligheid van het officierskorps verzachten een eis waar de Francofonen maar moeilijk kunnen voldoen.
De inning van de federale belastingen zou een volledig regionale aangelegenheid moeten worden even als het beheer over de gelden zolang die op grond van het federale staatsbudget nog niet behoeven te worden uitgegeven. Het efficiëntere beheer en de mindere corruptie in Vlaanderen zouden langs deze weg ook aan de Francofonen ten goede komen(!). Wanneer in 2014 een regering wordt gevormd zonder plan voor staatshervormingen maar wel met de cruciale ministeries in Vlaamse handen, dan kan er langs de weg van versterking van de bestaande regionalisatie aan verbetering van de machtspositie worden gewerkt.
Een nieuwe minister van Financiën kan op ambtelijk niveau met zijn Vlaamse collega de afdrachten van de belastinginning regelen, puur op gronden van een betere bedrijfsvoering. Het verleden van Francofone ministers geeft daar alle aanleiding toe. Die minister zal er overigens voor moeten zorgen dat de Franstaligen precies krijgen wat hun wettelijk toekomt. Dat zou natuurlijk anders kunnen worden als de Walen van hun kant niet al hun verplichtingen nakomen tegenover Vlaanderen en de federatie.
Een Vlaamse minister van binnenlandse zaken zou op grond van objectieve criteria de prestaties van de verschillende politiekorpsen kunnen meten. Budgetvergroting en uitbreiding zou voor ieder corps voortaan plaats vinden op basis van bewezen efficiency.
Zo kan in een regeringsperiode de macht beetje voor beetje verschuiven, gesteld natuurlijk dat Vlaanderen zijn economische en organisatorische voorsprong behoudt.
Over een jaar of tien zijn dan alle machtsmiddelen stevig in Vlaamse hand en hoeft de onafhankelijkheid niet eens meer te worden uitgeroepen. Dat gaat dan vanzelf.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in België. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s