Tasjesdieven.

Ergens in april 2007 schreef Marjolijn Februari een column over Fleur Jurgens en meer in het bijzonder over een artikel dat ze geschreven had in HP De Tijd en over een boek dat ze eerder geschreven had over Marokkaanse tasjesdieven. In het artikel in HP De Tijd had Jurgens het over zich zelf en haar ‘hoofdbaan’, moeder van een paar kleine kinderen die ze full time opvoedde.
Ze vond haar vorm van moeder zijn de beste. Veel ongenoegen op de middelbare scholen en op straat zou kunnen worden voorkomen als die methode weer algemeen gangbaar zou worden, zoals vroeger, meende ze.
Februari had wat tegen deze opvatting van Jurgens of tegen de manier waarop zij die naar voren bracht. Daar kon ik inkomen want Jurgens heeft wel iets belerends. Maar Februari vergeleek haar met Sharon Dijksma, die toen kandidaat burgemeester was in Nijmegen en die ooit gezegd schijnt te hebben : “Iedereen kijkt op Madonna neer, maar ik niet. Ik wil best bekennen dat ik haar bewonder.”
Intussen bewondert eigenlijk iedereen Madonna en kijkt niemand op haar neer. Februari vindt zo’n uitspraak van Dijksma een goedkope debatingtruc en dat is het ook . Maar de impliciete suggestie dat iedereen, of dat een meerderheid in Nederland zou vinden dat we met de opvoeding terug moeten naar vroeger en dat jonge moeders de zorg voor hun kinderen weer als hoofdtaak moeten zien, in plaats van een carrière buiten de deur, die suggestie is een beetje vals. Fleur Jurgens hoort wel degelijk tot een minderheid, in elk geval een minderheid binnen de spraakmakende gemeente in de media. Zij is dus geen Sharon Dijksma. Die vergelijking was sowieso een meidentruc. Foei Februari!
Het boek over de tasjesdieven was vooral beschrijvend en de mening van Jurgens was dat een Marokkaanse afkomst geen excuus kan zijn voor crimineel gedrag.
Marjolijn Februari vindt dat er niet zoiets bestaat als Marokkanen en dat alle uitspraken in de trant van “Marokkanen doen dit” of “zijn dat” niet van pas komen. Ik laat in het midden of Fleur Jurgens zo generaliserend te werk is gegaan, want ik heb haar boek alleen maar ingekeken. Maar mijn mening is dat het niet goed mogelijk is om een heel boek over Marokkaanse tasjesdieven te schrijven en nooit over “de Marokkanen” te spreken, als je het hebt over het milieu waar de dieven uit voortkomen. Mag zoiets of moet je concluderen dat het onnodig discriminerend is? Dat is zeker een probleem waar veel mensen ter linker zijde mee lijken te worstelen.
Heersende leer en politiek correct is dat het onnodig discriminerend is om in zo’n geval over ‘de Marokkanen’ te spreken. Toch is er behoefte aan een term waarmee tot uiting kan worden gebracht dat de tasjesdieven eerder gezocht moeten worden onder degenen van wie de voorouders uit het Riftgebergte komen dan uit Turkije of Tietjerksteradeel. Die behoefte is er met name als ruim veertig procent van de Marokkaanse jeugd uit Nieuw West in Amsterdam als crimineel te boek staat en nog geen vijf percent van de qua leeftijd vergelijkbare Friezen. Die percentages zeggen wel degelijk iets over Friezen en Marokkanen als groep, al blijft staan dat dit niet betekent dat alle leden van de Marokkaanse groep in het afkeurenswaardige gedrag participeren. Februari en haar Marokkaanse zegsman doen dus iets heel oneigenlijks als ze zich daar tegen verzetten. Het is niet alleen vechten tegen de bierkaai, het voorkomt ook dat er op een effectieve manier wat tegen gedaan wordt, namelijk door een optreden van de Marokkanen zelf. Dat bemoeilijken Marjolijn Februari en veel andere politiek correcte Nederlanders met hun protest en dat vind ik ten onrechte. Het is inderdaad een zware prijs die door fatsoenlijke Marokkanen moet worden betaald, dat ze aangesproken worden op het gedrag van hun landgenoten, maar die hebben het ernaar gemaakt. Moslims zijn hun broeders hoeder en tot nog toe doen ze als groep te weinig aan de criminaliteit. Misschien zijn ze net als veel Nederlanders bang voor het geweld uit eigen criminele kring, maar dat is dan laf en het is geen excuus. Niet voor Nederlanders en evenmin voor Marokkanen.

