Frankrijk en Duitsland.

We hebben de neiging om landen te beoordelen naar hun leiders. Omdat iedereen nogal onder de indruk is van de manier waarop Emanuel Macron de macht in Frankrijk heeft veroverd, staat Frankrijk nu weer wat hoger aangeschreven dan in de tijd van François Hollande. In feite is het natuurlijk andersom. Als het goed gaat in een land dan zul je als regel zien dat de topbestuurders en politici er van betere kwaliteit zijn dan in landen waar het slecht gaat. Van de andere kant kan een slecht beleid, zoals dat van de socialisten in Frankrijk, er ook toe leiden dat de bevolking er zo genoeg van krijgt, dat het iedere kans aangrijpt om van het zittende regime af te komen.
Dat is wat er nu in Frankrijk lijkt te gebeuren. De mensen waren het zo zat met Hollande, Sarkozy en Chirac, dat alles wat zich als alternatief aandient nu prompt de voorkeur krijgt. Het is niet de bewondering voor Macron en zijn prestaties maar eerder de afkeer voor zijn voorgangers die de omwenteling in Frankrijk veroorzaakt. En of het een succes gaat worden moet maar worden afgewacht.
Macron is niet alleen president, hij heeft met zijn nieuwe partij de absolute meerderheid in de Assemblee. Nog niet in de Senaat, maar dat komt waarschijnlijk ook nog wel in september. De vraag is of hij dan met deze politieke meerderheid de sociale veranderingen door kan voeren die Frankrijk nodig heeft.
Dat is in de eerste plaats het beknotten van de macht van de vakbonden. Pas als dat gelukt is kan een verlenging van de werkweek en de verlaging van de belastingen worden doorgevoerd, die Frankrijk weer competitief moeten maken op de wereldmarkt. Hoe slecht het beleid van de socialisten is geweest, blijkt uit de werkgelegenheid in Frankrijk. Van juli 2013 tot september 2015 creëerde Frankrijk 57 duizend banen in het bedrijfsleven, tegenover Duitsland in dezelfde periode 482 duizend.
Frankrijk herbergt het grootste aantal vreemdelingen van alle Europese landen en van die vreemdelingen is een onvoorstelbaar groot aantal werkeloos. Ook dat probleem zal Macron moeten oplossen. Al die Algerijnen en andere Arabieren en Afrikanen moeten het land weer uit, voor zover ze niet aantoonbaar een bijdrage leveren aan de Franse economie.
Dat is niet alleen een Frans, maar een gemeenschappelijk Europees probleem. Een betere Europese samenwerking op dit punt is zeker nodig.
De laatste tien jaar is gebleken dat Brussel daarbij een sta in de weg is. Frankrijk zal in samenwerking met Duitsland daarom een einde moeten maken aan de Europese samenwerking, zoal die nu in de EU is georganiseerd. Die zal moeten worden vervangen door een reeks van effectieve samenwerkingsprojecten. Frankrijk en Duitsland zullen daarbij het voortouw moeten nemen. Wie er van de andere Europese landen aan deelneemt zal van geval tot geval moeten worden bekeken. Het idee van een Europese federatie gaat dan definitief de kast in en de burelen van de Brusselse bureaucratie worden gesloten.
Dan komt er een einde aan tien jaar stagnatie in Europa en kunnen de drie economische zones, die ons werelddeel rijk is, ieder op zich aan hun groei en welvaart gaan werken.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in bedrijfsleven, Duitsland, europa, Frankrijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s