Nobelprijs voor de vrede.

Drie en twintig jaar geleden, in 1994, hebben Yasser Arafat Shimon Peres en Itzhak Rabin de Nobelprijs voor de vrede gehad. “Voor hun inspanningen om vrede te bereiken in het Midden-Oosten” De drie heren hadden toen net de Oslo akkoorden ondertekend, een uit een reeks van pogingen om vrede te brengen tussen Israël en de Palestijnen, die geen van allen resultaat hebben opgeleverd.
Hun inspanningen hebben, zoals intussen bekend, helemaal geen vrede gebracht in het Midden Oosten. Dat Israël er nog is heeft het te danken aan zijn eerste klas leger en grote oplettendheid tegenover Arabische terroristen, niet aan de welwillendheid van Arafat en zijn opvolgers of aan de afspraken die indertijd gemaakt zijn.
In 2002 heeft Jimmy Carter om soortgelijke redenen als Shimon Peres c.s. een Nobelprijs gehad. Dan sta je even met je ogen te knipperen. Dat verdrag met Iran verschafte een gewelddadig regime de middelen om zijn invloed in het Midden Oosten sterk uit te breiden. Er zal wellicht wat vertraging optreden bij het ontwikkelen van een volwaardige nucleaire capaciteit, maar van uitstel komt geen afstel.
Als Amerika de vrede in het Midden Oosten en het welzijn van het Iranese volk had willen bevorderen had het zijn invloed moeten aanwenden om het Ayatollah regime ten val te brengen. Hezbollah en Hamas worden financieel door Iran ondersteund en al het oliegeld dat de Iraanse geestelijken nu ter beschikking krijgen staat in principe in dienst van een verdere ondermijning van de vrede in het Midden Oosten. Wie daar een vredesprijs voor geeft is, wat je noemt, van God los. En onder Obama hebben we voor de derde keer een toenadering tot Iran meegemaakt.
De regering Obama heeft wel gezegd dat de sancties weer ingesteld kunnen worden als zou blijken dat Iran zich niet aan de afspraken houdt. Maar voor het weer optuigen van de sancties heeft de VS de rest van de wereld nodig en het lijkt me de vraag of dat lukken gaat als het nodig zou blijken. Obama nam op zijn best een grote gok met deze overeenkomst en dat soort risico’s hoort een wereldmacht als de VS niet te nemen als het niet perse nodig is.
Dat Obama president werd heeft hij aan het internet te danken. Zonder de steun van al die bloggers zou hij het nooit hebben gehaald en intussen is wel gebleken dat de VS beter af zou zijn geweest met een politiek wat meer ervaren man op die plek. Dat zou bijvoorbeeld kunnen door de president voortaan uit de leden van de Senaat te kiezen. Dat zou de invloed van het volk op de keuze van de president wat indirecter maken, maar ook senatoren worden gekozen en zij hebben meer kijk op wat er nodig is voor het ambt van president dan de gemiddelde Amerikaanse kiezer.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s