Het portret van mijn opa.

Ik heb een bibliotheek van twee verdiepingen en op de trap naar boven hangt een portret van mijn grootvader. Het is geschilderd door mijn jongere broer en het lijkt uitstekend.
Mijn grootvader was al een en zeventig toen ik hem voor het eerst van mijn leven zag. Dat was toen hij in het laatste oorlogsjaar stond te wachten op de trein met evacués uit Limburg. Waarom hij dacht dat wij daarin zouden zitten weet ik niet. Intuïtie, denk ik en bovendien hij was al lang gepensioneerd en had dus tijd genoeg.
Die paar maanden die we toen in Leeuwarden bij hem hebben gelogeerd zijn me bijgebleven als een van de aardigste episodes uit mijn kinderjaren. Het was in Leeuwarden heel veilig en rustig, nadat we in Roermond een paar maanden aan het front gelegen hadden. Ook de tocht van Roermond naar Kaldenkirchen en vandaar verder in een geblindeerde trein door Duitsland naar- niemand wist waarheen- was een angstige ervaring. De ramen in de trein waren stuk en provisorisch dicht getimmerd, met een enkel kijkgat. Het was er koud en mijn jongere broertje, een baby toen nog, lag te huilen in het bagagenet.
De volwassenen dachten eigenlijk dat we op weg waren naar Polen en toen een spoorman opeens weer Hollandse seinen herkende langs het spoor steeg er een gejuich op. Een zacht gejuich, want de mensen waren moe en hongerig en alleen maar gedempt blij.
Mijn opa had het ongeluk uit een welvarende familie te komen en dat stelde hem in staat op te houden met werken toen hij daar na het overlijden van mijn oma geen zin meer in had. Dat was in het begin van de eerste wereldoorlog geweest en al die tijd had hij daar op dat rustige pleintje gewoond in Leeuwarden met zijn huishoudster, die wij oma Blom noemden. Waarom we haar zo noemden weet ik niet meer. Maar het was duidelijk dat voor mijn opa en zijn huishoudster het rustige leven op zijn kop stond toen wij daar met ons vieren arriveerden. Mijn moeder kreeg er na drie maanden nog een tweeling bij. Rumoer en leven in de brouwerij zoals ze dat daar in geen dertig jaar meer hadden meegemaakt.
In elk geval, toen wij na de bevrijding terug gingen naar Roermond verveelde het leven in Leeuwarden hem kennelijk en een jaar later verkocht hij zijn huis en kwam naar ons in Limburg.
Ik lijk wel wat op hem geloof ik. Op mijn opa kon je de klok gelijk zetten. Hij deed iedere dag dezelfde dingen en op hetzelfde tijdstip. Heel betrouwbaar. Wel wat saai vond ik toen, maar ik betrap me erop dat ik tegenwoordig net zo ben.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in herinneringen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s