In en na de oorlog.

Wie het gedrag van onze ouders en grootouders wil begrijpen moet rekening houden met het toekomstbeeld dat die mensen hadden. Dat toekomstbeeld was vaak heel anders dan de werkelijkheid die erop volgde. Niet alleen wij, maar ook zij zelf vergaten dan vaak naderhand dat ze het zich allemaal heel anders hadden voorgesteld. Dat geldt wat de jongste geschiedenis aangaat in het bijzonder voor de tweede wereldoorlog.
In het voorjaar van 1940, toen Hitler in een mum van tijd heel West Europa onder de voet gelopen had, was het merendeel van de Nederlanders ervan overtuigd dat hij de oorlog al gewonnen had. Ze meenden dat ze zich daadwerkelijk in het duizendjarig rijk van de nazi´s bevonden. Geen vrolijk vooruitzicht, maar realistisch, vonden ze.
Mensen als de toen nog jonge Gaius De Gaay Fortman en het al wat oudere driemanschap Linthorst Homan, De Quay en Einthoven, meenden serieus dat zij aan het Nederlandse volk verplicht waren een zekere mate van medewerking aan de bezetter te geven, om erger te voorkomen.
Linthorst Homan wilde daar vrij ver in gaan, terwijl de Gaay door de waarschuwingen van een wijze vader van collaboratie werd afgehouden. Vast staat dat achteraf gezien niemand erg blij geweest is met de Unie, terwijl in juli 1940 de meeste mensen in Nederland er eigenlijk heel enthousiast over waren.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Nederland, oorlog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s