Een tijd later in 2007 was het onderwerp van de Februari column het “morele graaien”. Niet de gouden handdrukken of de exorbitante salarissen die directeuren en commissarissen van grote beursvennootschappen elkaar toespelen, maar het goedkope morele gelijk dat mensen met weinig eigen moeite binnenharken in de publieke ruimte. Het is graaien uit de grote pot die daar staat met morele verontwaardiging. Ik dacht, dat het zou gaan over al die mensen die scoren met politiek correcte items als Warchild, of die het hebben over de slachtoffers van de conflicten in het Midden Oosten en de kinderarbeid in India. Maar nee, het ging over de homofielen aan wie het recht op huwelijk en daarmee het recht op geluk ontzegd werd door de Christen Unie.
Intussen ging het de Christen Unie alleen om de belangen van de ambtenaren die huwelijken tussen mensen van hetzelfde geslacht niet willen faciliteren op respectabele godsdienstige gronden. De politiek had ervoor gezorgd dat dit afwijzen mag, als er maar voldoende andere ambtenaren zijn zonder deze bezwaren, zodat de godsdienstige overwegingen zonder gevolgen blijven voor de betrokken homofielen. Praktische problemen zijn er niet, maar de homo’s in kwestie verdragen het niet om te worden afgekeurd, ook niet uit naam van een christelijke religie die dat al zo’n twee duizend jaar doet. En eigenlijk keuren christenen niet eens de homo’s en lesbiennes af, of in elk geval niet in het openbaar en niet direct. Wat ze doen is betogen dat het huwelijk een wettelijk instituut is voor het regelen van de gevolgen van de samenleving tussen man en vrouw en dus voor het krijgen van gemeenschappelijke kinderen. De christenen hebben op dit punt oude papieren. Toen een generatie geleden het gewoonte werd om te hokken zonder “boterbriefje”maakten mensen eerst een tijd lang ingewikkelde contracten om de gevolgen van hun samenleven te regelen. Die contracten hadden ongeveer dezelfde resultaten als een huwelijk, maar niet helemaal. Het burgerlijke en het fiscale recht hebben zich in de loop van de jaren aangepast aan de nieuwe situatie, zodat uiteindelijk de rechtsgevolgen wel hetzelfde zijn geworden. Een geregistreerd partnership, dat ook voor homo’s open staat geeft nu precies dezelfde rechten als een huwelijk. Misschien niet overal in het buitenland, maar dat gebrek aan erkenning geldt ook voor het homohuwelijk en dat helpt dus helemaal niet op dit bijzondere punt. Wat is er nu nog op tegen, anders dan een verkeerd soort sentiment, om de term huwelijk te reserveren voor iets waar het sinds mensenheugenis al voor heeft gestaan, de relatie tussen man en vrouw? Van de overheid mag de burger niet meer verlangen dan een juridisch solide regeling van zijn of haar belangen en dat krijgen homo’s. Een loket voor sentiment dient men elders te zoeken.
Natuurlijk, de wetgever is voor de druk gezwicht, niet zo onbegrijpelijk als het nationaal ethos zo homovriendelijk is en de e.t. onderkoning van Nederland zelf belanghebbende was. Maar kan iemand volhouden dat het hier om een dringende nood ging van een deel van de bevolking waarvoor een meerderheid wel moest zwichten, zoals in de negentiende eeuw ooit de doodstraf is afgeschaft, ofschoon een meerderheid van de bevolking voor de handhaving was en eigenlijk ook een meerderheid van de Kamerleden? Is een relatie tussen twee mensen van gelijk geslacht of een samenleven van broer en zus of dochter met vader hetzelfde als een huwelijk? Nee natuurlijk, maar we doen bij het homohuwelijk alsof. Ik gun iedereen graag haar homohuwelijk, het staat nu eenmaal in de wet, maar waarom zo kleinzielig gedaan moet worden over die handvol gewetensbezwaarden, dat begrijp ik niet.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in maatschappelijk, Nederland, strafrecht en criminologie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s