Het Midden Oosten is crimineel.

Weet U wat internationale wetenschappen zijn? Waarschijnlijk bedoelde de Volkskrant (10/2/11) de wetenschap van de internationale betrekkingen. Dat laatste is in elk geval de leeropdracht van UvA docent Paul Aarts.
Aarts wijst er op dat degenen die van de opstand in Egypte een vreedzamer opstelling tegen buurlanden verwachtten bedrogen uit zijn gekomen. De vrede is niet populair bij de bevolking en het was vooral Moebarak die zijn volk en de andere Arabische landen beschermde tegen nieuwe oorlogen met Israël. Krijgt een volk het zelf voor het zeggen in het Midden Oosten dan staan er nieuwe oorlogen voor de deur. Hij wees op de onderzoeken van het Brookings Instituut, waaruit blijkt dat negen van de tien Egyptenaren het met het vredesbeleid van Moebarak niet eens waren. Waarschijnlijk is dat een van de belangrijkste oorzaken van het onderdrukkende karakter van zijn regime. De haat tegen Amerika en Israël is endemisch in de hele Arabische regio. Moebarak gold als een bastillon tegen de eigen bevolking in dit opzicht. Die bevolking hield er ook verder vreemde opvattingen op na. Egyptenaren en andere Arabieren vonden het prima als Iran een atoomwapen zou krijgen en Chavez en Ahmadinejad horen daar tot de meest populaire wereldleiders.
Niemand durft kennelijk openlijk te zeggen dat de Arabische samenleving niet deugt maar dat is in feite toch des Pudels Kern. Het zou erg onverstandig zijn om dit soort samenlevingen de vrijheid te gunnen om in de rest van de wereld onheil aan te richten. Aarts eindigde zijn feitenrelaas met een wat merkwaardige conclusie: Irak werd een democratie zonder democraten, d.w.z. zonder zicht op de belangen van anderen en zonder respect voor mensenrechten. Hij verwachtte dat dit in Egypte misschien anders zou kunnen zijn, maar waar hij die paradoxale hoop op baseerde, dat zei hij niet.
Op dezelfde pagina in de krant stond een artikel van Karim Sgaïer, een Arabische politicoloog. Die beklaagde er zich er over dat het westen meer zorg heeft voor haar eigen belangen in de regio dan voor die van de Egyptische bevolking.
Het lijkt me voor de hand te liggen dat we in de eerste plaats zorg hebben voor wat ons het naaste aan het hart ligt, d.w.z. voor Israël en verder voor onze eigen belangen. Maar het is duidelijk dat het verder opdraaien van de geweldsspiraal in het Midden Oosten ook niet in het belang van buurland Egypte kan wezen. Het westen onderhoudt met steungeld en olie royalty’s al tientallen jaren de Arabische bevolking. De Arabische landen zijn niet in staat hun eigen groeiende bevolking te voeden. Ze missen bovendien de industriële basis voor het in stand houden van de eigen infrastructuur. Dat ze niet geholpen zouden worden door het westen is dus echt onzin. Ze zouden zonder Amerika en Europa niet kunnen overleven. Misschien dat ze intussen bij China terecht zouden kunnen in plaats van bij het westen en dat zouden ze dan ook maar eens moeten doen, vind ik. Maar dat China daarbij zo royaal zal zijn als Amerika, zou ik in hun plaats niet verwachten.
Sgaïer vindt het te kort door de bocht om de Moslimbroederschap weg te zetten als radicaal en een acuut gevaar voor zijn omgeving. Een feit is dat alle radicale strijdgroepen uit het Midden Oosten hun wortel vinden bij het Ayatollah regime in Iran of bij de Moslimbroederschap. Dat geldt niet alleen voor Hezbollah, Hamas en Al Qaeda, maar voor alle ‘strijdgroepen’ die het gebied en de wereld daarbuiten onveilig maken. Er is sinds Hassan as-Sabbah en zijn Hashishin geen organisatie geweest in de islam die met haar talrijke offshoots meer moorden op haar geweten heeft. De Broederschap is de focus voor het moslim radicalisme en iedere poging van de Arabische landen om deel uit te maken van de beschaafde wereld zal illusoir blijken als men deze organisatie met al haar vertakkingen in stand laat.
Sgaïer heeft gelijk dat het naïef is te veronderstellen dat de rol van de islam in Arabische landen op dezelfde manier beperkt zal blijven als die van de christelijke godsdiensten in het westen. Het zou inderdaad dom zijn dat te verwachten. Maar men kan nu wel een lakmoesproef nemen. Als de Egyptische bevolking kiest voor het islamitische geweld dan kunnen we hier in het westen gevoeglijk de hoop opgeven dat er ooit nog een andere soort islam zal komen waar wel mee te leven zou zijn. Dat kan dan niet zonder consequenties blijven voor de in Europa verblijvende moslims. De vraag of vrijheid van godsdienst ook geldt voor godsdiensten waar binnen men de gewelddadige en immorele elementen niet in bedwang kan houden zal dan opnieuw aan de orde moeten worden gesteld.
Wat democratie is weten de Arabieren niet, maar veel mensen hier in het westen klaarblijkelijk ook niet. Ook hier denken er veel dat het alleen een kwestie is van stemmen tellen en dat democratie heerst waar een verkiezing zonder fraude een meerderheid oplevert voor een regime. Dat is niet zo. Democratisch is een regime pas als er niet geregeerd wordt tegen de wil van het volk, dat klopt, maar daarnaast als ook minderheden zich veilig kunnen voelen, als er een vreedzame opvolging is in de macht en als er sprake is van een rechtsstaat. Hoe de minderheden zich voelen in Egypte moet men aan de verdreven Joden vragen of aan de Kopten. Egypte is niet democratisch en zal dat voorlopig ook niet worden. Het had met Moebarak een regime dat beter was dan het verdiende. Nog beter is niet voorhanden en op beter heeft dat volk ook duidelijk voorlopig geen aanspraak .

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Midden Oosten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s