Jacques van Doorn.

J.A.A. van Doorn was een van mijn pet hates. Dat betekent niet dat ik geen bewondering voor hem had. Hij kon wel wat, maar ik vond het een onaangename iemand. IK ken hem uit zijn werk. Persoonlijk kende ik hem niet en dan moet je altijd wat voorzichtiger zijn met een oordeel, maar mijn Maastrichtse neef kende hem wel en die dacht er niet anders over.
Ik voelde een zekere verwantschap, want hij had net als ik een ‘Hollandse’ achtergrond zoals dat indertijd in Limburg heette. Daarvoor hoefde je niet noodzakelijk uit Den Haag of Amsterdam te komen. Alles in Nederland buiten Limburg en Oost Brabant was Holland, alles wat geen dialect sprak eigenlijk. Maar ik heb me daar altijd wel thuis gevoeld in Limburg, misschien omdat ik niet alleen Hollandse maar ook Limburgse familie had. Mijn Limburgs was niet erg goed, maar voldoende om met kleine kinderen op straat te kunnen praten zonder ze aan het schrikken te brengen. Van Doorn, is mijn indruk, trok zich terug in een soort ivoren toren en isoleerde zich sociaal totaal. Mijn moeder, die een van een handvol protestanten was in het aarts-katholieke Roermond, integreerde, op de manier waarop je dat tegenwoordig sommige moslims in Amsterdam ziet doen: integreren op afstand. Ik integreerde een stuk verder en Van Doorn integreerde volgens mij helemaal niet. Dat eeuwige in de contramine zijn, dat hij altijd gehouden heeft, moet daar in Maastricht zijn begonnen.
Toen hij na de oorlog in dienst moest en naar Indië werd gestuurd voor de politionele acties bleef hij ook daar een eenling. Hij had een administratieve baan en vocht niet mee. Toen hij later terug was in Nederland was hij een van de eersten die de in Indië gepleegde oorlogsmisdaden aan de kaak stelden. Anderen, die zich evenmin als hij ooit aan de Indische bevolking vergrepen hadden, hielden hun mond, omdat ze de omstandigheden aan den lijve hadden ondervonden waarin zulke dingen konden gebeuren. Uit een soort loyaliteit ook tegenover hun diensttijd en hun maatjes daar.
Jacques van Doorn was van huis uit sociaal geograaf maar een tijdlang was hij een van de betere Nederlandse sociologen. Wie zijn laatste boek leest, dat ik op mijn site besprak, zal merken dat dit in feite veel meer historisch dan sociologisch is. Ik denk eigenlijk dat hij wat op de sociologie was uitgekeken, de sociologie tenminste van Adorno, Habermas en Horkheimer, de socialistische sociologie die in Nederland meer dan Max Weber of Auguste Comte het denken in die wetenschap bepaald heeft. Ik heb me er in 1958, in de zomer na mijn eindexamen eens goed in verdiept. Het leek me in principe wel wat, de leer van de samenleving, maar het viel erg tegen en ik ben toch maar rechten gaan doen.
Wat mij net als Ben Knapen vooral heeft tegengestaan was zijn standpunt tegen Israël en tegen de Joden. Dat ging verder dan alleen het veroordelen van incidentele excessen, het was een standpuntbepaling voor de Arabieren en tegen Israël dat een fatsoenlijk mens zich in ons land eigenlijk niet kan permitteren. Wie er zo over denkt houdt zijn mond. Met antisemitisme trap je te veel mensen van mijn generatie op hun hart. Dat was kennelijk iets waar Van Doorn niet mee zat en vooral daarom had ik niets met de man en nog steeds niet.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in herinneringen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s