Wapenhandel.

Toen in 2001 de Twin Towers werden vernietigd door leden van een netwerk, dat nu Al-Quaeda heet, hadden we dat aan de moslims te danken , dat wisten we wel, al was niet meteen bekend waar de aanslagplegers vandaan kwamen.

Osama Bin Muhammad Bin Awad Bin Laden is een telg uit een belangrijke Saoedische familie en hij staat sinds 9/11 symbool voor alles wat verdorven is en uit Arabië komt. De aanslagplegers zelf kwamen uit Saoedie Arabië, Egypte en andere landen die als bondgenoten gelden van het Westen. Niet uit Irak of Afghanistan, de latere doelwitten van de Amerikaanse vergelding.

Het zijn niet de Saoedische vorsten of andere Arabische heersers waar we oorlog mee moeten voeren. Die proberen heus zo goed en zo kwaad als dat kan de relaties met Amerika en het Westen intact te houden. Een oorlog met hun regimes zou nergens een oplossing voor bieden. Integendeel, daar kan het alleen maar erger van worden. Saddam Hoessein werd als een uitzondering beschouwd tussen de Arabische vorsten[1], maar bleek dat niet eens te zijn. Hij had zich als een vijand van het Westen opgesteld en in een ver verleden Palestijnse terroristen gesteund. Dat de oorlog in 2003 daarom tegen hem gevoerd werd was eigenlijk alleen bij gebrek aan betere doelen voor een reguliere oorlogvoering. Het heeft niets opgelost en het leidde tot de door de kenners voorspelde chaos. Het terrorisme komt niet specifiek uit Irak, het komt uit Arabië als geheel en ook uit andere moslim landen, zoals Pakistan, Maleisië en Indonesië. Het betreft niet speciale criminele groepen of regimes, maar criminogene samenlevingen, waarvan Pakistan en Afghanistan alleen maar voorbeelden zijn. De aanslagen werden niet georganiseerd door de moslim regimes. Die tolereren wat er om hen heen gebeurt zolang ze er maar niet zelf door in gevaar gebracht worden. De organisatoren zijn imams en andere charismatische figuren die zich laten inspireren door de koran.

De belangrijkste factor die het terrorisme bevordert naast de Islam zelf is het oliegeld[2]. Als een van die twee factoren uit de geopolitieke vergelijking zou kunnen worden verwijderd hadden we waarschijnlijk ook geen grootschalig terrorisme.
Toen in de eerste helft van de twintigste eeuw de keuze gemaakt werd voor olie als de belangrijkste energie bron en als brandstof voor het automotive verkeer, is geen rekening gehouden met de enorme cashverschuiving richting olielanden die daarvan het gevolg zou zijn. Het is geen geld dat door de plaatselijke bevolking wordt verdiend en dat zodoende werkgelegenheid schept en armoede bestrijdt. Voor de oliewinning is relatief maar weinig kapitaalsinvestering nodig en de kapitaalgoederen komen voor het merendeel uit het buitenland. De kosten in termen van kapitaalinvestering en arbeid is maar een gering deel van de prijs van de olie. Een disproportioneel deel van de aan de olielanden betaalde oliedollars kan door de machthebbers vrij worden besteed.
Die geldsbesteding vinden we terug in de luxe van de oliesjeiks, in de vele nieuwe moskeeën en nieuwe koranscholen overal in de wereld en voor een deel ook in het terrorisme. Het is duidelijk met de benefit of hindsight dat we beter een andere keus hadden kunnen maken voor onze belangrijkste energiebron. Als er geen auto’s waren geweest die op benzine reden, geen vliegtuigen die op kerosine vlogen en geen elektrische centrales die op olie werden gestookt, dan hadden we naar alle waarschijnlijkheid geen opleving gehad van een middeleeuws geloof dat op sterven na dood leek te zijn. Waarschijnlijk hadden we ons dan de enorme kosten kunnen besparen die we nu hebben voor de oorlog tegen het terrorisme[3].

