Kyoto en de U.S.

Na het bericht dat de VS met vijf andere landen aan de Stille Oceaan een verdrag had gesloten voor de ontwikkeling van milieusparende technologieën, merkte men in de Nederlandse pers op dat de VS voor het eerst in de gaten had gekregen dat er een milieuprobleem bestond.
Maar voor de VS is deze technologische weg naar milieubeheersing niet nieuw. Veel eerder dan de landen van de EU hadden de VS effectieve wetgeving voor de beperking van de uitstoot door auto’s, de Clean Air Act van 1970. Die wet was daarom zo effectief omdat hij vooral voorschriften bevatte voor de vervaardiging van nieuwe auto’s. Om dezelfde reden was zij veel minder effectief tegen de uitstoot van elektriciteit centrales, waarvan de meeste al gebouwd zijn lang voor het Amerikaanse en mondiale milieuprobleem werd onderkend. Intussen is de Clean Air Act twee maal aangescherpt, in 1977 en in 1990[1].
Net als de EU heeft de federale regering daarbij het probleem dat de autonomie van de deelstaten deze wetgeving tot een moeizaam proces maken terwijl ook de rechter een aantal bepalingen van de milieuwetgeving onderuit heeft gehaald omdat zij in strijd bleken te zijn met de grondwet.

De redenen waarom de US het protocol bij het Kyoto verdrag niet wensten te ondertekenen zijn bekend: Amerika geloofde niet dat de ondertekenaars zich aan hun woord zouden houden en heeft daarin ruimschoots gelijk gekregen. Een groot deel van de verdragsluitende staten heeft een slechte reputatie bij het naleven van verdragen en bovendien bevat het Kyoto verdrag een aantal bepalingen waarvan geen deskundige geloofde dat ze zelfs door serieuze landen als Nederland uitgevoerd zouden kunnen worden. De Kyoto voorschriften zijn 16 februari 2005 officieel in werking getreden, maar Nederland en andere ondertekenaars wilden zich er al sinds de ondertekening in 1997 aan houden. Het resultaat daarvan blijkt uit het Nederlandse Energieverslag over 2004. Dit zei in versluierde termen het volgende:
“Het besparingsniveau ligt lager dan eerder voorspeld, maar het tempo in Nederland wijkt niet af van het Europese gemiddelde.”
Wie ambtelijke taal verstaat kan hierin lezen dat het met de naleving van de milieubepalingen van het Kyotoverdrag in Nederland en de rest van Europa niet best is gesteld.

Ook in de VS zijn de doelstellingen van de Clean Air Act en soortgelijke wetgeving tegen bodem en watervervuiling niet over de hele linie gehaald, maar men leert uit de mislukkingen en past de wet en regelgeving aan de hand van de ervaringen aan, waarbij niet alleen met milieu belangen rekening wordt gehouden, maar men zich op een democratische manier rekenschap geeft van alle betrokken belangen. Het resultaat blijkt voor het milieu beter te wezen dan de gevolgen van de utopische wetgeving in Nederland en andere Europese landen.
Amerika wil geen verdragen ondertekenen, waarvan kan worden voorzien dat men er zich niet aan zal kunnen houden. Dat betekent niet dat het land geen inspanningen levert op het terrein van de milieubescherming. Het integendeel is waar. Van de effectieve mondiale maatregen tegen milieu verontreiniging is het merendeel in Amerika geconcipieerd. Als men zou uitrekenen wie daadwerkelijk meer heeft bijgedragen aan de bescherming van het wereldmilieu, President Bush of de ondertekenaars van het Kyoto protocol, dan wint president George W. Bush hands down.

De cijfers over het Amerikaanse aandeel in de totale mondiale milieuverontreiniging geven een vertekend beeld. De grondoorzaak van milieu verontreiniging is de omvang van de wereldbevolking. In Amerika staat het grootste deel van de industrie die nodig is om de snel groeiende bevolking in de ontwikkelingslanden in leven te houden. Die staat nog altijd maar heel ten dele in die landen zelf.
Amerika hoort tot de oude industrielanden. Er staan nog veel fabrieken en energie centrales die tegenwoordig nooit meer zo zouden worden gebouwd. Het is onmogelijk om al die vervuilende fabrieken en installaties van de ene dag op de andere te vervangen. Dat het de technologie en de markt zijn die ook voor de milieuproblemen de oplossing moeten bieden, ziet de Amerikaanse regering, in tegenstelling tot de EU in. De overheid kan niet meer doen dan met efficiënte regelgeving stimuleren dat de krachten in de samenleving het nodige werk doen. Datzelfde zien ook de deskundigen in de Europese landen wel in, maar anders dan in Amerika handelt de politiek er hier niet naar en de pers onderkent het probleem niet.

[1] https://www.epa.gov/sites/production/files/2015-08/documents/peg.pdf

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Amerika, europa, Verre Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s