asbest.

Nico van Zandwijk is asbest deskundige. Hij werd vijf jaar geleden geïnterviewd door Voormolen, een journalist bij de NRC[1].
In dat interview kwamen de risico’s ter sprake die het opruimen van asbestvoorkomens meebrengt zoals die toen plaats vond in de wijk Kanaleneiland in Utrecht. Van Zandwijk probeerde zich zo voorzichtig mogelijk uit te drukken. Hij maakte daarbij, vond ik, de fout door over de risico’s te praten zonder daar gekwantificeerde en voor de gemiddelde lezer begrijpelijke uitspraken over te doen. Als je dat niet kunt doen, moet je je mond houden, want dan je weet zeker dat alles wat je zegt naar het sensationele zal worden getrokken en misleidende informatie zal opleveren. Met jouw naam eronder, ook al heb je het niet zo gezegd of anders bedoeld.

Van Zandwijk wilde, geloof ik, zeggen dat het met kleine hoeveelheden asbest wel meeviel, vooral als de mensen die het binnen kregen geen genetische dispositie voor kanker hadden en zolang ze niet rookten. Ik denk dat de meeste lezers van de krant eruit gehaald hebben dat iedere hoeveelheid die je binnen krijgt hoogst gevaarlijk is. In dat verband was vooral onrustbarend de uitspraak dat als je gaat meten in een willekeurige grote stad er altijd asbest zal worden gevonden. Toch weten we allemaal dat de meeste mensen in grote steden niet overlijden aan de gevolgen van asbest.
Uit het feit dat dit al tientallen jaren zo is en dat de meeste mensen in de grote steden rustig door blijven leven zou je kunnen afleiden dat het met dat risico wel meevalt. Maar zo werkt de publiciteit niet. Mensen hebben geen gevoel voor grote getallen en voor statistiek. Je kunt ze op dat terrein alles wijs maken en de NRC doet dat ook.
Asbest heeft een tijdlang zo’n beetje de rol overgenomen van de kernenergie van een generatie geleden. Het is in de ogen van het grote publiek intrinsiek slecht. Dat heeft onder meer tot gevolg dat het opruimen van asbestvoorkomens een van de meest lucratieve bezigheden is geworden in de aannemerij. De werknemers van dat soort bedrijven zijn er zo van overtuigd dat de asbestpaniek vooral flauwe kul is, dat zij vaak ook de meest voor de hand liggende voorzorgsmaatregelen niet meer nemen. Wel een wit pak dragen bijvoorbeeld maar niet de bijbehorende helm. Dat, terwijl asbest dat je inademt een megafactor gevaarlijker is dan het asbest waarmee je huid in aanraking komt.
Het zou naar mijn mening een afdwingbaar overheidsvoorschrift moeten zijn dat deskundigen die over risico’s publiceren verplicht worden de omvang van de risico’s te kwantificeren en dat op een voor de interviewer en de lezer begrijpelijk manier. Paniekzaaierij, zoals rond de asbestsanering in Utrecht plaats vond, helpt niemand. Als kranten als de NRC zelf niet meer in staat zijn dit soort deficiënte berichtgeving te corrigeren, dan moeten anderen het maar voor ze doen.

[1] 26/7/12

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in zo maar wat. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s