Eerste ministers.

Iemand vroeg mij laatst de eerste ministers te noemen van Nederland na de tweede wereldoorlog. Ik kwam een heel end, maar twee was ik er kwijt. Dat waren Marijnen en De Quay, allebei goede bestuurders, aardige mensen ook wel geloof ik, maar politici zonder veel charisma.
Het is toch een heel uiteenlopende verzameling van premiers die we gehad hebben. Van vader des vaderlands Drees tot iemand die voor de oorlog al Duitsgezind was en wiens politieke leven van na de oorlog gered is door zijn flinke vrouw, die hem ervan af gehouden heeft om tijdens de oorlog te collaboreren. Ik bedoel Joop Den Uijl. De minst incapabele premier en ongelukkigste wethouder die dit land en Amsterdam gekend hebben.[1]
Beel was een klasgenoot van mijn oom op het bisschoppelijk college in Roermond. Saaie man vond hij dat, maar wel vriendelijk en betrouwbaar. Cals was veel minder geliefd in zijn geboortestad en ook later in Den Haag waren er weinig mensen op hem gesteld. Zijn kabinet kwam ten val in de eerste echte marathonzitting, die meen ik tot vijf uur ’s nachts heeft geduurd. Wie de dingen zo uit de hand laat lopen, vraagt erom om naar huis gestuurd te worden.

[1] zie mijn stukje De blunders van Den Uijl

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in herinneringen, politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s