Tuitjenhorn

Het is al weer even geleden dat in Buitenhof het probleem Tuitjenhorn[1]behandeld werd . U weet wel, de zelfmoord van de huisarts die een terminale patiënt met slokdarmkanker op verzoek van diens familie een overdosis had gegeven om de zeer pijnlijke laatste dagen van zijn leven te bekorten. De stagiaire, die bij afwezigheid van de huisarts de zorg voor de patiënt had gehad, schrok erg van het gebeuren en stapte er mee naar haar docenten bij het AMC. Die namen geen contact met de arts maar reageerden door de IGZ op de hoogte te stellen en rechtstreeks naar het OM te stappen om aangifte doen. De politie lichtte vervolgens de arts midden in de nacht van zijn bed, onderzochten diens huis en namen hem mee voor een verhoor.
De oud voorzitter van de Inspectie Gezondheidszorg Kingma wees in het debat bij Buitenhof op de malicieuze rol van het AMC en het gebrek aan overleg tussen AMC en IGZ enerzijds en huisarts Tromp anderzijds. De twee andere gasten van Buitenhof waren van mening dat er hier van zulk buitensporig gedrag van de huisarts sprake was dat een nadere raadpleging van Tromp overbodig was.
Kingma meende dat er altijd een verschil bleef tussen de regels zoals die op enig moment gelden en de praktijk van de arts die geconfronteerd wordt met noodsituaties en dan snel en adequaat moet handelen.
Ik denk dat hier geraakt werd aan het kernprobleem van de bureaucratie. Regels functioneren alleen goed als we aan mensen op cruciale plekken in de samenleving het vertrouwen kunnen geven om daar als het nodig is van af te wijken. Dat kan en dat mag ook, als het maar transparant gebeurt en de betrokkene van zijn gedrag rekenschap aflegt.
Het staat wel vast dat de dosis die Tromp aan zijn patiënt verstrekte toxisch was, d.w.z. werd gegeven met het doel het leven van zijn patiënt te beëindigen. In zo’n geval is te veel beter dan te weinig.
Daarmee was die idiote discussie over twee maal, tien maal of honderd maal de toegestane dosis academisch geworden. Waarschijnlijk voelde Tromp zich schuldig tegenover de patiënt, omdat hij die aan een stagiaire had overgelaten die kennelijk inadequaat gereageerd had. Zij was zelf niet bevoegd geweest om een morfinepomp aan te leggen om de pijn van de patiënt te verlichten, maar had nagelaten een arts in te schakelen die dat wel had kunnen doen. Het gevolg daarvan was dat de patiënt onnodig geleden had en dat trok Tromp zich aan.
Dat heeft hij ook nooit ontkend en dat was in wezen de boodschap die hij aan de coassistente had meegegeven, met het verzoek daar niet over te praten. Ik vind het overigens nog steeds terecht dat zij het wel met haar begeleider is gaan bespreken, maar dat had ze Tromp moeten laten weten. De begeleider had met Tromp moeten praten, onder meer om te weten te komen of hij over alle relevante feiten beschikte. Dat bleek achteraf niet het geval te zijn geweest, omdat de assistente de bedenkelijke aspecten in haar eigen optreden niet vermeld had in haar verslag. Maar, zoals Kingma zei, dat gesprek had in alle gevallen moeten plaats vinden voor het AMC en dat malle mens van de IGZ naar de politie stapten.
Kingma bevestigde dat dit het soort dingen is dat vaker gebeurt in een artsenpraktijk. Zo lang iemand te goeder trouw handelt moet men dat accepteren. Het kan niet anders of er is afstand tussen wat er officieel hoort te gebeuren en de werkelijkheid. Die is er altijd geweest. Vroeger hoorde de hele euthanasie rond het sterfbed tot de taboesfeer, maar wij hebben dit onderwerp met onze wetgeving in de openbaarheid gebracht, wat we misschien beter niet hadden kunnen doen. Om dan te verwachten dat zich nooit meer situaties voordoen waar een verantwoordelijk handelend arts af moet wijken van de regels is naïef, om niet te zeggen dom.
Kingma ging zo ver niet voor het oog van de camera, maar vast staat wel dat terminale patiënten, hun naaste omgeving en hun huisartsen door het optreden van AMC en de inspectie onnodig in angst en verwarring zijn geraakt. Het is goed dat dit nu door een vroegere leidinggevende van de inspectie aan de kaak is gesteld en veroordeeld. De verantwoordelijken bij IGZ en bij het AMC zijn er om een of andere reden genadig vanaf gekomen, waarschijnlijk omdat ze zich aan de letter van de wet gehouden hebben, maar medische ethisch was hun gedrag hoogst onverantwoordelijk.
[1]file:///C:/Users/toon/Downloads/lp-v-j-0000007884%20(1).pdf

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in bureucratie, Gezondheid en welzijn, strafrecht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s