Uit de levensgevaarlijke en onproductieve reis die de vorige Amerikaanse president in zijn laatste regeringsjaar heeft gemaakt naar het Midden Oosten kan worden afgeleid hoeveel belang men in de VS blijft hechten aan een ongestoorde olietoevoer uit de regio. Van resolute pogingen om aan de afhankelijkheid van die brandstof een einde te maken blijkt voorlopig niets, al heeft de nieuwe president het hoog op zijn prioriteitenlijst staan. Maar uit de verkiezingscampagnes van de presidentskandidaten viel zeker niet af te leiden dat men in Amerika oog heeft voor die andere grote bedreiging van de wereldvrede: de onbelemmerde export van wapens naar de derde wereld en naar de Islamitische landen die vanwege hun olierijkdom ten onrechte niet tot de ontwikkelingslanden[4] worden gerekend.

Zo nu en dan ontstaat ophef over een enkele vorm van wapengebruik, over landmijnen bijvoorbeeld of clusterbommen. Maar dat iedere Afrikaanse dictator onbelemmerd aan wapens, bommen en munitie kan komen om zijn eigen mensen en die van de buurlanden ook zonder clusterbommen te vermoorden, dat krijgt niet de aandacht die het verdient. Dat mag dan grotendeels illegale wapenhandel zijn maar er worden door legale overheden weinig belemmeringen aan in de weg gelegd. De moorddadige oorlog die Sadam Hoessein tegen buurland Iran kon voeren werd door de regeringen van westerse landen mogelijk gemaakt en ook de wapens van Gadaffi waren geen produkt van huisvlijt of uitsluitend afkomstig uit de illegale wapenhandel.
Als Wallonië en Slovakije belangrijke producenten zijn van wapens dan kan dat alleen als zij het grootste deel van hun productie exporteren. Van het eigen gebruik zouden zij niet in leven kunnen blijven. Zonder legale en illegale export zou de wapenindustrie van de kleine landen ten dode zijn opgeschreven. Daarmee is de belangrijkste oorzaak gegeven van het gebrek aan actie in de industriële wereld, om aan die misstand een einde te maken. Amerika, China en Rusland spelen in de internationale wapenhandel de belangrijkste rol, maar die hebben daarnaast een belangrijke thuismarkt. Engeland Frankrijk en een hele reeks van kleinere landen zouden helemaal geen moderne wapenindustrie meer hebben zonder afzetgebieden in de ontwikkelingslanden. Zolang de grondwet in Amerika verbiedt om de verkoop van wapens aan particulieren stop te zetten is het waarschijnlijk illusoir om te menen dat er wereldwijd aan wapenhandel een einde kan worden gemaakt. Dat en de oliedollars zijn de belangrijkste oorzaak van de instabiliteit van het Midden Oosten en andere ontwikkelingsgebieden. Benieuwd of de nieuwe Amerikaanse president die problemen zal gaan tackelen.

[1] Vorst in de betekenis van Machiavelli en Aristoteles: de alleenheerser.
[2] In de Islamitische landen zelf denkt men dat ‘t het bestaan van Israël en het lot van de Palestijnen is, dat als de oorzaak moet worden beschouwd van de instabiliteit in het hartland van de Islam.. Maar die theorie is niet erg plausibel. Het geweld dat men tegenwoordig kan waarnemen in andere delen van de Dar al Islam, zoals in Darfoer en Pakistan, bestond ook in Palestina en haar buurlanden, lang voordat het zionisme ontstond en de terugkeer van de Europese joden naar hun heilige land inspireerde. Zie bijvoorbeeld Voyage en Orient, het werk van de Franse minister en schrijver Alphonse de Lamartine uit de eerste helft van de negentiende eeuw. De focus op Israël is een excuus, een afleiding van de onlustgevoelens die zich anders zouden richten op de eigen moslimcultuur.
[3] Terug kijkend op de wereldgeschiedenis lijkt het waarschijnlijk dat we er een ander probleem voor in de plaats zouden hebben gehad, maar daar gaat het nu niet over.
[4] Ontwikkelingslanden zijn de regio’s op aarde die niet of nauwelijks deel uitmaken van de globale economie.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s