Les Flamands.

De zaak BHV, die tot de val van het derde kabinet Leterme heeft geleid, was op zich heel simpel. De grondwetrechter had uitgemaakt dat als er niet op Vlaamse politici mag worden gestemd in Wallonië er ook niet op Franstaligen gestemd mag worden in Vlaanderen. Een groot federaal kiesdistrict waar zowel Vlaamse gemeenten als Brussel in vallen moet daarom worden opgesplitst. Iedere nieuwe verkiezing die na de uitspraak zou worden gehouden zonder een voorafgaande splitsing van het kiesarrondissement Brussel Halle Vilvoorde is ongeldig, had het Hof bepaald. Dus de wetgever moest wel.
Niets aan de hand denk je dan. Een simpel wetje en dat is dat. Niet in België. De Franstaligen zien het als een aanslag op hun democratische rechten. Een aantal van de betrokken gemeenten is officieel wel Vlaams, maar in de praktijk Franstalig geworden. De uitvoering van de rechterlijk beslissing zou een herstel van de taalgrens betekenen zoals die vijftig jaar geleden bestond. Die is intussen rond Brussel aanzienlijk verschoven door de forensen die de grote stad hebben verlaten , ongeveer zoals Amsterdammers in dezelfde tijd zijn uitgeweken naar Amstelveen, Diemen, Almere, Purmerend en een reeks andere buurtgemeenten.
In feite gaat het niet om de paar zetels die de Franse partijen zouden verliezen maar om de vraag of in België mensen het recht hebben de taal te spreken die ze wensen en of ze om taalredenen in hun normale leven belemmerd mogen worden door de politiek.
Nu dat belemmeren van anderstaligen gebeurt omgekeerd wel. In Brussel, dat officieel tweetalig is, kun je met Nederlands niet terecht. De meeste ambtenaren spreken het niet, om over winkels en andere particuliere publieksvoorzieningen maar te zwijgen. De Brusselaars zijn voor een flink deel van Vlaamse afkomst en hebben thuis wel Vlaams gesproken ooit, maar ze spreken allemaal ook Frans. Voor een bedrijf geeft het problemen om tweetaligheid te eisen en dat doen ze dus niet. Dat is geen sprake van kwade wil, men is er niet op uit om Vlamingen dwars te zitten, maar zo werkt het nu eenmaal. Dat Franstaligen nu de Vlamingen dwars zitten is vooral een reactie op de agressie van Vlaamse kant.
Vlaanderen wil aan het verlies van taalgebied een einde maken, ongeveer om dezelfde redenen dat de oorspronkelijke bewoners van Nieuw West in Amsterdam ooit van hun gemeentebestuur verwacht hebben dat ze in hun bestaande woonomgeving beschermd zouden worden. De Brusselaars in Wezembeek pesten hun Vlaamse buren niet weg, zoals dat in Slotervaart wel gebeurde, maar hun huizen worden onbetaalbaar, zodat de Vlaamse kinderen wegtrekken als ze gaan trouwen. De Vlaamse scholen verfransen zodat de jong volwassenen wegtrekken of van arrenmoede verfransen. Ze kunnen in de buurtsuper niet meer in het plaatselijke dialect vragen om hun Vlaamse spullen. Die winkels zijn intussen Brussels geworden net als de nieuwe buren. En het resultaat is in Vlaamse ogen hetzelfde als in Slotervaart. Dat is het probleem waar het om gaat in België en daarom is het ook niet echt in een Belgisch kader oplosbaar. De Franstaligen voelen zich even terecht gediscrimineerd als de allochtonen in Nederland en de Vlamingen voelen even terecht dat er met hun legitieme belangen geen rekening wordt gehouden als de aanhangers van Wilders. Het buitenland wordt over het onderwerp voorgelicht door hun correspondenten in Brussel en dat zijn net zulke Brusselaars en Francofonen als de rest. Daar krijgt het Vlaams standpunt weinig aandacht en nog minder sympathie. Ook ongeveer zoals Wilders hier in Nederland.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in België. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s