Overal gebrek aan kwaliteit.

De aanloop naar de laatste presidentsverkiezing in de VS was de meest bizarre die ik me kan herinneren. Hillary Clinton bleek de regels voor de financiering van verkiezingscampagnes aan haar laars te hebben gelapt, waarbij je ook nog het vermoeden kunt hebben dat er fiscaal moet zijn geknoeid. De familie Clinton heeft een gevestigde reputatie van omkoopbaarheid en gebrek aan integriteit.
Donald Trump is het symbool voor het Amerikaanse ongenoegen maar hij lijkt het karakter en de manieren te hebben van een rottweiler.
Praktisch niemand zou een van die twee hebben uitgezocht als kandidaat voor wat dan ook en hoe konden ze dan toch samen uit gaan maken wie vier jaar lang het machtigste land van de wereld ging besturen?
Er moet iets stevig mis zijn met het politieke systeem dat twee van dat soort mensen kan produceren als kandidaten voor het presidentschap.
Er zijn ook vroeger wel presidentskandidaten geweest waar een steekje aan los zat, Bill zelf natuurlijk en Al Gore om er maar twee recente te noemen, maar meestal was dat dan van te voren niet zo bekend. In dit geval wisten we al lang voor de primaries dat ze allebei niet deugden. Dat ze toch zijn voorgedragen kan alleen verklaard worden door de hekel die hun supporters aan de andere kandidaat hadden en het risico dat ze niet wilde lopen dat ze door onmin in eigen gelederen ruim baan gingen maken voor de kandidaat van de tegenstander.
Het was geen strijd om uit te maken wie de beste was, maar eerder omgekeerd een strijd om de slechtste de weg te blokkeren.
Dat de Nederlandse politiek en media massaal voor Clinton zouden kiezen was te verwachten. Trump staat voor alles waar men in progressief Nederland tegen is. In Zweden en de andere Scandinavische landen zal het niet veel anders zijn geweest. Toch groeit ook daar, net als bij ons, het percentage van de bevolking dat tegen de progressieve erfenis van de twintigste eeuw in verzet komt. Je kunt niet langer de ogen sluiten voor de incompetentie en het geknoei van onze progressieve elite. In Denemarken is er sinds 2015 voor het eerst sinds de tweede wereldoorlog een conservatieve regering aan de macht. De gevolgen zijn spectaculair. Het aantal criminele immigranten daalt zienderogen en er zijn nogal wat allochtone nieuwe Denen die doortrekken naar het progressievere buurland Zweden.
Daar bestaat de bevolking in bepaalde wijken en zelfs in hele steden tegenwoordig in meerderheid uit moslim immigranten. Alle negatieve verschijnselen die we in Nederland kunnen waarnemen in de allochtone wijken, zie je ook in Zweden terug, maar dan versterkt. In 2015, veertig jaar nadat het Zweedse parlement besloot het oude homogene Zweden om te vormen tot een multiculturele samenleving, was het aantal geweldsmisdrijven met 300% gestegen en het aantal verkrachtingen met 1472%. Volgens de officiële cijfers dan, die, net al bij ons, vaker een under- dan een overstatement bevatten.
Ook in Zweden zou een Donald Trump nu kansen krijgen, maar te hopen valt dat de Zweedse socialisten dan een beter alternatief zullen weten te produceren dan Hillary Clinton.

Advertenties

Over akasdorp

gepensioneerd advocaat
Dit bericht werd geplaatst in Amerika, europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s