Langzaam gaat het weer iets beter.

In Frankrijk had de euro het weer eens afgelegd tegen de socialistische partij die de pensioenleeftijd wil verlagen en andere bezuinigingen ongedaan besloot te maken die Sarkozy er eerder met veel moeite door had gekregen. Ook Griekenland heeft in eerste instantie tegen de noodzakelijk bezuinigingen gestemd die haar binnen de euro hadden moeten houden en haar faillissement leek daarna onafwendbaar.
Failliet, in de zin van niet is staat zijn de lopende schulden te betalen, was Griekenland overigens al jaren. Het uitstel dat Merkel en Sarkozy gewonnen hadden met hun honderden miljarden leningen heeft de euro een paar jaar langer op de been gehouden maar niemand verder echt geholpen. Zeker Griekenland en het europroject niet.
Waren Griekenland, Spanje en Portugal uitgetreden toen duidelijk was geworden dat hun economie niet tegen een harde euro bestand was, dan hadden we waarschijnlijk Frankrijk en Italië nog binnen de gemeenschappelijke munt kunnen houden. Ook daar lijkt het intussen te laat voor.
Er vond een ontmoeting plaats tussen de Duitse Angela Merkel en de Franse leider Hollande. Daar hadden nu eindelijk spijkers met koppen moeten worden geslagen: of Frankrijk trekt zich terug uit de euro, of Duitsland beraadt zich met de Noordelijke Eurolanden op haar positie. Maar Duitsland denkt terug aan drie oorlogen met Frankrijk en zwicht.
Een terugkeer naar de D-Mark zou de snelste oplossing zijn geweest voor de crisis, gevolgd door een koppeling van alle noordelijke munten aan de nieuwe Duitse munt. Het alternatief was een gezamenlijk nieuwe munt, de Neuro, waar in de toekomst andere Europese landen bij aan hadden kunnen schuiven, nadat die eerst hun geschiktheid bewezen hadden. In verband met de toekomst van de EU zou de laatste oplossing de betere zijn geweest, maar organisatorisch zou zij meer voeten in de aarde hebben gehad. Een terugkeer naar het stelsel dat we hadden voor de miskleun van Mitterrand en Kohl was nog simpeler geweest en sneller. De oude centrale banken bestaan nog steeds en daar heeft men intussen wel doorgedacht wat er moet gebeuren om het oude stelsel nieuw leven in te blazen. Het is duur, maar minder duur dan doormodderen. Eigenlijk zijn ook de onderhandelingen voor het optuigen van de Neuro een vorm van doormodderen, want ook dat brengt een lange periode van onzekerheid met zich mee.
Hoe dan ook, Frankrijk zal op de blaren moeten zitten en de Noordelijke landen krijgen de rekening op hun bord, hoe het probleem ook wordt aangepakt. Het is niet anders en alles is beter dan doorgaan als de laatste tien jaar. De werkloosheidscijfers in de zuidelijke landen waren een tijd lang werkelijk schrikbarend en die depressie heeft de hele EU geraakt. Hier wel minder dan in het zuiden maar hier ook.
Als we überhaupt door willen met de EU moeten we nu snel zijn.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s