Woordgebruik.

Een employee van een van Kluwer’s dochtermaatschappijen is samen met een paar collega’s ontslagen omdat zijn vennootschap te weinig winst maakte. Daar heeft hij twee bezwaren tegen. De eerste is dat zolang er winst gemaakt wordt, hoe weinig ook, er geen reden is om mensen te ontslaan. Het tweede bezwaar is dat de c.e.o. van Kluwer die de ontslagen verordonneerde zelf miljoenen per jaar verdiende aan salaris, bonussen en opties.
Waarschijnlijk zal hij het eens zijn met de analyse die Malou van Hintum die in dezelfde krant en in dezelfde tijd [1]de meeste c.e.o. ’s die op een dergelijke manier de winst van hun bedrijven op peil houden in de categorie psychopaten rangschikte.
Eerst die winst. Wanneer jaarlijks de lijst van baten en lasten van een bedrijf of een andere instelling wordt gemaakt, dan kan het toeval zijn of dat positief of negatief uitvalt. Valt een noodzakelijke eenmalige uitgave nog dit jaar of in het volgende. In het eerste geval hebben we verlies en in het ander winst. Hetzelfde geldt voor een flinke winstgevende opdracht. Mogen we hem pas volgend jaar boeken dan is er dit jaar verlies. In de verdeling van baten en lasten over tijdsperioden zit altijd een zekere willekeur en er is geen ondernemer die die ruimte niet gebruikt op de manier die hem of haar het beste uitkomt.
Een beetje winst of een beetje verlies zegt dus weinig. Een bedrijf dat over een reeks van jaren steeds een flinke winst laat zien is gezond. Een paar jaar flink verlies en je bent failliet en jaren om het nulpunt heen, dat blijft kwakkelen en dat hou je op den duur niet vol. Dat een c.e.o als Nancy McKinstry ingreep was dus verstandig.
Dan de inkomens van dat soort mensen. Wanneer iemand tien jaar geleden aangetrokken is om een bedrijf dat in zwaar weer verkeerde er weer boven op te helpen en zij dat in die periode met succes heeft gedaan, dan heeft zij een beslissende toegevoegde waarde gehad. Wanneer dat bedrijf een omzet heeft die met 9 nullen wordt geschreven dan doet een beloning van de eindverantwoordelijke er niet zo veel meer toe. Als die het verschil maakt tussen wel en niet voortbestaan van zo’n concern dan kan ze vragen wat ze wil.
Waar je dan wel mee zit is met de precedentwerking. In een ander bedrijf waar alles goed loopt en de c.e.o. alleen op die plek zit omdat hij daar vanwege anciënniteit voor in aanmerking kwam, moet je niet soortgelijke beloningen gaan betalen. Daar ligt dan duidelijk een primaire verantwoordelijkheid van de toezichthouders. Als die voor minder geld een betere kunnen krijgen is er geen enkele reden om fantastische salarissen te betalen aan de zittende c.e.o.. Doen ze dat toch, dan zouden ze daar aansprakelijk voor moeten kunnen worden gehouden.
Nu die psychopaten. Wat dat woord precies inhoudt weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat Van Hintum en haar zegslieden onder psychopaten verstaan wat dominees vroeger ‘slechte mensen’ noemden. Dat er met andere woorden niets aanwijsbaar loos is met de hersenen van zo iemand, maar dat zijn gedrag de omgeving niet bevalt. Ongeveer zoals het de Kluwer employee niet beviel om ontslagen te worden.
Persoonlijk vond ik het vroegere woordgebruik van de dominees helderder. Zolang er geen wetenschap is die de term psychopaat op een controleerbare manier kan definiëren beschouw ik het als een term uit het algemeen spraakgebruik en geen erg gelukkige term. Ik zou het woord psychopaat of krankzinnige reserveren voor iemand die een gevaar is voor zich zelf en/of voor zijn omgeving en die maatschappelijk niet functioneert.
Het soort onaangename mensen dat men aantreft in een aantal belangrijke beroepen en dat daarin uitstekend functioneert zijn dan per definitie geen psychopaten en ze wel zo noemen is eigenlijk alleen een vorm van het uiten van je ongenoegen.
We hadden het op deze site ooit over een opstel dat in Tilburg met een tien was bekroond en dat over het fascisme ging. Met die definitie was iets soortgelijks aan de hand. Een fascist was in de termen van die scriptie iemand die een politieke of maatschappelijke opvatting aanhangt die in Tilburg niet werd onderschreven. We schieten met dat soort beschouwingen niet veel op. Ze zeggen meer over de beschouwer dan over datgene wat hij of zij meent waar te nemen en dat is gewoon niet interessant genoeg.

[1] Volkskrant 22/6/13

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in bedrijfsleven, geld en economie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s