Gelijkheid dehumaniseert.

Toen een broer voor een tijdje het ziekenhuis in ging, heeft hij bijgehouden hoe het daar toeging en mij per mail op de hoogte gehouden. Het kon voor hetzelfde geld allemaal veel efficiënter volgens hem. Maar zoiets was eigenlijk onvermijdelijk, vond hij, in een organisatie waar de druk van de concurrentie ontbrak. Wat hem echt dwars zat, was dat er aan de dingen die nauw luisterden, zoals bijvoorbeeld het tijdig en in de juiste hoeveelheden verstrakken van medicijnen, geen prioriteit werd gegeven. In de tijd dat hij in dat ziekenhuis lag, heeft hij voor zich zelf en zijn kamergenoten opgeschreven of de verstrekking van medicijnen conform de receptuur gebeurde.
Vijf keer bleek dat niet het geval en was de dosis verkeerd of werd het verkeerde medicijn gebracht. Te vaak heeft hij wat moeten doen, omdat een infuus niet tijdig werd bijgevuld, medicijnen niet op tijd waren gekomen of er niet werd gereageerd op een belsignaal. Dat laatste was dan wel weer begrijpelijk omdat geen onderscheid werd gemaakt tussen werkelijk dringende belsignalen en andere. De zaken werden overigens wel zonder morren hersteld en niemand werd boos, maar verandering in het systeem kwam er niet.
Dit verhaal van mijn broer staat niet alleen. Joop Janssen, die in leven directeur was van het bouwbedrijf Heijmans, heeft een jaar of wat voor zijn overlijden in Scope soortgelijke ervaringen gepubliceerd.

Zo nu en dan lees je wel eens cijfers over het aantal mensen dat onnodig in ziekenhuizen of bejaardeninrichtingen overlijdt. Doden als gevolg van medicijnvergiftiging moeten daar een substantieel onderdeel van uit maken. Maar slordigheid is misschien niet eens de grootste makke. Bureaucratie is erger.
De overburen van mijn oudste zoon waren indertijd twee oude mensen, dik in de tachtig. Kinderen lang de deur uit en ver weg, de vrouw een ongeneeslijke spierziekte en de man een beroerte met halfzijdige verlamming. De man werd verpleegd in een inrichting in de stad waar zij woonden, de vrouw vijftig kilometer verderop. Daar zijn ze beter ingericht op haar bijzondere ziekte. Heel begrijpelijk allemaal , maar toch. Allebei diep ongelukkig, want bij het volledige besef van wat hun overkwam. Het enige wat zij graag wilden hebben was elkaar. Dat kon niet, want daar is onze zorg niet op ingesteld.
Zorg zou moeten beginnen met een wijkkliniek waar buren en familie invloed hebben op wat er met hun naasten gebeurt. Een groot deel van de zorgbehoefte die de mensen hebben is helemaal niet zo gespecialiseerd. Toch zit de grote meerderheid in mega inrichtingen, die specialistische zorg verstrekken. Die zijn om die reden duur en meestal ook onnodig duur. De kleine ziekenhuizen van vroeger zijn verdwenen. In plaats van veel wijkklinieken hebben we giga ziekenhuizen. Die vallen niet te controleren door de mensen die de zorg ontvangen en hun naaste omgeving. Als er al controle is, is die even bureaucratisch geworden als de zorg zelf.

De twee overburen van mijn zoon wilden bij elkaar blijven zolang dat kon. Dat is menselijk, maar onze samenleving voorziet niet in menselijkheid maar in abstracte mensenrechten en zoveel mogelijk gelijkheid voor iedereen.
Wie het overkomt of die het in zijn omgeving ziet gebeuren constateert dat het anders moet, maar met zijn allen zijn we niet in staat om het te verbeteren.
De belangrijkste problemen waar we mee te maken hebben en waar de zorg er maar een van is, zijn te herleiden tot een gebrek in de vorm waarin we ons zelf organiseren. Alles gebeurt grootschalig en bureaucratisch en eigenlijk willen we het allemaal persoonlijk en op de eigen behoefte toegesneden. De politieke partijen die om de kiezersgunst dingen weten niet hoe ze dat moeten aanpakken. Ze vermijden het onderwerp. Ze menen dat alles verbeterd kan worden door er meer geld voor te voteren en zien niet dat dit nu precies is wat al decennia gebeurt zonder dat het helpt.
De zorg is in Nederland voor iedereen op dezelfde wijze toegankelijk en dat betekent dat met privé wensen maar in beperkte mate rekening kan worden gehouden. Zelfs als mensen voor bijzondere dingen willen betalen kan dat niet, want ook dat zou de gelijkheid kunnen verstoren. Gelijkheid dehumaniseert, dat schijnt niet anders te kunnen.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in bureucratie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s