Pastorale.

Het enige boek van Simon Vestdijk dat ik met plezier gelezen heb is Pastorale. Mijn vader had vroeger wel tien Vestdijks in zijn boekenkast, maar er was er geen een waar ik verder ooit doorheen heb kunnen komen. Geen koperen tuin of ivoren wachters voor mij en ook geen Anton Wachter.
Ik heb het boek bij toeval in handen gekregen en me altijd afgevraagd, waarom die titel Pastorale? Toch niet om de mensen af te schrikken? Maar hoe dan ook, het is een schitterend boek en in mijn ogen met afstand het beste boek dat over het leven van gewone mensen in de tweede wereldoorlog is geschreven.
Vestdijk kan wel schrijven en dat zag je ook wel in al die onleesbare boeken van hem, maar hij verdomde het gewoon. Hij had om een of ander reden het idee dat er schijven was en mooi schrijven. En dat het de taak van een erkend auteur was om het niet zo begrijpelijk, maar zo mooi mogelijk te maken. Hoe langer en ingewikkelder een zin, hoe mooier hij die vond.
Daar deed hij de erkende literatuur geleerden in Nederland een plezier mee, die hem dan ook bij herhaling hebben voorgedragen voor de Nobelprijs. Op Elsschot, die een tijdgenoot van hem was, keek hij neer. Een platte koopman vond hij dat, terwijl hij zelf, als arts, tot de upper ten van Nederland en Harlingen behoorde. Jammer toch eigenlijk van zo’n talent. Want echt, Pastorale moet U lezen, dat is goed.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in literatuur. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s