La Belgique.

Je hoort hier de laatste tijd weer zo weinig over België, vind ik. Dat was de afgelopen jaren, met al die grote aanslagen, wel anders. In de Volkskrant stond vier jaar geleden[1] een stukje van een Nederlandse die in België woonde of daar gewoond had. Wat haar vooral zo opviel en wat ze wel eens kwijt wilde, was dat Belgen zo’n hekel hadden aan Nederlanders, terwijl dat omgekeerd helemaal niet het geval was.
Wat waar is, is dat Nederland pas de laatste tien jaar geïnteresseerd is geraakt in Vlaanderen en dat wij vóór die tijd België eigenlijk hoofdzakelijk kende als het land waar je door heen reed als je naar Frankrijk wilde. Het is bekend dat mensen meer een hekel hebben aan lieden die hen negeren dan die hen haten. Maar het is afgelopen met ons benign neglect van België. We zijn juist erg geïnteresseerd geraakt in Vlaanderen. Veel mensen kijken liever naar Canvas en VRT I dan naar al die saaie Nederlandse zenders.
Persoonlijk ben ik nogal onder de indruk van Bart de Wever. Niet alleen omdat die zo fantastisch is afgevallen, maar ook omdat hij voor een rechtse politicus zo’n handige manier heeft gevonden om zich te profileren.
Vlaanderen staat economisch aan de top in Europa. De Nederlandse kranten staan vol met berichten over Vlaamse mode en andere Vlaamse cultuuruitingen en niemand vindt hier meer dat Vlaanderen achter loopt, integendeel. Maar ik denk dat die omslag in de waardering in België nog niet overal is doorgedrongen, of nog niet is beklijfd in elk geval. Zulke dingen als het wederzijdse respect tussen buurlanden lijden erg onder stereotypen en het duurt lang voor die veranderen, ook als er geen reden meer voor is.
Trouwens die reden is er nog steeds als het om Brussel en Wallonië gaat. Brussel blijft een lelijke stad, waar ze die Shepherd van de Verenigde Naties eens heen moesten sturen, want men is daar zo racistisch als de pest.
Het zit er vol met vreemde ambtenaren en met politici die thuis zijn uitgerangeerd en die nu de dure Brusselse restaurants frequenteren op kosten van hun belastingbetalers.
Wallonië is het oude Oost Europa in het klein. De regio is uitgewoond en verwaarloosd, vooral als je het over de streek van Luik tot aan de Franse grens bij Bergen hebt, die we vroeger de Borinage noemden. Toen waren daar mijnen en was er industrie, maar de mijnen zijn dicht en de industrie is weg of loopt hier en daar nog op subsidie. De mensen leven er als regel van een uitkering.
Het enige goeie dat er vandaan komt is die Belgisch-Italiaanse homo premier Di Rupo[2], maar ook die lijkt er geen beweging in te kunnen krijgen in Wallonië.
De Belgische provincie Luxemburg ziet er een stuk beter uit, maar daar wonen maar weinig mensen. Er staan, lijkt het, vooral veel vakantiehuisjes van de Vlamingen.
Vanuit Nederland denken we dat België uit twee delen bestaat, waarvan het ene Nederlands spreekt en het andere Frans. Dat is niet zo. België bestaat qua inwoners uit een groot deel, twee wat kleinere delen en een heel klein deel. Dat laatste ligt in de Ardennen en spreekt Duits. Het eerste deel spreekt Nederlands en daarnaast een Vlaams, Brabants of Limburgs dialect. Dan is er Brussel en omstreken en dat spreekt Frans. En tenslotte is er de Wallonie en daar spreekt men een provinciaals en lelijk soort dialect van Franse oorsprong.
Brussel is in cultureel opzicht een voorstad van Parijs en heeft weinig eigen karakter. De meeste mensen die er wonen zijn wel van Vlaamse afkomst maar hebben hun moedertaal verleerd. Naast Frans kun je er ook met Engels terecht maar liever niet met Nederlands. Er wonen veel buitenlanders, zowel hoog opgeleiden als moslims. Veel mensen die in Brussel wonen betalen er geen belasting, omdat ze niet westerse allochtoon zijn of vanwege hun status als employee van een internationale organisatie.
Vlaanderen brengt in België met afstand de meeste belastingen op en onderhoudt de drie andere regio’s.
Door België heen loopt een Europese taal en cultuurgrens. Antwerpen heeft meer met Kopenhagen of Amsterdam dan met Charleroi. Mons en Luik zouden eigenlijk ook best op Sicilië of in Calabrië kunnen liggen. Qua mentaliteit en leefgewoonten hebben ze daar meer mee gemeen dan met Antwerpen en Gent.
