Te grote banken.

Ronald Gerritse, die maar heel kort bestuursvoorzitter van de AFM is geweest, omdat hij zo vroeg en onverwacht overleden is, heeft een boekje open gedaan over de ING. Tijdens de bankencrisis van 2008 had die bank het erg slecht gedaan en in het geheim had Financiën een wet voorbereid om het bedrijf te nationaliseren. De beurswaarde van de bank was op een zeker moment tijdens de crisis niet meer dan 14 miljard geweest. Dat was dan nationalisatie geweest op een koopje, denk je even. Nee legde Gerritse meteen uit: het balanstotaal van de bank bedroeg bijna honderd keer zoveel en het risico dat Nederland daar mee zou hebben gelopen was twee en een half keer het eigen BNP geweest. Onvoorstelbaar en volkomen onverantwoordelijk als je er goed over nadenkt.
Dat stond in de Volkskrant van 1/12/11 en in diezelfde krant stond een artikel van de hoofdeconoom van de ING over de euro. Hij vond dat we de euro niet moesten loslaten, want dan liep het slecht met Europa af. Onzin natuurlijk. Verder stonden er geen argumenten of nieuwe inzichten in en eigenlijk bevestigde het artikeltje de wat zwartgallige opvatting van Gerritse over de kwaliteit van de bank. Dat is ook daarom zo omineus, omdat met dit balanstotaal van anderhalf biljoen die bank zo onvoorstelbaar groot is, dat verkeerde inzichten en daaruit voortvloeiende ongelukken een onmiddellijke invloed hebben op de financiële gezondheid van het hele land. Niet alleen omdat zoveel Nederlandse bedrijven en particulieren er relaties mee onderhouden maar vooral ook omdat in de praktijk Nederland garant staat voor haar schulden, of we nu eigenaar zijn of niet.
De nationalisatie had in de praktijk dus geen verschil uitgemaakt, behalve dan dat de markt misschien meer vertrouwen zou hebben gehad in de capaciteiten van het Nederlandse ministerie van Financiën dan in die van de Raad van Bestuur van de ING. Zoals U weet bepaalt het vertrouwen van de markt voor een belangrijk deel de waarde van een bank.
Waar het eigenlijk op neer komt is dat Nederland zich banken met de omvang van ING en de ABN Amro niet kan permitteren, vooral als de kwaliteit ervan zo dubieus blijft. We moeten van die mammoets af zien te komen.
De enige manier waarop we dat kunnen doen is eerst zorgen voor een adequate vervanging van de functie die deze twee grootbanken in ons land hebben. Dat zouden we kunnen doen door de oprichting van een netwerk van kleine bankjes onder toezicht en garantie van de overheid. Bankjes van het format van Knab, waarover U de laatste jaren heeft kunnen lezen in de financiële pers en in de kranten. Maar dan niet onder de paraplu van een dubieuze organisatie als Aegon, waaraan we de ondergang van Fortis te danken hebben, maar liever onder garantie van de overheid, die er uiteindelijk toch voor opdraait.
Dat zou een veel goedkopere en efficiëntere vorm van bankieren opleveren en de risico’s van de overheid zouden er door afnemen en beheersbaarder worden.
Verder is duidelijk dat een bedrijf waarin zoveel kapitaal zit opgeborgen met een beurswaarde die op een gegeven moment geen procent meer is van de balans een ingewikkelde vorm van kapitaalvernietiging te zien geeft. Iedereen zou beter af zijn als het ons zou lukken om de ING te ontmantelen of aan een Amerikaanse of Duitse bank te verkopen.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in geld en economie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s