Dat was eigenlijk allemaal in 1830 ook al zo. Toen hadden we beter Brussel en de Wallonie af kunnen scheiden en met Vlaanderen door kunnen gaan. Dat dit niet gebeurd is, komt in hoofdzaak omdat de katholieke kerk daar toen tegen was, die wantrouwde Noord Nederland en had in Vlaanderen toen nog veel te vertellen. Maar ook omdat men het in Frankrijk niet wilde en het Hof in Engeland intussen een lutherse kandidaat gevonden had als koning voor het nieuwe België. Engeland hoopte met hem in België een springplank te zullen krijgen naar het vaste land. Behalve die eerste Leopold zijn alle latere koningen uit zijn lijn katholiek geweest en is Frankrijk voor Franstalig België altijd veel belangrijker geweest dan Engeland.
Vlaanderen wil nu eigenlijk wel zelfstandig worden en daar groeit het ook naar toe. Maar politiek pakken ze het naar mijn mening niet erg handig aan. De Francofonen hebben op alle belangrijke punten een vetorecht en daar maken ze zonder veel scrupules gebruik van. Veranderingen doorvoeren omdat je een meerderheid hebt gaat daar dus niet. Leterme, een vroegere premier, heeft ooit gezegd dat een paar minuten vastberadenheid voldoende zou moeten zijn om de problemen rond Brussel Halle Vilvoorde op te lossen, maar dat bleek een ernstige misrekening.
De Vlamingen zouden in plaats van te pochen hun overwicht in België moeten gebruiken om steeds meer belangrijke functies naar zich toe te trekken en het land en zijn politiek stilaan zo organiseren dat het op een gegeven moment voor iedereen handiger wordt om te federaliseren dan om door te blijven modderen. De indruk die ik heb is dat de N-VA dat ook wel inziet, maar de andere Vlaamse partijen niet. Gelukkig heeft de N-VA in Bart de Wever de slimste mens van België als leider. Hij is nu bovendien burgemeester van de toekomstige Vlaamse hoofdstad. Als hij tijd van leven heeft lukt het hem wel de meerderheid in Vlaanderen en de macht in België te krijgen. We wachten af en we kijken toe.
Bij de commentaren op de laatste Belgische nationale verkiezingen lag de nadruk praktisch net zo sterk op de nederlaag van het Vlaams Belang – voorheen Vlaams Blok – als op de overwinning van de Nieuw Vlaamse Alliantie, zeg maar de partij van Bart de Wever. De N-VA is veel minder rechts dan het Vlaams Blok, zegt men en De Wever moet men serieus nemen. Dat laatste is natuurlijk zo. De man is duidelijk een van de meest talentvolle politici van het land. Maar voor de rest is zijn functie in de nationale politiek precies dezelfde als die van Fortuijn bij ons indertijd.
De opkomst van de N-VA in België is dus meer zoiets als het succes van de lijst Pim Fortuyn dan van de PVV van Wilders. Vlaams Blok en de PVV zijn pure protestpartijen maar de N-VA is meer dan dat.
De gevestigde partijen in Vlaanderen willen een Belgische eenheidsstaat behouden, maar N-VA wil ervan af. Hoe dat precies zou moeten kan niemand erg veel schelen, maar men heeft in Vlaanderen onvoldoende attaches meer met de Francofonen en geen zin om met Vlaamse belastingen hun sociale uitkeringen te blijven financieren. Daar komt het op neer.
In Vlaanderen ging het economisch goed, ook in de voorbije crisistijd. Er is werkgelegenheid waar veel Franstaligen op af komen, vooral in West Vlaanderen. Maar die Franstaligen komen uit Frankrijk en niet uit Wallonië. Daar zit men thuis en trekt een uitkering.
Als België zijn eenheidsstaat wil bewaren, dan lijkt er maar een oplossing: schaf Frans als taal af. Maak Nederlands de enige taal voor onderwijs en bestuur en geef Brussel Engels als tweede taal.
Dat zal even lastig zijn maar het went wel. Wil men het in de Wallonie perse niet, geef de mensen daar dan bij referendum de mogelijkheid om zich af te scheiden en zich bij Frankrijk te voegen, als men ze daar hebben wil.
Maak van Verhofstadt de burgemeester van Brussel en van het Europese parlement de gemeenteraad. Dan hebben we het gehad met België en Brussel en good riddance to bad rubbish!.

[1] 23/10/13

[2] Ik weet niet of U het gezien heeft, maar Di Rupo hield een tijdje geleden een dappere speech voor de Algemene Vergadering van de UN, waarin hij zijn landgenoten prees voor hun verdraagzaamheid jegens homo’s.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in België. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s